ιδαλγός

Είσαι γιος του ευγενούς χάους και της ανυπαρξίας

δεν μοιάζεις, περιφέρεσαι πιο πολύ 
απ' όλους τους ομοειδείς σου

τροχιά ασυνήθιστη στο σύμπαν, ένας αλήτης αστεροειδής

που διασχίζει τις νύχτες ελλειπτικά τα όνειρά μου

και μου υπαγορεύει της ψυχής μου τον κωδίκελλο

όχι δεν είμαι κληρονόμος εγώ αστεροειδών, εκτελεστής είμαι

των τελευταίων επιθυμιών τους

τακτοποιώ τα ζητήματα της ύλης και διευθετώ την κατανομή 

του μαύρου

κρατάω τεφτέρι, κάθε 13,77 χρόνια, η επιθυμία αλλάζει

κάθε 13,77 χρόνια ξυπνώ κάθιδρη και σημειώνω ακατάπαυστα 

τα υπαγορευόμενα:

τόνοι αστρικής σκόνης εκεί

τόσα μεταλλεύματα εκεί

η ενέργεια σε ισόποσες δόσεις στον τάδε και στον δείνα

η λάμψη στον ουρανό - όλη

και το μαύρο, κάθε φορά το μαύρο

δικό μου

σαν ιερέας που ανακηρύσσει την ανεξαρτησία μου

Άννα Νιαράκη

δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο της ποιήτριας Αντιποίηση

μόνο τους αμετανόητους

painting by Egon Schiele

Αυτές οι νύχτες είναι φτιαγμένες για έρωτα

γιατί χαλάμε τις ώρες μας;

γιατί υπομένουμε άχρηστες συζητήσεις

γιατί φοράμε τα ρούχα μας

γιατί ο ένας μακρυά ο ένας από τον άλλο παραμένουμε; 

αυτές οι ώρες δεν ξανάρχονται                                                                                                                  

αυτές οι ώρες που το φθινόπωρο υποχωρεί

δειλά σαν ντροπαλό φιλί στο μάγουλο

δεν ξανάρχονται μάτια μου

κι εμείς δεν θα είμαστε αιώνια νέοι

κι οι γέροι μόνο να νοσταλγούν ξέρουν

κι είναι νωρίς για να μετράμε τις απώλειες                                                                                               

είναι νωρίς καρδιά μου για να προσποιούμαστε

τους κατασταλαγμένους 

οι νύχτες δεν συγχωρούν τους δειλούς

μόνο τους αμετανόητους

Άννα Νιαράκη

δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο της ποιήτριας Αντιποίηση

ιδίως.προπάντων.κυρίως

Η ματαιοδοξία κάνει όλους τους ανθρώπους
προβλέψιμους, ακόμα κι αυτούς που σκίζουν
τα ιμάτιά τους πως τους αφήνει αδιάφορους.
Ιδίως αυτούς.
Τα λόγια μας είναι οι πράξεις μας. Δεν έχουμε άλλη φωνή
αλήθειας, ούτε κι άλλη ταυτότητα.
Οι λέξεις μας να σημαίνουν. Τα ναι και τα όχι μας.
Προπάντων τα όχι μας.
Η πιο βαθειά πολιτική πράξη
είναι να ζεις. Ελεύθερος.
Κι αν δεν μπορείς, να προσπαθείς.

Μην τρως σανό, μην κάνεις μπε
μην μυρηκάζεις σαν νωθρή αγελάδα
μην τους αφήνεις να σε αρμέγουν
και μην ντύνεις τα σκατά με ποίηση.
Κυρίως αυτά.

Άννα Νιαράκη
δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο της ποιήτριας, Αντιποίηση

Έξοδος κινδύνου

painting MF Husain

Αν ψάχνεις για την έξοδο κινδύνου
κάνε μου σινιάλο με τα φώτα
θα περιμένω με τη μηχανή και την καρδιά
αναμμένη, αυτή τη φορά θα οδηγήσω εγώ
ξέρω από που βγαίνουμε στα ξέφωτα
τις νύχτες ξυπόλητη έχω υπνοβατίσει πολλές
φορές στην κόψη των ονείρων
ξέρω καλά πως φεύγουμε από την πόλη
ο δρόμος για τις λίμνες είναι σκοτεινός
και τον γνωρίζουν λίγοι
τελώνια, ξωτικά, νεράιδες, αερικά
κι εμείς- ησύχασε θα είμαστε ασφαλείς
η νύχτα θα μας κρύψει στην ποδιά της
ούτε φεγγάρια ούτε άστρα, μόνο η αγάπη μας
θα φέγγει στο στερέωμα
κι άμα ακούσουμε τα σκυλιά να τρέχουνε ξωπίσω
θα πάμε κατά το δάσος, όσοι το διάβηκαν νυχτέρι
δεν τους ξανάδε ανθρώπου μάτι
αν είναι να σε πάρουν από μένα, ας μην τον ξαναδώ
τον κόσμο τους
έλα, μην αργείς, οι φυλακές κι οι φύλακες
όλης της γης δεν θα μπορέσουνε ποτέ να μπούνε
ανάμεσά μας

