Η τεφροδόχος

Τι φρίκη. 

Ολόκληρη ζωή

Με την ανάσα

Τους χυμούς

Τη σάρκα της -

Σκόνη και στάχτη 

Τώρα διαπαντός

Στην τεφροδόχο

Ενός βιβλίου.

Αντώνης Φωστιέρης

από τη συλλογή Θάνατος ο Δεύτερος, 2020

Το μέλλον

 

Όπως όλες οι σάρκες τα φύλλα  οι καρποί

Όπως κάθετί γήινο

Πάλι στη γη θα επιστρέψει

- Χώμα λίπασμα, λάσπη, πολτός -

Μη νομίζεις.

Τα ΄λόγια οι σκέψεις τα αισθήματα, όλα,

Σαπίζουνε λιώνουν κι αυτά

Στη σιωπή

Στον τάφο της μήτρας της

- Χώμα πολτός - ,

Να φυτρώσει εκεί θαλερό

Να ριζώσει για πάντα

Για πάντα'

Στη λήθη του ανθρώπου

    Το μέλλον.

Αντώνης Φωστιέρης

από ΄τη συλλογή Θάνατος ο Δεύτερος, 2020

Ζωή

 

                                   Marc Chagall, The lovers

Ποιος να σκαρφίστηκε άραγε

Μια τέτοια φάρσα.

Χρυσή κασετίνα

Γεμάτη ως απάνω

Μ' αγκάθια 

Και χώματα. 

Αντώνης Φωστιέρης

από τη συλλογή Θάνατος ο Δεύτερος, 2020

Η ομορφιά

 

 

Γεννάει κανίβαλους η ομορφιά.

 

Κοιτάς ένα τοπίο ανέλπιστο

Τ' απέναντι κορίτσι όλο δροσιά

Την άσπιλη πανσέληνο μες στ' άσπρα της.

Και αφρίζοντας

Θες με τα νύχια σου να γδάρεις το τοπίο

Να κάνεις το κορίτσι μια μπουκιά

Να τραγανίσεις το φεγγάρι ακέραιο

Να τρέξει 

Αίμα στο δικό σου αίμα η ομορφιά.

Να τρέξει αίμα.

Αντώνης Φωστιέρης

από τη συλλογή Θάνατος ο Δεύτερος, 2020

Το παζλ

 

Ποια Τύχη τότε ποιος Θεός

Που ακούραστα 

Σ' εννέα μήνες να τελειώσει αρμόζοντας 

Με τόσο ζήλο εκεί στη μήτρα

Μόριο μόριο

Το τεράστιο παζλ

        Των εκατό

        Τρισεκατομμυρίων 

         Κυττάρων -

 

Και άξαφνα

Να τιναχτείς εσύ μέσα απ' το αίμα

Κλαίγοντας,

 

        Μην σε τραβήξει 

        Πίσω το 

        Μηδέν.

 

Αντώνης Φωστιέρης

από τη συλλογή Θάνατος ο Δεύτερος, 2020

 

Η σάρκωση

 

                                    μαύρη τρύπα του διαστήματος

 

Για σκέψου.

Αν δεν υπάρχει πράγματι,

Αν δεν υπήρχε πράγματι Θεός, 

Τι σαρκωμένη ποίηση

Τι θεία φαντασία τελικά

Οι λιτανείες

Οι ψαλμοί

Τα σήμαντρα

Ολονυχτίες με το φως των καντηλιών

Γονυκλισίες και τάματα

Μπρος στον βωμό

Του άχραντου 

Κενού. 

Κάτω απ΄τον θόλο

Του υπερούσιου

Τίποτα. 

 

Αντώνης Φωστιέρης

από τη συλλογή Θάνατος ο Δεύτερος, 2020

Η αιωνιότητα

 

                                  Πόσο στ' αλήθεια βαρετή

                                  Ολόκληρη αιωνιότητα.

                                 Και πόση πλήξη

                                 Ένα πνεύμα ολόγυμνο 

                                 Να κολυμπάει στα χάη διαρκώς.

