Όταν με κοιτάς

 

Όταν με κοιτάς στα μάτια σκορπίζω. 

Γίνομαι σαν τον ανθό του γαϊδουράγκαθου,

φυσώντας το - άυλο, ένα με τον χαμό.

Σαν τον σπόρο που αιωρείται στο πουθενά,

πεθαίνοντας με εγγύηση παντοτινή την άλλη μέρα. 

Όταν με κοιτάς αγκυλώνω.

Γίνομαι σκουριασμένο παλιοσίδερο,

παίρνοντας πάνω του όλη την πρωινή υγρασία. 

Σαν το αγκυλωμένο χέρι ενός νεκρού,

που αφέθηκε στη μοίρα του αγνοούμενου.

Όταν με κοιτάς αδειάζει το αίμα μου.

Γίνομαι μια αφυδατωμένη γλαδιόλα,

μαραμένη,

ζητιανεύοντας την υγρασία του χαμόγελου. 

Σαν το διψασμένο χωράφι

που σχίστηκε απορώντας

πως το πολύ γίνεται ελάχιστο.

Όταν με κοιτάς αφήνεις δυο τρύπες στα μάτια μου.

Όταν με κοιτάς αφήνεις δυο τρύπες 

στην καρδιά μου.

Κωνσταντίνος Ν. Μπαμπίλας

από τη συλλογή 22 αντινικότ, 2018

Επιλογή αυτόχειρα

 

Αποφάσισα να πεθάνω. 

Πειραματίζομαι στο πώς.

Περπατώντας στο δάσος,

ψάχνοντας το τέλος του κόσμου; 

Οδηγώντας τη νύχτα χωρίς φώτα,

αναζητώντας τον ιδανικό γκρεμό;

Παρατηρώντας 

τις κουρτίνες του ουρανού χειμώνα, αέναα,

μέχρι να κρυσταλλώσει η τελευταία ανάσα; 

Κόβοντας το μαχαίρι με τις φλέβες μου; 

Τρυπώντας τον αέρα ανάμεσα 

στα έντερα και την πλάτη μου; 

Πυροβολώντας το κενό μου

γύρω από αυτό που οι γνώστες το ονόμασαν

άγνωστο; 

Καταπίνοντας ένα τσουβάλι χημεία,

επιβεβαιώνοντας εργαστηριακές μελέτες; 

Σφίγγοντας ένα λαιμό 

γύρω από ένα σκληρό μακρόστενο εργόχειρο; 

Πηδώντας σε ένα κενό 

που ποτέ δεν μπόρεσα να γεμίσω; 

Πώς; 

Δύσκολη απόφαση ...

Κωνσταντίνος Ν. Μπαμπίλας

από τη συλλογή 22 αντινικότ, 2018

Ελάχιστο

 

Όταν βρέχει νομίζω πως 

μόνο εγώ 

μπορώ να σ' αγκαλιάζω.

Μ' αυτό παρηγορούμαι.

Κρατάω ένα κουρελάκι ελπίδας

στα χέρια μου,

πως θα σ' έχω.

Και μ' αυτό πορεύομαι.

Κωνσταντίνος Ν. Μπαμπίλας

από τη συλλογή 22 αντινικότ, 2018

Οι σαύρες

 

Δυο σαύρες παρατήρησα, 

τις είδα να παλεύουνε, 

να παίζουν και να οσμίζονται, 

να λιάζονται ανάσκελα, 

να τρέχουν και να σταματούν

κουνώντας για οδηγό 

την έξοχη ουρά τους.

Δεν παραλείπουν βέβαια να σέρνονται,

απότομα να σε κοιτάζουν,

να κρύβονται για να σωθούν, 

στη μοναξιά τους έχοντας αυτογνωσία. 

Έτσι περνούν κι εμένα τα καλοκαίρια μου. 

 

Κωνσταντίνος Ν. Μπαμπίλας

από τη συλλογή 22 αντινικότ, 2018