Άννα Νιαράκη
δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο της ποιήτριας Αντιποίηση

και για τους δυο μας

 

έχω καιρό να γράψω -
το αποφεύγω γιατί πρέπει να σου γράψω
και δεν ξέρω από πού να αρχίσω, πού να τελειώσω
τρέχει η ζωή, τρέχω κι εγώ κι όταν σταματάω
είμαι τόσο κουρασμένη
κοιτάζω εχθρικά τα μολύβια, σταμάτησα πια
να τα βάζω στην τσάντα
σε λίγο ούτε τσάντα, ό,τι χωράει στις τσέπες,
σε λίγο ξέρεις εσύ, ούτε τσέπες
τίποτα, ό,τι χωράει η καρδιά, όσα αντέχει η μνήμη,
όσες ανάσες έχει παραχώσει
η ψυχή για τις δύσκολες ώρες
δεν θέλω πια να σου γράφω
να σε δω θέλω να τα πούμε,
ίσως κιόλας να μην πούμε τίποτα
ευτυχία
να δω ξανά τα χέρια σου,
τα χέρια σου που τα αγαπάω τόσο
και τη σιωπή σου
τη σιωπή μας
αυτές τις άγιες παύσεις που έντυσαν τις ζωές
και τις νύχτες μας
η αγάπη δεν φωνάζει, ώρες ώρες δεν μιλάει καν
υπάρχει μόνο, ευτυχώς
ευτυχώς υπάρχει ακόμα
ακόμα χτυπάει η καρδιά μου
και τα κάγκελα δεν τα βλέπουν τα μάτια μου
θα θέλα τόσα να σου πω μα δεν γράφονται
ούτε λέγονται
να τα ζήσουμε πρέπει
να τον ξεγελάσουμε τον ψεύτη χρόνο
αυτόν τον παλιόγερο με τη φθαρμένη κάπα
που μέσα του κρατάει τα καλύτερά μας χρόνια
τα πιο ωραία βλέμματα
τις αγωνίες και τα δράματα
τώρα που ξέρουμε ότι αγάπη είναι
όταν αγγίζουμε ο ένας τον άλλο
τώρα που ξέρουμε ότι αγάπη είναι
όταν αμίλητοι διασχίζουμε τους δρόμους
τώρα που δεν χωράει αμφιβολία ότι ουρλιάζαμε
δίκαια για το άδικο που μας βάραινε
τώρα τώρα πρέπει να τον ξεσκεπάσουμε
δικά μας τα χρόνια
δικές μας οι μέρες
οι ώρες
οι εκδρομές
τα κλάμματα
τα γέλια
οι χοροί
δικά μας όλα
μη φεύγεις πια
λέω να γυρίσω
και για τους δυό μας

Άννα Νιαράκη
δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο της ποιήτριας Αντιποίηση

Το μερίδιο των αγγέλων

Θα είναι όλοι εκεί, το ξέρω
ανακατεμένοι και σε τυχαία σειρά.

Θα έχουν ειδοποιηθεί και θα με περιμένουν
- ο καθένας για δικούς του λόγους -
αγκαλιά με τις δικές του προσδοκίες.

Κι εγώ, που πάντα ήξερα
πως θα έφτανα ως εκεί,
μα όλο το ξεχνούσα
καθώς βιαζόμουν να ζήσω,
σαστισμένη θα κοιτάζω
πότε τον έναν και πότε τον άλλο,

εισπνέοντας ράθυμα
τα πτητικά μόρια της αγάπης
που μου αναλογεί

απ' το μερίδιο των αγγέλων.

Άννα Νιαράκη
από τη συλλογή Το μερίδιο των αγγέλων, 2012
και την ομώνυμη ενότητα

Ταξίδι

(στο Γιατρό)

Δεν είχα ποτέ αποσκευές.
Πάντα κάποιος άλλος
προνοούσε. Ή όχι.

Ούτε ανάγκες ιδιαίτερες,

ούτε ιδιοτροπίες.
Άλλοι επέλεγαν προορισμό
άλλοι τον τρόπο.

Εγώ να φύγω ήθελα.
Απλά να φύγω.

