Έξω Παναγίτσα ή Η ανηφορίτσα

Το σπίτι άδειο. Μισερό. Χώρος οικείος και συνάμα ξενικός. Στέρεψαν οι λέξεις. Κοιτάζω το άφτιαχτο κρεβάτι. Κουρτίνες παλαιικές, που δεν πλυθήκανε αιώνες. Κοιτάζω το νεροχύτη όπου φύτρωσε η υγρασία. Ακούω μόνο διερχόμενα αυτοκίνητα και ένα μηχάνημα που παλεύει να ζεστάνει την θλίψη μου. Βρέχει έξω. Μέσα λάσπη. Με ζεσταίνει κάπως η νοητή παρουσία σου. Σε σκέφτομαι εκεί μακριά, εγκλωβισμένο στις δικές σου υγρασίες. Στέρεψαν οι λέξεις. Μπορεί και να νυχτώνει. Μπορεί και ο ουρανός να θύμωσε ή απλά το βλέμμα μου πίσω από δάκρυα να θολώνει.

 
Κατερίνα Λιάττζουρα
από τη συλλογή Κρεμμυδαποθήκη, 2020

Πλατεία Φριζή

Οι άντρες που γνώρισα φιγούρες από βιβλία. Κάτι από Μπουκόφσκι, Σάρτρ, Έσσε, Pessoa, σκιές από Καβάφη, Σκαρίμπα και Καββαδία. Δεν έχουνε πρόσωπο ή όνομα ούτε και ιστορία. Μόνο τα ίδια πάθη. Μόνο τα ίδια λάθη. Μοναχικοί λύκοι χαμένοι μέσα στην αγέλη ταξιδεύουν τον εαυτό τους με στιχάκια μουσικοσυνθετών. Παρηγορούν με αφιερώσεις περιωπής παρακμιακούς στο περιθώριο της ζωής, παραγκωνισμένους σε μπάρες συναλλαγής, χαμαιτυπεία, πεζοδρόμια και φθηνά ξενοδοχεία. Σαν όμως κοιτούν απέναντι εκεί όπου βλέπουν την αλήθεια διακρίνουν ένα έφηβο με ασπρισμένα τα μαλλιά και αναρωτιούνται που πήγανε τα χρόνια; πώς γλίστρησε η νιότη; πως κάποτε νέοι ακόμα, αρυτίδωτοι, ανυποψίαστοι, αθώοι, όρκο δώσανε την αδάμαστη ζωή να τιθασεύσουν; Απονήρευτοι αθώες σκέψεις κάνανε. Αθώα προσέγγιζαν και αθώα προσεγγίζουν. Αθώα θα σπαρταρίσουν. Αθώα θα μαρτυρήσουν σ’ αυτό τον απόηχο των τόσων συγγραμμάτων μου.


Κατερίνα Λιάτζουρα
από τη συλλογή Η κρεμμυδαποθήκη, 2020

Η μάνα

Με το ένα της το πόδι ριζωμένο στη πατρίδα

ποτίζει λουλούδια ερημικά στο μνήμα των προγόνων.

Με το άλλο της το πόδι βρεγμένο να ισορροπεί

σε πλεούμενα που υπόσχονται την θύμηση.

Με το ένα της το παιδί παραμάσχαλα

να αποζητά στο στερνοβύζι μια υπόσχεση ζωής.

Και το άλλο της παιδί θαμμένο πρόχειρα

κάπου βαθειά μέσα στο χώμα.

Μεγαλόψυχη η ψυχή της.

Πάλλεται κάτω από στρώματα υποταγής

μα η αρχέγονη ανάγκη ανυπακοής και επιβίωσης

που δεν γνωρίζει μήτε ράτσα μήτε φυλή

δεν την άφησε

δεν της επέτρεψε να λιποψυχήσει.

Κι όμως, βαθυπέλαγα με στραγγισμένα μάτια,

ανάκατα μυαλά και γερασμένες σκέψεις

θυμάται εκείνο το σπιτικό με το μικρό μπαξέ

και το νερό που κουβάλαγε, να δώσει χρόνο

στην ελπίδα να ευδοκιμήσει.

