Ο επικήδειος της σήμερον

Στον Γιώργο Μίχο

Ξετυλίγω τη ζελατίνα
του τρίτου πακέτου της ημέρας
κι αναπολώ τους ένδοξους
πεσόντες επί της ταμπακέρας.
Τον Χάκα, τον Καρούζο,
τον Γκόρπα. Βγάζω
από το σελοφάν
το τρίτο πακέτο σιγαρέτων
όπως βγάζουν τα παπούτσια τους
πριν πέσουν στο κενό
οι περισσότεροι από τους αυτοκτόνους.
Ο Σφηνιάς το έκανε,
από τον έκτο,
από τον εικοστό πέμπτο
ο Πουλαντζάς
οι δύο από τους τρεις
ένδοξοι πεσόντες
από την αντίθετη πλευρά
του Golden Gate,
για να μην βλέπουν
τα φώτα της πόλης.
Φίλοι ψυχαναλυτές ακόμη
δεν με έπεισαν για το πλήθος
που έπεσε, βγάζοντας τα παπούτσια του.
Άλλοι μου είπαν πως το κάνουν
για να επιβραδύνουν την πτώση τους.

Άλλοι, γιατί ενδόμυχα πιστεύουν
πως οι άνθρωποι δίχως παπούτσια
είναι πουλιά και μπορούν να πετάξουν.
Να πετάξουν,
εκείνη την ύστερη στιγμή
αν τύχει και το μετανιώσουν,
αν δουν πως ο θάνατος είναι αόμματος
και δεν έχει μάτια για κανέναν.
Όσοι μες στην υστερία τους
και το ναρκισσισμό τους πίστευαν
πως ο θάνατος θα έχει τα μάτια
της γκόμενας και βαστιούνται
τελευταία στιγμή απ' το περβάζι
αναστέλλοντας το ένδοξο πένθος τους.
Κάθε βράδυ, που γυρίζω απ' τη δουλειά
σκύβω να λύσω τα κορδόνια μου
εκφωνώντας σιωπηλά τον επικήδειο
της Σήμερον.

Σωτήρης Παστάκας
από το ποιητικό βιβλίο Ύποπτος φυγής, αυτο-ανθολόγηση
48 ποιημάτων (1980 - 2010), 2010 με μετάφραση στα
αγγλικά του Γιάννη Γκούμα

Τα αποδημητικά φυτά

Οι γλάστρες που αναθρέψαμε, με υπομονή
και αυτοθυσία, σε ξένα μπαλκόνια ανθίζουν
και φυλλώνουν. Όταν σηκώνω το βλέμμα μου,
σε σπίτια άλλων, ψηλά και απόμακρα,
αναγνωρίζω τα φυτά σου : η μπουκαμβίλια
και η λεμονιά, το γιασεμί μαζί με το γεράνι,
ο φίκος, η ορτανσία, οι πικροδάφνες.
Τα ξέρω και τα γνωρίζω, όλα. Έχω
καταγράψει τα χούγια και τις συνήθειές τους.
Αν ο παράδεισος είναι ό, τι αγαπήσαμε
απαλλαγμένο από την απειλή της απώλειας,
θα μας ακολουθήσουν - να είσαι βέβαιη :
δεν θα μα πληγώνει ούτε ένα κίτρινο φύλλο,
όταν συγκατοικήσουμε ξανά σε ένα εξαίσιο
ρετιρέ, μαζί με όλους μας τους φίλους.

Σωτήρης Παστάκας
από το ποιητικό βιβλίο Ύποπτος φυγής, αυτο-ανθολόγηση
48 ποιημάτων (1980 - 2010), 2010 με μετάφραση στα
αγγλικά του Γιάννη Γκούμα

Οδός Ακαδημίας

Κατεβαίνοντας την Ακαδημίας δεν κατάλαβε
το κίτρινο ανθάκι ακακίας που ήρθε
και κάθισε στα μαλλιά του. Εν αγνοία του
ο κόσμος παραμέριζε για να περάσει,
απρόσκοπτη η πορεία του, πράσινο
και το επόμενο φανάρι. Δεν διέκρινε
τα ερωτικά βλέμματα που τον έραιναν,
τα ανεπίδοτα χαμόγελα, τα πρόσωπα
που του έγνεφαν με άκρατη αισιοδοξία
κι εμπιστοσύνη κι ευγένεια. Στον καθρέφτη
μόνον του ασανσέρ κατακόκκινος από ντροπή,
είδε το κίτρινο ανθάκι να αιωρείται
κάπου στο ύψος της γραβάτας του και χαμογέλασε,
αυτός, τα τιμώμενο πρόσωπον της Τρίτης,

ο παρασημοφορημένος της καθημερινότητας.