Κάποια στιγμή - που δεν την
αποφάσισα, απλά ήρθε-
διάλεξα.

Προορισμό
και τρόπο.
Κι έφυγα.

Όπως πάντα.
Χωρίς αποσκευές.
Χωρίς ανάγκες.
Χωρίς ιδιοτροπίες.

Χωρίς εσένα.

Καθένας κάνει το ταξίδι του,
κι εγώ χρόνια ταξίδευα λαθραία

μέσα στων άλλων τα ταξίδια.

Εσύ πιο πολύ από τον καθένα,
νιώθεις τι λέω.
Κι αυτή είναι η αλήθεια μου. Να νιώθεις.
Σε αγαπάω. Πάντα.

Άννα Νιαράκη
από τη συλλογή Το μερίδιο των αγγέλων, 2012
Ενότητα : Το στοίχημα

ab initio

Το σώμα ζητά εξηγήσεις.
Δεν ημερώνει με λογικές.
Δεν καταφεύγει σε λέξεις.
Εγώ καταφεύγω/αποφεύγω
Φεύγω.
Πώς να δαμάσω τη φωτιά
με μολύβι και χαρτί;
Στάχτη από λέξεις.
Πώς να ξεγελάσω την επιθυμία;
Κόβει βόλτες στον κήπο
σαν πεινασμένο αγρίμι.
Όλη τη νύχτα.
Δεν χορταίνει με ξεροκόμματα
σάρκα ζητάει
σώμα να ταϊσει το σώμα.
Στης χορτασμένης επιθυμίας
την κοιλιά, το ποίημα συλλαμβάνεται.
Γεννιέται μήνες πολλούς αργότερα
και γράφεται, καθώς καπνίζω νευρικά
ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον κήπο.
Αναπτήρας και ποίημα
γλιστράνε στο συρτάρι μου
στο πρώτο φως της μέρας.

Άννα Νιαράκη
από τη συλλογή Το μερίδιο των αγγέλων, 2012
Ενότητα : Το στοίχημα

Η άλλη πλευρά

Είμαι. Το βουητό του αέρα που
αντηχεί μέσα από την καμινάδα.
Ένα ανεπαίσθητο γαϊτανάκι από
στάχτες που χορεύει πάνω
απ' το σβησμένο κούτσουρο.

Το μόνο ζωντανό φως.

Η καύτρα του τσιγάρου μου
που σβήνει όπου να 'ναι.

Είμαι λουλούδι κομμένο σε βάζο.
Ρουφάω νερό μα ψάχνω χώμα.
Αποκομμένη απ' τη ρίζα
ανθίζω μόνο μια φορά κι ύστερα
πέφτω

πέταλο

πέταλο

πάνω σ' ένα καρό τραπεζομάντηλο.

Είμαι φωνή βοώντος εν τη ερήμω.
Σιωπή μέσα σε αστικό καρναβάλι.

Είμαι η άλλη πλευρά του χαρτιού
που γράφω.

Ο στίχος που δεν επιλέγεται.
Αυτό που δεν χωράει στο ποίημα.

Είμαι.
Το τυφλό σημείο του καθρέφτη
στο κρεβάτι του νάρκισσου.

Άννα Νιαράκη
από τη συλλογή Το μερίδιο των αγγέλων, 2012
Ενότητα : Ανοιξη εντός

σε σένα

στον Γιάννη Λειβαδά

Σε σένα απευθύνεται αυτό το ποίημα.
Όπως και τόσα άλλα.
Σε σένα που ορνιθοσκαλίζεις ιερογλυφικά
κάτω από το φεγγάρι μιας ερήμου.
Ή μιας πόλης έρημης, λερώνοντας τους
βρώμικους τοίχους της με κόκκινη μπογιά.
Που περιφέρεσαι, χαράματα
μισομεθυσμένος, ημίτρελλος
σε σοκάκια, πλατείες και άδειες
λεωφόρους,
ακίνητος.
Σε σένα που στέκεις παράμερα
τις σιωπής, κομπιάζοντας μπροστά
στη φωτιά και τη σαστισμένη οργή της.
Που φυτεύεις υάκινθους σε μια ξερή
βουνοπλαγιά πεθαμένων λέξεων και
περιμένεις την άνοιξη.
Φορέας ανισόρροπων παλμών,
καλοφτιαγμένος
στέρεος και βαρύς
μες στη διαύγεια της θλίψης σου.
Χαμένος.
Ανακαλύπτεις όσα
θα χάσεις ξανά και ξανά.
Τινάζεις από το μαύρο
τις χρωματιστές επωμίδες
και τραβάς την πορεία σου.
Απίθανη ελπίδα της εμμονής μου.
Σε σένα
που δεν ξέρω
ποιος είσαι,
ξέρω μόνο ότι
έρχεσαι ...

