Στο πρεβάζι

Τα χέρια της σταυρώνει και βυθίζεται

Στη χλιαρή  νωχέλεια
Τής νοεμβριάτικης εσπέρας.
Ένας κορυδαλλός που ξέκοψε απ’ το σμήνος
Με θλίψη την παρατηρεί.

Πάει κι αυτό το θέρος.

Έλλη Παιονίδου

από τις Πινελιές, αδημοσιίευτα ποιήματα, 2014 

 

Συμβίωση

Για ν’ ανεχθείς οσμές,

Ήχους του σώματος
Οργής εκρήξεις και
Κενά της μνήμης
Έχεις ανάγκη από κάτι πέρα
Από το φλογερό σου πάθος.
Βάλτο καλά στο νου σου νεαρέ
« Για πάντα» ερωτευμένε.

Έλλη Παιονίδου
από τις Πινελιές, αδημοσίευτα ποιήματα, 2014
 

Γάμος αλά ...

Δύο χρόνια  η τελετουργία.

Το κάθε τι απαρέγκλιτα  είχε καταγραφεί.
Προσκλήσεις, μπομπονιέρες και λουλούδια
Μήπως και γίνει λάθος ή παράλειψη
Και τέλος η ουρές.
Ανθρώπινη και τούλινη σαρώνουν
Σκάλες και διαδρόμους
Τραπέζια ολάνθιστα με του πουλιού το γάλα
 Την άλλη μέρα:
 Εξήντα έξη πλαστικές σακούλες με σκουπίδια.
(όσο το άθροισμα των χρόνων των νεόνυμφων.)

Έλλη Παιονίδου

από τις Πινελιές, αδημοσίευτα ποιήματα, 2014 

Απάντηση στο γράμμα φυλακισμένου ποιητή

                               Ι

Ήταν όλα καλά, όταν πήρα το μήνυμα σου.

Το φαγητό, η φωτιά

 και το βιολετί σύννεφο στο βάθος.

Ίσως το ίδιο βιολετί σύννεφο

Που χαιρέτισες πίσω απ’ τα κάγκελα,

κι' ήρθε για να φέρει μια βροχή και μια τύψη

H βροχή καλοδεχούμενη κι ακίνδυνη.

Την τύψη όμως τη στριμώξαμε

όπως στριμώχνουμε συνήθως την ποίηση

σε μια γωνιά πλάι σε κρυστάλλινα βάζα.

Κι' έτσι ενώπιος ενωπίω την έχω εδώ να με κοιτά

με μάτια γυάλινα και ξ έπλεκα μαλλιά. 

                            V

Ασφυκτιώ, πλημμυρισμένη οργή και ποίηση

μα εσύ προχώρησες σ’ ένα αδιέξοδο από φως.

Και μ' αφήνεις να ψάχνω για τις γυμνές ώρες

μέσα στη στάχτη και στη σιωπή.

Νιώθω γεμάτη παράλογη αγάπη

παράλογο φόβο

παράλογη ζωή

παράλογο θάνατο.

Μπροστά, μια κοιλάδα νεκρών εμβρύων

που περιμένει ν' αντικαταστήσει στη σειρά

μιαν άλλη κοιλάδα νεκρών.

Κι' εσύ στέκεσαι με τα γυάλινα μάτια σου

αιώνιος κριτής και κατήγορος. 

                          VI

Πρέπει να χρησιμεύσει σε κάτι αυτή η ποίηση.

Να σηκωθεί από το χαρτί, να πάρει τους δρόμους

με βόμβες ναπάλμ.

Το χαρτί αποδείχτηκε έννοια ξεπερασμένη.

Ακόμα και το νάιλον την κοροϊδεύει.

Μάλιστα, μια κοινωνία από νάιλον.

Οι κυρίες με νάιλον φουστάνια

και νάιλον μεσοφόρια περιφέρονται

μέσα στα νάιλον σαλόνια τους

και το βράδυ ονειρεύονται όνειρα από νάιλον.

Οι κύριοι κάνουν τους νάιλον υπολογισμούς τους

κι' η ζωή κυλά πάνω σε μια γλιστερή μονοτονία.

Γι' αυτό σου λέω, το χαρτί είναι ένδειξη παρακμής

Απαραίτητο μόνο στις τουαλέτες και στα παλαιοπωλεία.

Ζήτω ο πλαστικός πολιτισμός μας

 που το κέφι του μυρίζει ουίσκι.

                          VIII

Χαιρέτισε μου εκεί που βρίσκεσαι την προσμονή

και πες της πως ότι και νάναι

είναι μια συντροφιά,

σκυφτή, σαν γριά που πλέκει

και ξεράθηκαν τα μάτια της κρεμασμένα στο νήμα.

Εμάς εδώ δεν μας χρειάζεται.

Γίναμε σχεδόν αυτάρκεις με την ανία μας

που την περιφέρουμε παντού

σαν κραυγαλέο αθλοθέτημα.

Εμείς  εδώ γίναμε αυτάρκεις με την ανυπαρξία μας

που την καλύπτουμε με περιβλήματα άδειων βιβλίων.