Σωτήρης Παστάκας
από το ποιητικό βιβλίο Ύποπτος φυγής, αυτο-ανθολόγηση
48 ποιημάτων (1980 - 2010), 2010 με μετάφραση στα
αγγλικά του Γιάννη Γκούμα

Ιωάννα των δώρων

Το ζεστό μπάνιο, τα καθαρά εσώρουχα,
η έκτακτη επανάληψη του θαύματος
που λέγεται κούπα στιγμιαίου με γάλα
και λέγεται μάτια τρυφερά που κοιτάζουν.
Αυτόν το Χειμώνα αναζητώ τα δυαράκι σου
μωρό μου, όταν τρέχω απ΄τη μια άκρη
της πόλης στην άλλη, φορτωμένος
της επαγγελματική μου samsonite.
Επιζητώ τη μέθη ΄των δακτύλων σου
στην ταλαιπωρημένη μου πλάτη, το ποδόλουτρο
και το ζεστό νερό που μου φέρνει δάκρυα
στα μάτια, τα γαλακτώματα και τα μυρωδικά.
Χαρίσου λοιπόν, σ' αυτό το κινητό λείψανο
της Αθήνας, που αντί για έρωτα
σου μιλάει για φιλμ και ποιήματα.

Σωτήρης Παστάκας
από το ποιητικό βιβλίο Ύποπτος φυγής, αυτο-ανθολόγηση
48 ποιημάτων (1980 - 2010), 2010 με μετάφραση στα
αγγλικά του Γιάννη Γκούμα

Μέρα με βροχή

Πρώτη Φεβρουαρίου σήμερα και η πρώτη
βροχούλα του μήνα μαζεύει ήσυχα-ήσυχα
τα νερά της στη βεράντα. Στάλα-στάλα
μέσα σ' ένα χρόνο είδα την επιθυμία
να γίνεται έκσταση, την έκσταση πίκρα
κι απογοήτευση, τα επί πολύ ποθούμενα
αμελητέες αναμνήσεις, το πάθος να κατα-
ποντίζεται σε μια πίστωση χρόνου που
χορηγήθηκε ευπροσήγορα κι ανέμελα,
τις υποσχέσεις για μια βέβαιη επιτυχία
να μετατίθεντα συνεχώς στο άμεσο μέλλον,
τα θαυμαστικά να γίνονται ερωτηματικά :
όπως καθρεφτίζονται ανάποδα σήμερα
τα κάγκελα πάνω στα νερά της βεράντας.

Σωτήρης Παστάκας

από το ποιητικό βιβλίο Ύποπτος φυγής, αυτο-ανθολόγηση
48 ποιημάτων (1980 - 2010), 2010 με μετάφραση στα
αγγλικά του Γιάννη Γκούμα

Επέτειος

Το λεύκωμα με τις φωτογραφίες
που δεν τραβήχτηκαν ποτέ, ξεφύλλιζα
και πάλι απόψε. Κομμάτια κινήσεων
που δεν ολοκληρώθηκαν, μισόλογα
κι υπονοούμενα και χειρονομίες ακέραιες,
και η μικρή αμαρτία να λάμπει αμιγής
σε πείσμα κάθε πιθανής μετάνοιας,
και πρόσωπα να φλέγονται ακόμη περισσότερο
όσο περνούν τα χρόνια, ακόμη πιο οικεία
και προσιτά και αναστάσιμα,
και οι πόλεις να ονειρεύονται τρυφερά
η μια την άλλη, να λέγεται Τίβερης
το μεγάλο ποτάμι που φαίνεται ψηλά,

απ' το Λυκαβηττό.

Σωτήρης Παστάκας
από το ποιητικό βιβλίο Ύποπτος φυγής, αυτο-ανθολόγηση
48 ποιημάτων (1980 - 2010), 2010 με μετάφραση στα
αγγλικά του Γιάννη Γκούμα

Διαθήκη γραμμένη στην κουζίνα

Τη διαθήκη μου λοιπόν, να συντάξω
τον τελευταίο ορισμό πριν απ' τον ύστατο ορίζοντα,
όλα τα χαρίζω σε όσους μαντεύουν τη θλίψη και την απώλεια,
σε πόσα κομμάτια θρυμματίζεται
ένα ποτήρι που εκσφενδονίζεται,
εσωτερικό κουζίνας σε πολυκατοικία,
σε όσους διαφυλάσσουν το χιόνι
των περασμένων χρόνων εισέτι στο ψυγείο τους,
ως συντηρητικοί της ουτοπίας,
έτσι όπως πρέπει να κρύβουμε τα οφειλήματά μας,
συντηρητές κι εμείς μισθοσυντήρητοι,
σαν το βόδι που κρύβει το μεδούλι
στην τρύπα των οστών,
ώσπου να 'ρθει επιτέλους
κάποιο γεμάτο δόντια στόμα να μας ξεκοκαλίσει !