   Χωρίς την άχαρη 

   Φροντίδα ενός κορμιού

   Χωρίς τ' αγκάθια του έρωτα

                                 Χωρίς το δέος

                                 Ή το δέλεαρ

                                 Μιας Κρίσης που εκκρεμεί. 

                                Χωρίς τον φόβο 

                                Ενός ανέκκλητου θανάτου.

Αντώνης Φωστιέρης

από τη συλλογή Θάνατος ο Δεύτερος. 2020

Πρώιμος αποχαιρετισμός

paintingQ  Giaconda 1953 by Rene Magritte


Nel mezzo del cammin

Τώρα
Που ακόμα δεν εσήμανε αναχώρηση
Κι όλοι στην πλήξη της ημέρας
Ή στην τύρβη μας
Τώρα η καλύτερη στιγμή
Ν' αποχαιρετιστούμε.
Χωρίς τον πανικό του κατεπείγοντος
Την υστερία της σειρήνας που παγώνει.

Αντίο λοιπόν
Ήδη από του δρόμου τα μισά
(Αφού η μέση του αγνώστου είναι το άγνωστο)
Κι ας μένει άγνωστο αν στο απώτερο ξανά
Θα γνωριστούμε.

Ωστόσο αύριο
Που με δάκρυα νωπά
Στα ίδια μέρη θα σας βρω
Αιφνίδια
Οι στεναγμοί του χωρισμού
Θα γίνουνε
Κλαυθμοί και γέλωτες
Γλυκείας επιστροφής.

Της πιο ταχείας
Πιο γλυκείας επιστροφής:

Πριν χωριστούμε.

Αντώνης Φωστιέρης
από τη συλλογή Τοπία του τίποτα, 2013

Κερί γενεθλίων

art by Jim Warren

Και κάθε χρόνο ανήμερα
Των γενεθλίων σου
(Όσα και να 'ναι τ' άλλα
τα κεράκια). Ένα κερί
Στη  μνήμη εκείνου
Του ωραίου μικρού παιδιού
Που κάποτε.

Εκείνου
Του μικρού παιδιού
Πού κάποτε
Ήσουν.

Αντώνης Φωστιέρης
από τη συλλογή Τοπία του τίποτα, 2013

Οι ποιητές

photo art by George Christakis

Μετά το ποίημα
Οι ποιητές
Νιώθουν θλιμμένοι.

Όπως τα ζώα
Μετά τον έρωτα.

Αντώνης Φωστιέρης
από τη συλλογή Τοπία του τίποτα, 2013

Υλικά οικοδομών - Υλικά κατεδαφίσεων

               

          
          *
Τι λυσσασμένο αχόρταγο
Σκυλί ο χρόνος γλείφοντας
Τα κόκαλά μας.

                  *
Ο μόνος παράδεισος
Είναι αυτός:
Ο χαμένος.

                *
Η έμφοβη αναμονή
Του επερχόμενου γήρατος
Τώρα συμφύρεται συχνά
Μ' αφρούς κι απόνερα
Μιας απερχόμενης βιαίως
Εφηβείας.

