Θαλασσινή βάρδια

Όπως οι παλιοί ναυτικοί
αναζητούν στο φάρο
τη φευγαλέα αναλαμπή.

Οι καρδερίνες στον αγκαθότοπο
χάνονται στο πέταγμά τους.

Όπως το βράδυ στη σκοπιά
ο αέρας σκορπίζει τα λόγια σου.

Κι εσύ επιμένεις να μετράς
λέξεις και ήχους,
θραύσματα καρφωμένα βαθιά
στης ερειπωμένης πολιτείας το ρολόι.

Ξάνθος Μαϊντάς
από τη συλλογή Οι δρόμοι της Φαϋττού, 2009

Ιστορία του Φορτούνα

Παλιούς στις θάλασσες του Βόλου ναυτικούς
συνάντησα
κι ώρες πολλές για το μεγάλο
δέντρο του βυθού,
το γιούσουρι, μιλούσαμε.

Για θάλασσες, για τους καιρούς,
για αυτούς που σκέπασε το κύμα
και για το κόκκινο κοράλλι
που στέρεψε και χάθηκε.
Τ’ απόβραδο ο πιο μικρός μας είπε
την ίδια ιστορία την παλιά,
σχεδόν μισό αιώνα πίσω.
Πως με τα δίχτυα κι όχι δύσκολα
σήκωσαν τότε από το βυθό,
κορμό εκατοχρονίτικο, το γιούσουρι.

Αλίμονο!
Κομμάτια θρυμματισμένα, θρύψαλα
όλο πληγές στο σώμα του
- τα ίχνη της θάλασσας -
αυτό που άλλοτε είχε στοιχειώσει
τον ύπνο των θαλασσινών.
Το βράδυ, μακριά από τη θάλασσα
συλλογίστηκα,
πόσα όνειρα κράτησαν τα χέρια μας
και πόσα, συντρίμμια κύλησαν
από τις παλάμες και τ’ ακροδάχτυλα
και χάθηκαν στ’ ανοιχτά,
παραδομένα στη ύβρη και τη χλεύη
των περαστικών.

Ξάνθος Μαϊντάς
από τη συλλογή Οι δρόμοι της Φαϋττού, 2009

Πήλιο '87

Σβήνουν τα τελευταία λιθόστρωτα.
Πέτρες στρογγυλευμένες, αιώνες στην τριβή,
σκληρό το μέταλλο στη οπλή του αλόγου
και πώς χάνονται τα ίχνη που αφήσαμε κάποτε
αργά, μέρα τη μέρα, μέσα στο χώμα και το νερό.

Έτσι σκυφτή μονολογούσες
τη νύχτα εκείνη που σηκώθηκε αέρας
κι όλοι είχαν τρομάξει
πως θα ρήμαζε τα σπίτι, τις σοδειές
και πως θα τσάκιζε τα δέντρα στην πλατεία.
Λίγο πριν φύγεις το ’87.

Από τότε πολλές καταιγίδες
μέτρησαν την αντοχή μας
μα ακόμη βλέπω τον μεγάλο πλάτανο
άλλοτε ν’ αγκαλιάζει
κι άλλοτε γυμνός να σπαράζει τα λόγια σου.

Ξάνθος Μαϊντάς
από τη συλλογή Οι δρόμοι της Φαϋττού, 2009