Ονειρικό

Ο έρωτας σου
πυρακτωμένη πανσέληνος
που έπεσε στη θάλασσα.
Πήραν φωτιά τα κύματα,
έλουσαν φως τους διάττοντες αστέρες. 

Το πρωί, εις μάτην, 
προσπαθείς ν' αλιεύσεις
τα υπολείμματα.
Τώρα πορεύεσαι
στο ίδιο σκηνικό
με την εικόνα
να επαναλαμβάνεται
κατά συρροή ονειρικά. 


Αλεξάνδρα Γαλανού
από τη συλλογή Παρενθέσεις και εισαγωγικά, 2016
Ενότητα Θρυμματίζοντας τη σιωπή

Η βρύση που έσταζε

Τσαλακωμένο ποίημα
σε συρτάρι παλιού ξενοδοχείου, 
πέρασμα ποιητή που έμεινε
άγυπνος ψάχνοντας 
λέξεις και χαρτί. 

Παρασελίδιος σημείωση
οι στίχοι του
ανάμεσα σε εδάφια δωρεάν Αγίας Γραφής
- δεν του χρειαζόταν πια
το ελπιδοφόρο ανάγνωσμα
για τους αμαρτωλούς.

Μερικές ζωές πιο πριν
έζησε νύχτα με έρωτα
σε τούτο το δωμάτιο
σ' αυτή την πόλη
ή και σε άλλη, δεν θυμάται.
Θυμάται όμως 
το τρένο που περνούσε,
το κρεβάτι που θορυβούσε
κι όλα να μπλέκονται
με γέλια, βογγητά,
φιλήδονα μουρμουρητά
και μια σπασμένη βρύση 
που έσταζε. 


Αλεξάνδρα Γαλανού
από τη συλλογή Παρενθέσεις και εισαγωγικά, 2016
Ενότητα Θρυμματίζοντας τη σιωπή

Τα μαύρα πανιά

Στο συρματόπλεγμα τα μαύρα
πανιά που μπλέχτηκαν
στα χρώματα του δειλινού
πέταξαν μακριά.

Κι εσύ μετέωρη έμεινες
να διερωτάσαι αν
είναι «εκείνοι» που τα κρέμασαν
για να χτυπά η ματιά
και να επιστρέφει
ή μήπως είμαστε «εμείς»
γιατί πενθούμε
και μαύρισε η ψυχή.

Τώρα που σε καλεί η θάλασσα,
σκέφτηκες, δεν έχει σημασία.
Είναι κάποια σύνορα
που σβήνουν πάνω στο κύμα.
Ύστερα, είναι κι ο αγέρας
που φυσά τα βράδια υγρά
και μεταφέρει την αλμύρα
από τη διπλανή αμμουδιά
κοντά σου.


Αλεξάνδρα Γαλανού
από τη συλλογή Παρενθέσεις και εισαγωγικά, 2016

Ο ρακοσυλλέκτης

Τα βράδια περιμαζεύει 
πληγωμένα ποιήματα
στην άκρη του δρόμου.
Τυλίγει με επιδέσμους
τις λέξεις που αιμορραγούν.
Κλείνει στα χέρια του
τα φαγωμένα νύχια τους.
Χτενίζει τα γεμάτα λάσπη
μαλλιά τους.
Τις αγκαλιάζει τόσο σφιχτά
όπως τον πρώτο έρωτα
καλοκαίρι κοντά στη θάλασσα.
Κι ύστερα προσπαθεί μαζί τους
να διανύστι την απόσταση
από την ερημιά της θλίψης
στον λαμπροφόρο του αποσπερίτη.

Αλεξάνδρα Γαλανού
από τη συλλογή Παρενθέσεις και εισαγωγικά, 2016

Ο πρώτος στίχος

Μια φορά κι έναν καιρό

ήταν ένα ποίημα 

με απαιτήσεις, φιλοδοξίες

και υψηλές προδιαγραφές.

Θα μιλούσε για γεγονότα

ιστορικά - ευρυμαθής ο ποιητής,

Θα ταξίδευε σε χώρες της Ασίας.

Θα ήταν στολισμένο με λέξεις πλουμιστές

και στις αποσκευές του

αισθήματα, δύσβατα νοήματα

και υψιπετή ιδεώδη.

Θα είχε αφιέρωση 

σε ανθρώπους των γραμμάτων,

της επιστήμης,

ακόμη και πολιτκούς.

Θα έψαχνε μετά να εκτεθεί

σε ποιητικά, ανθολογίες, συλλογές

ή έστω σε μια εφημερίδα 

στα «λογοτεχνικά».

Κι όμως το ποίημα αυτό 

δεν γράφτηκε ποτέ.

Απ' ό,τι λένε ο πρώτος 

στίχος του αρνήθηκε

να γεννηθεί,

προτίμησε για πάντα

τη μήτρα της σιωπής.

Αλεξάνδρα Γαλανού

από τη συλλογή Παρενθέσεις και εισαγωγικά, 2016