Αντώνης Φωστιέρης
από τη συλλογή Τοπία του τίποτα, 2013

Οι χαρτοπαίκτες

Πάντα τους βρίσκω εδώ. Στο ίδιο καταγώγιο
(Σ' αυτό το άθλιο καφενείο, σαν καπηλειό)
Μ' ένα μπουκάλι στο τραπέζι.
Ο αριστερά καπνίζει πίπα. Όμως κι οι δύο
Ψυχή και σώματι δοσμένοι
Στα χαρτιά.
Μόλις που αρχίσαν το παιχνίδι. Τράβηξαν
Το πρώτο φύλλο κι εξετάζουν εμβριθώς
Ποια τακτική ν' ακολουθήσουν. Πρόσεξα
Πως, κρύο ή ζέστη, εξάπαντος
Φορούν σακάκι και καπέλο. Πρόσεξα
Κυρίως αυτό. Δεν στέργουνε
Να σταματήσουν την παρτίδα ούτε λεπτό.
Ξεχνούν να φάνε και να πιουν.
Να κοιμηθούνε. Κάθονται
Αντίκρυ ο ένας απ' τον άλλο. Ακίνητοι.
Κι αυτό επί χρόνια, συνεχώς.
Πώς γίνεται;
Δεν τους γυρεύουν τα παιδιά, η γυναίκα τους,
Δεν έχουν σπίτι και δουλειά; Με ζώσανε
Τα φίδια για καλά. Υποπτεύομαι
Πως κάποιο τέχνασμα γελάει τη λογική μου
Κάποιο περίεργο παιχνίδι θα μου σκάρωσες
Με ψυχρά και τα θερμά σου που ζαλίζουνε
Σ' αυτό το άθλιο μαγαζί
Που με κουβάλησες,
Το καπνισμένο τούτο
Καταγώγιο.

Κύριε Σεζάν.

Αντώνης Φωστιέρης
από τη συλλογή Τοπία του τίποτα, 2013

Κοντινό

Μέριμνες επιούσιες
Μισθοί και ωράρια
Μόδες τηλέφωνα ταξίδια επιταγές
Κάτω από τόνους σκουπιδιών
Πατικωμένο βιαστικά
Το αιώνιο.

(Κι εδώ, στον στύλο της γωνίας,
Αδύναμη
Μια λάμπα φέγγει
Σβήνοντας
Χιλιάδες άστρα).

Αντώνης Φωστιέρης
από τη συλλογή Τοπία του τίποτα, 2013

Έτσι κι εμείς

Σαν τον Κυναίγειρο, τον αδελφό του Αισχύλου,
Ξέρετε.

Που όταν οι Πέρσες απ' τον Μαραθώνα τρέξανε
Στα πλοία τους να φύγουν να σωθούν
Αυτός εμπόδισε μια τριήρη χώνοντας
Τα νύχια του στην πρύμνη. Τού ΄κοψαν
Το χέρι από τι ρίζα. Αιμόφυρτος
Συνέχισε με τ' άλλο.
Κι όταν τό 'κοψαν κι εκείνο, σε ύστατη,
Μπήγει τα δόντια στο σκαρί ελπίζοντας
Να ματαιώσει, λέει, την αναχώρηση.

Να ματαιώσει, πώς; Ένας προς όλους;
Φούμαρα του μύθου, αμετροέπειες.
Την αναχώρηση την είχε δεδομένη. Πάλευε
Την καθυστέρηση μονάχα να κερδίσει.
Αφού (ομογάλακτος του Αισχύλου) τό 'νιωθε:
Κάθε λεπτό είν' από μόνο του μια νίκη. Πάλευε
Την καθυστέρηση μονάχα να κερδίσει.
Σαφώς την καθυστέρηση.

Με νύχια
Και με δόντια.

Αντώνης Φωστιέρης
από τη συλλογή Τοπία του τίποτα, 2013

Τίποτα δεν είναι τίποτα

Κι ας φαίνονται όλα τιποτένια,
Τίποτα
Δεν είναι τίποτα.

Σας νιώθω ήδη ετοιμασμένους να διαγνώσετε
Αγάπη, ευγένεια για κάθετι μικρό
Σ' αυτό που είπα
(Ε, βέβαια,
Το μυρμηγκάκι, το μυγάκι έχουν τη θέση τους
Στο τέλειο σύμπαν που εν σοφία - και τίποτα
δεν θα μπορούσε να 'ναι αμελητέο).

