Προς την Έφεσο

Χρώμα δεν έχει ο πυρετός που δέρνει τα αγρίμια.

Και μού 'λεγε ο ποιητής. Δε ζούμε σε καιρούς που
θρέφουν ποιητές. φύγε κωπηλάτης στην Έφεσο
και βρες τον πλοηγό της αιώνιας επιστροφής.

Είπα να φύγω, μα κάθε πρωί πηγάδι ο τόπος μου.
Πού να σταθώ; Ο χειμώνας σκοτεινός φέρνει φωνές
απ' τα καμένα χρόνια. Μες στο κρανίο τρέχουν
κουρσάροι και ξυπνούν τόσα κουφάρια μέσα μου.

Ποιό δρόμο να πάρω μακριά από την Έφεσο μια
γέφυρα να στήσω. πατρίδα, οι δρόμοι σου τραβούν
στη Δύση μες στων φιδιών το αλισβερίσι.

Ηλίας Γκρης
από τη συλλογή Η Έφεσος των αλόγων, 1993

Ακατοίκητο όνειρο

Περιπλανώμενος αιώνες απάνω στα βουνά
προβιά μου η αθωότητα
ψυχούλα τ' αηδονιού που αγάπησα
και ημέρωνε τα δέντρα
που ήσαν άνθρωποι
ριζωμένοι απ' το πολύ καρτέρεμα

έσφιξα τη Μαριώ απ΄τις φτερούγες
νιότης που αγρίευε
με τη θάλασσα βογκώντας
στα θεία μηριά της

τραγούδησα το φέγγος της φυλής απ' τον Όμηρο
τη Μάνα του Κίτσου σ' ασπρολίθαρα

ζήλεψα αντάρτη Αρχηγό και Μεγαλέξανδρο
ώσπου χόρτασα σφαγές
λεηλασίες και λέω
έξω από τα «ίσως» και «θα δούμε»
να πάρω το αίμα από το χέρι
να μου δείξει σε τόπους μυροβόλους
το σκοτωμένο σχήμα του
να κλάψω γι' αυτούς
που θλιμμένοι αφήσαν τ' όνειρο ακατοίκητο.

Ηλίας Γκρης
από τη συλλογή Λήθαργος κόσμος, 1987

Δρομολόγιο Αθήνα - Πύργος

Πηγαινοέρχεται Πύργο - Αθήνα τραγουδώντας
μες στο παλιό λεωφορείο
με κρεμασμένη μαντήλα στα μάτια
η μάνα μου

πέταξε πέρα κι απ' τον θάνατο πέτρες
τις μαύρες πληγές της
και τραγουδώντας
κατεβαίνει μεσάνυχτα στον Πύργο άδειος σταθμός
στην Κρέσταινα η πλατεία υποζύγιο
που αλωνίζει βάσανα

ολονυχτίς
η μάνα ψαχουλεύει
δάκρυα πετρωμένα
χλομές φωνές κι ύστερα
τραγουδώντας γυρνά στην Αθήνα
με το παλιό λεωφορείο
η μάνα μου
το θρήνο πλέκοντας πάντα πλεξούδες.

Γι' αυτό στα όνειρα μου από παιδί
κρατούσα ψαλίδι.

Ηλίας Γκρης
από τη συλλογή Λήθαργος κόσμος, 1987