Σωτήρης Παστάκας
από την έκδοση Λογοτεχνική Πολυμορφία,
Περιοδικό Αλεξίσφαιρο, 2009 -2010

Μια θέση στην ιστορία

Τζακ Ντάνιελς από τη Μπενάκη, λυθρίνια από τη Θεμιστοκλέους,
παράλληλες κι οι δυο στη Χαριλάου Τρικούπη,
κάθετες κι οι τρεις στην Ακαδημίας :
είναι απορίας άξιον,
πώς μέσα σε τέσσερις δρόμους χώρεσε η ζωή μας;
Ό, τι πετάει, ό, τι κολυμπάει κι ό, τι έρπει
πέριξ των Εξαρχείων, διεκδικεί τη θέση του στον ήλιο :
πάσχει για το καθημερινό έπος,
αγωνιά για την οικεία οδύσσεια,
γιατί ο καθένας μας είναι ο ψυχοπομπός
ενός εφήβου που σπαράζει εντός του.
Εδώ η λίγο παραπέρα, κάθε ανώνυμη χειρονομία
επικαλείται με δέος τη χάρη της ιστορίας
κι ανά πάσα στιγμή, την ύστατη δικαίωσή της.

Σωτήρης Παστάκας
από την έκδοση Λογοτεχνική Πολυμορφία,
Περιοδικό Αλεξίσφαιρο, 2009 - 2010

Ύποπτος φυγής

Όλα κοντά τα θέλω, προσιτά και εύχρηστα,
υλικά της απόγνωσης, αλκοόλ, τσιγάρα και
τηλεκοντρόλ, να προσθέτω κανάλια και ν' αφαιρώ
σε χρώμα, έτσι που ένας λεκές πολύχρωμος
και σκοτεινός το μέλλον να έχει γίνει.

Βυθισμένος λοιπόν, στον καναπέ της απόγνωσης,
αγνοούμενος μες στους καπνούς, στο αλκοόλ
στη μαύρη οθόνη, πιο εύκολο μου φαίνεται
ν' αποσυρθώ, να εγκαταλείψω το ομοίωμά μου
χωρίς να το αντιληφθεί κανείς πως βγήκα πια,
εξήλθα, γεμάτο το ποτήρι και τα τσιγάρα μου εκεί,
μαζί με το κορμί μου κι η τηλεόραση ανοιχτή
κι εγώ δεν σας χαιρέτησα, δεν είπα καν
«στο επανιδείν», «arrivederci», «θαταπούμε».

Σωτήρης Παστάκας
από την έκδοση Λογοτεχνική Πολυμορφία,
Περιοδικό Αλεξίσφαιρο, 2009 - 2010

Δημοτικός κήπος

Ψεκ - ψεκ ψεκάζουνε τα μπεκ,
φρέσκο χορτάρι μαλακό φυτρώνει δίχως μνήμες.
Πριν γίνει σταγόνα το νερό
διαγράφει πολύχρωμη καμπύλη.
Το νερό που όλα τα πολλαπλασιάζει και τα γονιμοποιεί :
τα κάνει ποικιλόχρωμα,
ευωδιές αναδίδει και αρώματα ...
«Τα ρόδα τον Μάιο αναπληρούν την Παναγία», λέει
κι εκείνος. «Μείνε ήσυχη, το γιασεμί μεσολαβεί για μας
στον Ουρανό».
Κάπως έτσι κουβεντιάζοντας,
απομακρύνεται το άκληρο ζευγάρι
μέσα στον ολάνθιστο κήπο.

Σωτήρης Παστάκας
από την έκδοση Λογοτεχνική Πολυμορφία,
Περιοδικό Αλεξίσφαιρο, 2009 - 2010

Νυχτερινή ετοιμότητα

Όνειρα απολεσθείσης τάξεως με συντροφεύουν κάθε βράδυ.
Το ημιτελές μυθιστόρημα του έγγαμου βίου,
χίλιες ατέρμονες κουβέντες πάνω στο ίδιο θέμα,
η ηδονή και οι οδυνηρές της συνέπειες: πανέτοιμος
και πλήρης συνειδήσεως,
να κλείσω πλέον τους ανοιχτούς λογαριασμούς,
το αίμα να πάρω πίσω,
κι ας δείχνει μόνον ο3:43 το ψηφιακό ρολόι:
το παρόν λέω, είναι η αυταπάτη
ενός καλώς ταχτοποιημένου παρελθόντος.
Κι όμως, όταν σηκώνομαι να κόψω στα δύο
με το σπαθί τη φοβερή πλεκτάνη, φορώ
ανάποδα τις παντόφλες, και οι τελευταίες
σταγόνες μου πέφτουν πάντα έξω από τη λεκάνη.