Μη βιάζεστε.
Γιατί άλλη σκέψη μου ταράζει το μυαλό.
Σαν απειλή:

Αν πράγματι
Και το ελάχιστο μυγάκι έχει τη θέση του
Στο τέλειο σύμπαν που του αρμόζει
Αλλάζοντας μορφές στο διηνεκές,
Αν πράγματι
Αυτό που λέμε μυρμηγκάκι ανακυκλώνεται
Από ενέργεια σε ύλη και πολυώνυμο
Κρατάει αλάνθαστο ισοζύγιο εν σοφία
(Τώρα μυρμήγκι, άλλοτε φίδι
Κι άλλοτε άνθρωπος)
Μέχρι το τέλος των καιρών,

Αν το κενό
Ποτέ δεν ήτανε κενό
          και τίποτα
          δεν χάνεται
          στο Τίποτα,

Τότε λοιπόν
Αδήριτα
(Μην απατάσθε - αδήριτα)
Θ' απαγγελθεί απ' το Ανώτατο
Η εσχάτη των ποινών 
Για όλους μας

Ισόβια μετά θάνατον.

Πολύ σωστά το ακούσατε:
Ι σ ό β ι α  μ ε τ ά  θ ά ν α τ ο ν.

Εκτοπισμένοι
Απ' την Εδέμ
Υου Μηδενός,

Αιώνιοι κάτοικοι
Στο ανελέητο Κάτι.

Αντώνης Φωστιέρης
από τη συλλογή Τοπία του τίποτα, 2013

Τοπία του τίποτα

Ξανά το σήμερα κι η σπάθη του αμετάθετου

Ξανά η άβυσσος του νου.
Δεν έχει εντέλει τίποτα
Πραγματικά δικό της
Μια μικρή στιγμή;
Κάτι δανείζεται απ’ το πριν
Κάτι απ’ το αύριο
Το ξεπληρώνει
Με το υστέρημα του άλλου.
Αέρινη
Κι όμως πατάει στο στήθος σου ατσάλι –
Έτσι ακριβώς
Όπως το σύμπαν περισφίγγει:
Ατσάλινο.
Γεμάτο τρύπες από θάλασσες κενού
Τοπία του τίποτα
Να πλέουν μέσα τους νησάκια νετρονίων
Και γαλαξίες. Ευφάνταστη
Φενάκη του ορατού
Στη φτερωτή
Μπαγκέτα ενός ιλίγγου.
Που ηλεκτρισμένη
Μεταμφιέζει το μηδέν
Το πουθενά
Και το ποτέ

Σε κόσμο.

Αντώνης Φωστιέρης
από τη συλλογή Τοπία του τίποτα, 2013

Αντώνης Φωστιέρης - Εσύ

Ο σκοτεινός έρωτας (όλοι οι έρωτες είναι σκοτεινοί) παρεμβάλλεται (όλοι οι έρωτες παρεμβάλλονται) και διανυκτερεύει (όλοι οι έρωτες διανυκτερεύουν). Ακόμη και μέσα στο φως τα πλάσματα του έρωτα είναι νυκτόβια. Άπληστα, σαρκοβόρα και νυκτόβια. Το ξέρω. Γιατί δεν την είπα γκόμενα και δεν έμαθα να σφυρίζω.

Αν σε πω γκόμενα θα σ' αφανίσω
Αν σε πω αγάπη μου θ' αφανιστώ
Ηλεκτρικό πουλί στα χείλη της αβύσσου
Δάσος πυκνό που το περνάω σφυρίζοντας.

Ο πατέρας νέος

Ο πατέρας στην παλιά παραλία Θεσσαλονίκης το 1927
Πίνακας του Ντίνου Παπασπύρου

Με τον συγκρατημένο σπαραγμό αυτού του ποιήματος ολοκληρώνεται η ανθολόγηση του Αντώνη Φωστιέρη. Μιας από τις πιο ιδιόμορφες και ενδιαφέρουσες φωνές της γενιάς του.

Σαφώς μικρότερός μου αλλά σεβάσμιος.
Αφού το μέλλον που ατενίζει
Με το μάτι γελαστό
Ήδη το έζησα εν μέρει. Το ανάλωσα
Μαζί μ’ εκείνον και τον τρόμο του επικείμενου
Να μπαινοβγαίνει ως κατοικίδιο
Στο σκοτάδι.

