Τ' απλά πεθύμησα...

Τ' απλά πεθύμησα• τ' ανθρώπινα•

να κάνουμ' έρωτα κοντά στο τζάκι

(στη χόβολ' ηδονές τριζοβολούν μαζί με κάστανα)

με τα φιλιά μας σοκολάτας να 'χουν γεύση και κονιάκ)

κι αισθαντική, απ' το ραδιόφωνο, ν' ακούγεται η φωνή

τού Sergio Endrigo

 να ερμηνεύει το La rosa bianca.

  Τ' απλά πεθύμησα...τ' ανθρώπινα...

  μα Εσύ,

   Αρρενωπός κι Αρματωμένος

  -σαν το λαμπρότερο λάμποντας Κβάζαρ-

   ανηφορίζεις τα σκαλιά απ' τις Ραψωδίες της Ιλιάδος

   κι απ' τις επάλξεις των Τειχών της Τροίας

   των Αχαιών θαυμάζεις τα φλεγόμεν' άρμενα

   του Κόσμου μας το Χάος...

Αλεξία Αθανασίου

από τη συλλογή της Μουσικής και του έρωτα, 2019 

Αιώνιοι εραστές

   Φιλήμων και Βαυκίς σεμνά ζητήσαν

  _"Όταν για να πεθάνουμ' έλθει η ώρα..."

  _"Μαζί να πάμε σε θανάτου χώρα!"

   (Μαζί όπως, ως τα γηρατειά τους, ζήσαν.)

   Κι ό,τι δεήθηκαν, κι άλλο, κερδίσαν

   (απίστευτα είναι των θεών τα δώρα

   δέντρου σπανιότατου μοιάζουν οπώρα)

   οι δυο που Δία και Ερμή φιλοξενήσαν.

   Αγάπης σύμβολο μες στη Φρυγία

   (θνητοί να βλέπουν ζεύγους τη λατρεία)

   δέντρα υψωθήκαν οι δυο στον αιθέρα.

   Βαυκίς _ φιλύρα τα κλαδιά λυγάει

   (σιγοθροΐζοντας με τον αέρα)

   κι άνδρα της _ δρυ, δροσιά, πυκνοφιλάει.

                      26/1/2017

Αλεξία Αθανασίου
από τη συλλογή Η συνάντηση, 2019