Θυμάται όμως και την εκκωφαντική εκείνη την στιγμή

όπου τρόμος, χώμα και Θεός γίνανε ένα.

Θυμάται και πως σε ομιχλώδες έκσταση

τον εαυτό της Άτροπο

να ξεθάβει με ματωμένες σκέψεις και ξεριζωμένα νύχια

μέλη της φαμίλιας της, μαλλιά και φρούδες ελπίδες.

Μεγαλόψυχη η φύση της.

Στη καρδιά της ένας μικρός σπόρος

ένα τρυφερό βλαστάρι

όλη η πατρίδα

όλοι οι αγαπημένοι.

Κατερίνα Λιάτζουρα

από τη συλλογή Αποκαϊδια ηθικής, 2017

Ειδομένη

Πολύχρωμη μυρμηγκοφωλιά η Ειδομένη.

Πολύβουο μελίσσι.

Προορισμός δημοφιλής για τον προσφυγικό τουρισμό.

Το πακέτο περιλαμβάνει μεταξύ άλλων περιηγήσεις

στις φυσικές ομορφιές του τόπου

σε συρματοπλέγματα ηλεκτρόπληκτα

σε αγρούς λιοπύρινους

σε βάλτους και ποτάμια ανθρωποφάγα.

Επίσης συμπεριλαμβάνει

έναστρες διανυκτερεύσεις

αναζωογονητικά λασπόλουτρα

συμμετοχή στο παιχνίδι της χαμένης πατρίδας

συναναστροφή με γηγενείς κοσμοκράτορες

επαναπροσδιορισμό της ταυτότητας

και άλλα πολλά…

(που δεν αναφέρονται εδώ, λόγω οικονομίας Ιστορίας).

Εμπειρία μοναδική.

Θα μείνει σε σας και στους απογόνους σας αξέχαστη.

Τιμή ευκαιρίας.

Στις δύο ψυχές η τρίτη δώρο.

Υ.Σ. Η φωτογράφιση και βιντεοσκόπηση απαγορεύονται ρητώς.

Μεριμνεί το πρακτορείο ψυχών για την διάνθιση των αναμνήσεων σας

στα συγγράμματα της σύγχρονης Ιστορίας.

Κατερίνα Λιάτζουρα

από τη συλλογή  Αποκαϊδια ηθικής, 2017

 

Πουτάνα Αθήνα

Μια αυτοκρατορία είμαι

μια καθημερινή Ιστορία

που πιέζει με το βάρος της

την απέραντη γη και τους μικρούς ανθρώπους.

Στριμώχτηκα

ανάμεσα σε πλούτη

κυκλοφοριακά φρακαρίσματα

κατάφορτη από διακοσμήσεις

καθήκοντα

πολύπλοκη σε μηχανισμούς

παλλακίδα σε ιεραρχίες

πρησμένη

τσιτωμένη

κατάκοπη

βαριά.

Πουτάνα Αθήνα.

Κατερίνα Λιάτζουρα

από τη συλλογή Αποκαϊδια ηθικής, 2017

Θριαμβικά εγκαύματα

Απομακρύνθηκα από όχθες

όπου θρίαμβος και μεγαλοστομίες

διασφαλίζουν δόξα και δοξασίες.

Νοσταλγική αθωότητα και ένοχική συνείδηση

κόσμος απλός, γεμάτος

το Απόλυτο της εφηβείας

με οδήγησαν στον λυρισμό

στη σοβαροφάνεια

και στην ψευδαίσθηση της αθανασίας.

Θριαμβικά εγκαύματα ενός μεθυσμένου ήλιου

φτιαγμένο από την αλμύρα της θάλασσας και το ελληνικό φως

δεν μένει άλλο

από το να βυθιστεί

σε αλλεπάλληλες περιπλανήσεις.

Όπου μόνο εικόνες

σκυθρωπών ηρώων της παιδικής μου ηλικίας συναντώ.

Κάποια μέρα άρχισα να σκέφτομαι.

Και σκέφτηκα να μην επιστρέψω από το Απόλυτο.

Κατερίνα Λιάτζουρα

από τη συλλογή Αποκαϊδια ηθικής, 2017