Πόσα μπορεί να οσμιστεί
Μια νεαρή φωτογραφία που ναρκισσεύεται;
Σας λέω, ελάχιστα. Ούτε τη μύτη της δε βλέπει.
Όχι ένα ποίημα
Που να δακρύζει απάνω της
Σ’ εξήντα χρόνια δρόμο.
(Αλλά σκεφτείτε το:
Αν είναι αλήθεια δυνατόν
Εξήντα χρόνια αργότερα να υπάρχουνε
Ακόμη δάκρυα και ποιήματα! Ε, όχι).
Φωτογραφία στιγμής που επωμίστηκε
Δεκαετίες ολόκληρες βλεμμάτων; Κι αν διασώθηκε
Το γελαστό δικό του βλέμμα μιας στιγμής
Γιατί να υπέθετα
Πως ήταν σίγουρα για μένα; Υπεκφυγή
Κι αμηχανία μπρος στη φάκα του φακού
Πιο σίγουρα.
Στη φάκα
Του φακού.

Σαν ποίημα,
Που όλο γλιστράει
Στην άκρη
των δακρύων.

Αντώνης Φωστιέρης
από τη συλλογή Πολύτιμη λήθη, 2003

Επίσκεψη σκέψης

Τρεις ώρες τώρα προσπαθώ να κοιμηθώ.
Ζέστη Αυγούστου
Και ιδρώτας του μυαλού ολόγυρα
Σαν τα κουνούπια οι σκέψεις
Το λογχίζουν.
Τι έπαθα; Στο φως της μέρας
Σπάνια μ' επισκέπτονται. Και νιώθω βέβαια ευτυχής.
Ή, για να γίνω πιο ακριβής:
Απαγορεύω τέτοιες επισκέψεις. Αφού λαθραία
Έτσι και τύχει να τρυπώσει σκέψη, αργότερα
Η μια την άλλη προσκαλεί, ότι τάχαμου
Για λίγο μόνο, μια μικρή φιλοξενία -τα ξέρετε-
Οπότε ιδού, μπουκάρουν καραβάνια ολόκληρα
Με βλέψεις μόνιμης μετοικεσίας
Οι συνειρμοί. Να λείπει.

Κλείνω λοιπόν ερμητικά τα σύνορα - και τέρμα.

Γιατί δεν είμ' εγώ Αμερική. Ούτε τα εδάφη μου
Μπορούν να θρέψουν τόσους μετανάστες.

Αντώνης Φωστιέρης
από τη συλλογή Πολύτιμη λήθη, 2003

Νηπιαγωγείο η φύση

Στον Νικόλα

Να τρώτε φύλλα της μουριάς, αν θέλετε
Η μύξα σας να γίνει από μετάξι.
Και προπαντός να ‘στε σκουλήκια. Που έρποντας –
Και τα λοιπά και τα λοιπά.
Τι ανήθικη, τι ευτελής που γίνεται
Συχνά η φύση! Ορίστε μας,
Πώς ν’ αμολήσεις νήπιο στους αγρούς
Να το διδάξουν ποιοι;
Γλειψιματίες κισσοί φτηνιάρες πεταλούδες
(Ρουφούν στα χείλια τούς ανθούς και χάνονται)
Δέντρα που εκεί που σου κουνούν τα φύλλα, αιφνίδια
Κόβουνε ύπνους νηνεμίας, τα αγενέστατα.
Και να ‘ταν μόνο δέντρα; Ομοταξίες ολόκληρες
Του ζωικού
Το ΄χουνε ρίξει στα σκληρά και αποχαυνώνονται
Με χειμερία. (Προσέξατε,
Δεν μνημονεύω εδώ ούτε τη βία ούτε το σεξ
Που, αντί για ωραίες προσευχές, ακούγονται
Κάθε λογής ξεσκίσματα στην αίθουσα
Και ολολυγμοί).

Δεν είναι αυτό σχολείο για μικρά παιδιά. Να κλείσει.

Αντώνης Φωστιέρης
από τη συλλογή Η σκέψη ανήκει στο πένθος, 1996