Τέσσερα χαϊκού για τη μοναξιά

( Henner, Jean Jacques - Solitude)

Αναμονή

Πόλη θαμμένη
στη μοναξιά ξενυχτά
και περιμένει…


Κραυγή μοναξιάς

Χείλη σφιγμένα.
Ανθρώπινες σκιές σε
απομόνωση!


Τρίστιχο απόγνωσης

Ζωή σε χαρτί
τσαλακωμένο. Κενά
περιθώρια.



Σε απόσταση

Λόγια μυστικά
και ανομολόγητα.
Σχέσεις πλαστικές.

Άννα Ιωαννίδου
από την αδημοσίευτη συλλογή 24 χαϊκού «σε απόσταση»

Τρία ερωτικά χαϊκού

(Romeo and Juliet, Frank Dicksee)

Άνυδρο πρωινό

Πρωί Κυριακής.
Τα όνειρα στέγνωσαν.
Χωρίς το φιλί.
 
Πρώτη φορά

Ξεγυμνώθηκε
η ψυχή. Παράδοση
στο πρωτόγνωρο.


Στιγμή έντασης

Φεγγαρόφωτο.
Χορεύουν οι αισθήσεις.
Άγγιγμα πάθους.

Άννα Ιωαννίδου
από την αδημοσίευτη συλλογή 24 Χαϊκού «Σε απόσταση»

Είδωλα στον καθρέπτη του χθες

Η κλεψύδρα γύρισε ανάποδα.
Ο χρόνος τώρα κυλά αντίστροφα
κι εγώ βουλιάζω σε μία ελεύθερη πτώση,
δίχως προστατευτικό δίχτυ.
Οι Ερινύες φωνάζουν τ’ όνομά μου,
ενώ ψελλίζω ασυνάρτητα ξόρκια.
Έτσι ακατανόητα ,
σαν σε παραλήρημα.

Η ζωή μία ταινία μικρού μήκους.
Το παρελθόν ανάγλυφο
περνά αστραπιαία στην οθόνη.
Ναι , καταδίκασα τις προσδοκίες μου σ’ αναγκαστική προσγείωση.
Κι έπειτα έριξα την Αγάπη στον κάδο ανακύκλωσης,
ακροβατώντας πάνω σε έρωτες επιδερμικούς.
Άγρυπνες νύχτες στη δίνη της μοναξιάς,
στην παγίδα της ασφάλειας.

Κι όσο ο χρόνος λιγοστεύει,
οι λεπτοδείκτες μετρούν στωικά τους χτύπους της καρδιάς.
Θέλω πια ν’ απαγκιστρωθώ από τα νήματα του χθες,
και να περάσω στην αντίπερα όχθη,
λυτρωμένος απ’ τον αδύναμο εαυτό μου.

Άννα Ιωαννίδου
από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή Οι λέξεις και τα πράγματα

H γκιλοτίνα της ζωής

Εξόρισα τ΄αστέρια σε έναν ορίζοντα ματωμένο
κι έπειτα αποκεφάλισα τα όνειρα…
Θανατική ποινή στην άναρχη εφηβεία μου.
Σκιές τα προδομένα μου όνειρα,
ανώνυμες στιγμές στα σκοτεινά σοκάκια του νου.
Οι διακεκομμένες ροές του χρόνου
έσβησαν τα αποτυπώματά μου.

Μα ποιος θα πενθήσει τον χαμένο μου Παράδεισο;
Απόμακρες, στεγνές φωνές
στοίχειωσαν τις Κυριακές μου.
Λέξεις σειρήνες με σημαδεύουν.
Άσπονδοι φίλοι ή μήπως εραστές του εγώ;
Κύματα παραλόγου κατακλύζουν το δωμάτιο της απουσίας.
Κι εγώ να πνίγομαι στον ιστό της ειρωνείας.

Μονόδρομος η γκιλοτίνα της ζωής.
Πελαγοδρομώ σε θολά μονοπάτια,
σε ένα γυάλινο κόσμο.
Μία κρίση πανικού στην κλειστοφοβική πόλη.
Δέσμια των αισθήσεων και των ψευδαισθήσεων,
ψάχνω τη φωτεινή πλευρά της σελήνης.

Μα ποιος θα πενθήσει τον χαμένο μου Παράδεισο;
Ξεθώριασε πια ο καμβάς της ελπίδας…
Αμήχανα βήματα, ανιστόρητα «γιατί»
αιωρούνται στις χαραμάδες της καρδιάς.
Μα που να κρύβεται το σωσίβιο της ψυχής μου;
Ίσως στις σκουριασμένες μου επιθυμίες.

Μονόδρομος η γκιλοτίνα της ζωής.
Μαχαιρωμένες οι αισθήσεις
κι οι ψευδαισθήσεις στριμωγμένες σε λευκό κελί.
Μία παρωδία η ζωή μου
κι εγώ ν’ ακροβατώ στο κενό.
Η σάρκα μου σε τιμή ευκαιρίας
κι η μνήμη μου σε γκρίζο χαρτί.

Εξόρισα τ΄αστέρια σε έναν ορίζοντα ματωμένο
κι έπειτα αποκεφάλισα τα όνειρα …
Οι προσδοκίες μου ξεθώριασαν σ’ ένα υγρό ανήλιαγο αύριο.
Άραγε θάφτηκαν για πάντα τ’ όνειρά μου;
Ερώτημα μετέωρο δίχως απάντηση…
Γράμμα δίχως παραλήπτη…

Άννα Ιωαννίδου
από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή Οι λέξεις και τα πράγματα