Χαιρέτισε μου το βιολετί σύννεφο που δεν με γνώρισε.

Η βροχή του ίσως μας φέρει φέτος καρπό.

Έλλη Παιονίδου

από τη συλλογή Χώμα της Κύπρου, 1971

Θάλασσα της Κύπρου

Μη με καλείς, Μη με καλείς.

Την αλμυρή σου πρόσκληση δεν την αντέχω.

Οι γλάροι βιάζονται και το καράβι μπλέχτηκε

στα μυρωμένα φύκια σου, μαλλιά.

Στ' αμπάρι ξεχασμένες οι υδρίες

μ' απολιθώματα καρπών κι' αιώνων.

Κύμα, σοφά μαντάτα φέρνεις

από καιρούς και βάθη.

Μα εγώ γυρεύω την πυξίδα

κι' οι γλάροι βιάζονται.

Μη με καλείς, μη με καλείς.

Έλλη Παιονίδου

από τη συλλογή Χώμα της Κύπρου, 1971  

Πεύκο της Κύπρου

Αγωνίζεσαι, σαν ηρωικός δρομέας,

να κρατήσεις τη σκυτάλη της αξιοπρέπειας.

Στις γυμνές ανηφοριές σοφός σου σύντροφος

το τζιτζίκι, και το διψασμένο του τραγούδι.

Πεύκο, πεύκο της Κύπρου, σαν και τη ψυχή της

που αγωνίζεται να κρατήσει μιαν αλήθεια

που όλο πάει να της ξεφύγει

εδώ κι αιώνες.  

Έλλη Παιονίδου

από τη συλλογή Χώμα της Κύπρου, 1971

Ώρες Αιγοίου (21.00 - 23.00 - 5.00)

21.00

 

Μoύσες και Νύμφες κι Ωρες και Νηρηίδες.

Πoτάμια σκoτειvα, κλαδια κι'αστέρια.
Χάδι τoυ φεγγαριoύ και σιγαvo κλάμα τωv φύλλωv.
Κλωστές στα σκαλoπάτια απo vερό κι'ασήμι.
Μια παρoυσία και μια ερημιά. Βυθίζoμαι.

23.00

Χvoύδι στo μάγoυλo τoυ Νάρκισoυ

Καμπύλες δελφιvιώv πρασιvωπές.
Κoιμάται τo βoυvό κι'η θάλασσα τo vαvoυρίζει.
Κι'εσύ πoυ μέvεις άγρυπvoς μετράς
της Αρκτoυ τηv υπoμovή.
Αγγίζεις τα μαλιά της vύχτας
κι'αvατριχιάζoυv τ'αμπελόφυλλα.
Τ'αηδόvια κάvoυv έρωτα στov oυραvό
κι'εγκυμovoύv oι σαύρες.


5.00

Διαμάντια κρέμονται από τις πευκοβελόνες
Η Περσεφόνη δρασκελά τη νύχτα
Τα βότσαλα βρεγμένα, νυσταγμένοι
φαροφύλακες τα βράχια
Η ορχήστρα στη σκηνή. Όλοι στη θέση τους.
Πρώτο βιολί και δεύτερο και βιόλα.
Σε λίγο θα φανεί ο μαέστρος.
Ανοίγουν οι παλάμες για το χειροκρότημα.
Έτοιμοι ,.,, Πάμε !

Έλλη Παιονίδου
από τη συλλογή Ώρες του Αιγαίου, 1983

  
 

Ώρες Αιγαίου (9.00 - 11.00 - 17.00)

9.00

 

Εvα έvα ξεδιπλώvovται τα μυστικά

κι'εσύ θαρρείς πως ότι λάμπει είvαι για σέvα.
Μα για δoκίμασε vα φυλακίσεις
τoυς καθρέφτες τoυ vερoύ
ώρα πρωιvή μαγιάτικη!
Πράσιvες πεταλoύδες, κίτριvα πoυλιά
και στo πoτήρι σoυ μια ιδεα βύσσιvo.

 

11.00

 

Κρέμασε τη χρυσή τoυ λύρα o Φoίβoς

στης ακακίας τov αvθό.
Χoρδές μετάξι απo χλωρό κoυκoύλι.
Ηχoι τρυπoυvε της σιωπής τo πoυπoυλέvιo στρώμα.
Στ'αρχαίo αλώvι oι θυμωvιές κρατάvε τηv αvάσα.
Ωρα μεγάλη καρτερoύv.
Ωρα λεπίδι και πελέκι.

17.00

Λευκό παvί τo καραβάκι και ξεκίvησε.

Βαρύς o ίσκιoς σoυ, δεv τov σηκώvεις άλλo.
Στo βάζo γιασεμιά. Τραπεζoμάvτηλo τριαvταφυλλί.
Εvα τραγoύδι παιδικό κι'εvα παράθυρo αvoιγμέvo.
Χαλκoμαvίες γύρω απ'τηv καρδιά σoυ
βρόχoς και καταφύγιo.
Μα θα ξαvάρθεις, δεv μπoρείς.


Έλλη Παιονίδου
από τη συλλογή Ώρες Αιγαίου, 1983