Άννα Νιαράκη
από τη συλλογή Τετράδιο πειραμάτων, 2010

ανισορροπία

Το σώμα μου εκτελεί το εφικτό.
Το μυαλό μου ρέπει προς το ανέφικτο.

Αν δεν σε λέγαν Χίμαιρα, δεν θα σε ήθελα.

Άννα Νιαράκη
από τη συλλογή Τετράδιο πειραμάτων, 2010

δώδεκα χρόνια ...

στον πατέρα μου

Δώδεκα χρόνια κι όμως ακόμα
χορεύει φρέσκια μέσα μου
η απώλεια χέρι-χέρι με τη μνήμη.
Με πέταξες με το ένα χέρι στα βαθειά
και φώναξες,
κολύμπα
εγώ είμαι εδώ.
Μετά δολώσαμε το πολυάγκιστρο και
είπες απομακρύνσου.
Σε παρατηρούσα να στριφογυρίζεις
την πετονιά σα λάσσο
και να τη στέλνεις στα άπατα.
Τίποτα δεν με τρόμαζε,
ούτε καν η σκιά
μισού αιώνα που μας χώριζε.
Με ανέβασες σε ένα ποδήλατο
χωρίς βοηθητικές - δεν χρειάζεσαι δεκανίκια
- και με έσπρωξες να φύγω.
Όταν επέστρεψα με αίματα σε γόνατα κι αγκώνες
είπες την επόμενη θα πας πιο μακριά προτού να πέσεις.
Τόσα βιβλία που μαλώναμε ποιος θα διαβάσει πρώτος
τώρα βαρετά ανοίγουν τις σελίδες τους σε έναν αναγνώστη.
Μου λείπεις, δεν ξέρω τι άλλο να σου πω.
Ευχαριστώ και συγνώμες εμείς δεν είχαμε ποτέ.
Ότι είμαι εσύ, μόνο που εσύ δεν είσαι πια,
και δεν είναι
πως δεν σηκώνομαι κάθε φορά που πέφτω
είναι που απλώς καμιά φορά
δεν ξέρω κατά πού να πάω ...

Άννα Νιαράκη
από τη συλλογή Τετράδιο πειραμάτων, 2010
 

εραστές από χαρτί

Αβίαστα παραδόθηκα στην εντροπία του έρωτα.
Κι όσο επιμένεις να τακτοποιείς,
τόσο το χάος διαστέλλεται μες στο κεφάλι μου.
Μου εξηγείς με λογική ότι δεν γίνεται.
Μα εγώ αποτυπώνω στο χαρτί χίλιες προτάσεις
που υμνούν το στέρνο σου.
Αλήθεια, ποτέ πριν δεν με είχε απασχολήσει
ένα στέρνο τόσο.
Στέλνεις γράμματα που εξηγούν και αναλύουν
το ανέφικτο.
Κι εγώ απαντάω με ποιήματα.
Εσύ θα κερδίσεις στο τέλος,
μα το χαρτί να ξέρεις,
προτιμά να φιλοξενεί περιγραφές του θώρακα
παρά δικαιολογίες.

Άννα Νιαράκη
από τη συλλογή Τετράδιο πειραμάτων, 2010

απουσία

photo by Marta Orlowska

Τόσα ποιήματα, ξόρκια για τη μοναξιά,
απελπισμένες προσπάθειες να ,μην ξεχάσω,
βασανιστικές απόπειρες να θυμηθώ ...

Θα πρέπει να έλειπες συχνά.
Γεμάτα τα συρτάρια μου.
Και να σκεφτείς, πως όταν
βρισκόμασταν,
μου αρκούσε η σιωπή.

Άννα Νιαράκη
από την συλλογή Τετράδιο πειραμάτων, 2010

Η λυπημένη πολιτεία των ανθρώπων

Tων ανθρώπων με τα χαμένα λογικά,
με τα χαμένα αισθήματα -
που ασφυκτιεί κάτω από σάρκινα σεντόνια,
κάτω από δανεικές μοναξιές - αναζητώντας
το δεκανίκι της ύπαρξης.

Σε θέλω, μου είπαν τα μάτια σου
Σε θέλω, μου είπε το κορμί σου

Κι εγώ,

αναζητώ αστροπολιτείες
διαφορετικές από αυτές που συλλαμβάνουν
οι κεραίες μου,
ίδιες μ΄αυτές που οι φλέβες σου
υπαγορεύουν.

Λαμπίρι, 23.3.2003

Άννα Νιαράκη
από τη συλλογή Τετράδιο πειραμάτων, 2010