Σωτήρης Παστάκας
από την έκδοση Λογοτεχνική Πολυμορφία,
περιοδικό Αλεξίσφαιρο, 2009 - 2010

Ο άνθρωπος που γελούσε

Η πρώτη εντύπωση.
Άψογη η εκτύπωση :
γνήσιο χαρτί Kodak, ζωντανά χρώματα,
σωστή η γωνία λήψεως και ο φωτισμός.
Αναμφισβήτητα αναγνωρίζω τον εαυτό μου
στο εικονιζόμενο πρόσωπο.

Όμως
το σκοτάδι που μόνιμα κατοικεί στα μάτια
βγήκε καστανού χρώματος,
η δίνη του στόματος
έχει περιοριστεί σε δυο κόκκινα χείλη,
αυτά τα καλοχτενισμένα μαλλιά δεν αντανακλούν
επ' ουδενί την αταξία στο κεφάλι μου
κι αυτό το μονίμως χαμογελαστό πρόσωπο
- Πώς να το πω; - ασυστόλως ψεύδεται,
αγαπητοί μου φίλοι.

Σωτήρης Παστάκας
από την έκδοση Λογοτεχνική Πολυμορφία,
Περιοδικό Αλεξίσφαιρο, 2009 - 2010

Ίσως μια άλλη φορά

Στην προσεχή συνάντηση,
ο Τόνος της φωνής μου θα είναι απολύτως υποταγμένος στα όσα λέω.
Θα έχω κυριεύσει την ταραχή μου, το αλλοπρόσαλλο πρόσωπο της αμηχανίας.
Τα θέματα της συζητήσεως αναίμακτα θα θυσιάζονται το ένα στο άλλο.
Σίγουρα θα μιμηθώ επιτυχώς τις φωνές των άλλων.
Οι ιδιωματισμοί και τα περίεργα στην εκφορά του λόγου,
τα τικ, τα τρακ, τα τρυκ
του περιβάλλοντος κόσμου,
μια ήσυχη ροή θα είναι μέσα μου.

Ενσωματωμένος επιτέλους στον διάλογο,
χωρίς να είμαι ο απανταχού παρείσακτος,
ο εσαεί εκτός τόπου και χρόνου.

Σωτήρης Παστάκας
από την έκδοση Λογοτεχνική Πολυμορφία,
περιοδικό Αλεξίσφαιρο, 2009 - 2010

Γ.Ν. Λαρίσης

Ο φίλος ποιητής Χάρης Μελιτάς είχε την καλοσύνη να μου στείλει την αξιόλογη έκδοση Λογοτεχνική Πολυμορφία, Περιοδικό Αλεξίσφαιρο, 2009-2010, και να μου δώσει έτσι την ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα πολλούς καλούς ποιητές που δεν είχαν ανθολογηθεί στο Λιβάδι αλλά και άλλους ποιητές με τους οποίους δεν είχα έρθει σε επαφή ως τώρα.

Αρχίζει σήμερα λοιπόν ένα αφιέρωμα στον Σωτήρη Παστάκα, με ποιήματα επιλεγμένα από
την παραπάνω έκδοση και, ελπίζω, από άλλες πηγές επίσης. Είμαι βέβαιος ότι θα βρείτε την οπτική του Παστάκα πολύ πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα.

Πώς πέρασε τη νύχτα ο Αλέξανδρος Φλέμινγκ
με τόσα ράντζα στους διαδρόμους,
μέσα σε τόσους επιθανάτιους ρόγχους και συγγενείς
να λαγοκοιμούνται στο προσκεφάλι
των αγαπημένων προσώπων,
αφού τους έχει κερδίσει πλέον
η βεβαιότητα της απώλειάς τους.

Μια φωτοβολία ο θάνατος και σε τυφλώνει.

Δεν μπορείς να κουνηθείς, να κρυφτείς,
να το βάλεις στα πόδια.
Έτσι, κατάφωτος κι ακίνητος,
ο χρόνος αρχίζει να σε πασπαλίζει μαρμαρόσκονη
και το πρωί σε παραδίδει ωραίο άγαλμα - όπως
πολύ φοβάμαι, συνέβη και στον προαναφερθέντα κ.

Σωτήρης Παστάκας
από την έκδοση Λογοτεχνική Πολυμορφία,
Περιοδικό Αλεξίσφαιρο, 2009 - 2010