Αγαπώ

Αγαπώ το σκοτάδι σου

αγαπώ τους σκουρόχρωμους πόλους

των ματιών σου

που έλκουν τα δικά μου

σαν αντίθετα φορτισμένοι

κι έτσι συνέχεια σε κοιτάζω ανήμπορη

να τραβήξω τη μάτια μου αλλού

Αγαπώ το παράξενο βλέμμα σου

το ανεξιχνίαστο

που μέσα του κρύβει όλα τα μυστήρια

της παράδοξης ύπαρξής σου

Το βλέμμα εκείνο που διαψεύδει όσους λένε

πως τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής

Γιατί τα δικά σου

πέπλα είναι που σκεπάζουν τις σκέψεις σου

την ίδια στιγμή που στα μύχιά τους

σαν ιστός με τραβάνε

Αγαπώ το βάθος της χροιάς σου όταν μιλάς
και χάνομαι στο ηχόχρωμα της φωνής σου
κι ας μην ακούω πάντα τα λόγια σου

δε μου χρειάζεται για να σε θέλω τόσο

Αγαπώ το χαμόγελό σου γιατί είναι σπάνιο

τις πιο πολλές φορές μειδίαμα
που όταν ξεσπάει

η έκπληξη ταράζει συθέμελα κάθε μου κύτταρο

Αγαπώ τις ευφάνταστες απορίες σου

που με απόλυτη φυσικότητα

χαμογελώντας εκφράζεις

τις πιο απρόβλεπτες στιγμές

περιμένοντας απάντηση
με σχεδόν ευλαβική επιμονή

Δεν είσαι αυτό που νόμιζα πως θα ήθελα

όταν κατάλαβα τι θέλω

Είσαι κάτι που πονάει πιο πολύ

γιατί δε σε περίμενα

Είσαι η απελπισία του απρόβλεπτου απωθημένου

Είσαι η κραυγή μου τις νύχτες

το κρυφό μου αγκάθι τα πρωινά

Και αγαπώ το ότι μισώ
που με έχεις κάνει να σε σκέφτομαι συνέχεια...

Έλλη Πράντζου
αδημοσίευτο
 

Πονάς σαν έρωτας

Θέλησα όσο τίποτα να σου πω μια φορά

την αλήθεια

Μα προδόθηκα στη μέση ενός άνισου πολέμου

σα να είχα λαβωθεί από τα μάτια σου

Λευκή σημαία σήκωσα μπροστά σου

τη νύχτα εκείνη

που οι λέξεις δεν έβγαιναν

και ήξερα

ότι πια θα είναι η μορφή σου

αυτή που θα στοιχειώνει τα βράδια μου

Δεν κατάλαβα πως μου συνέβης

κι ούτε μ' ένοιαξε ποτέ να μάθω

αν όντως σ' ερωτεύτηκα

πριν καν το πω στον εαυτό μου

Μπήκες μέσα μου

σα γλυκό δηλητήριο βραδείας δράσης

και μόλυνες με παθολογικά αισθήματα

τις φλέβες μου

Πονάς σαν τραύμα μελαγχολίας

Πονάς σαν έρωτας

Κι ίσως να φταις

αν και όλα παραγράφηκαν

γιατί παρ’ όλα αυτά δεν ξέχασα τα λόγια σου

εκείνα που αστόχαστα
μα τόσο στοχευμένα άφησες

τα θέλω μου,

χωρίς κανένα έλεος λες κι επίτηδες θαρρείς,

να ερεθίσουν...

Έλλη Πράντζου
αδημοσίευτο

Το όμορφο τεράστιο εγώ μου

Καλά που κρύφτηκα πίσω απ' τον εαυτό μου

(εκείνο τ' όμορφο τεράστιο Εγώ μου)

και δεν πρόλαβες πριν φύγεις να με δεις

έτσι τρομακτική

αδίστακτα γοητευτική

κι ευάλωτη (σ' εσένα)

ετοιμοπόλεμη μα τέλεια οχυρωμένη

πίσω από τοίχους θεριούς κι ανύπαρκτους

περήφανους μα εύθραυστους

ζωγραφισμένους από πέτρα και ατσάλι

που μ' ένα σου άγγιγμα
μπροστά σου θα σωριάζονταν

μ' ένα σου άγγιγμα
που όμως ποτέ δε (μου) συνέβη

κι έτσι ετοιμοπόλεμη έμεινα
με σαϊτιές και βέλη

να στοχεύω το ανύπαρκτο σαν έρωτας

απελπισμένος απ' τον ίδιο τον εαυτό του

 

Έλλη Πράντζου

αδήμοσίευτο

 

Αναρχία

Να χαμογελάω χωρίς να φαίνεται παράταιρο

κι όχι να λέω στο "τι κάνεις;"

ένα ψεύτικο "καλά" 

να περπατάω με το κεφάλι ψηλά

όχι με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο

να σχεδιάζω το μέλλον

κι όχι να κλαίω για ένα χαμένο παρελθόν

Να σ' έχω δίπλα μου

κι όχι μπροστά μου, πίσω μου, κάτω η πάνω 

να κοιτάζω τους άλλους στα μάτια

όχι καχύποπτα

να μιλάμε για αγάπη

όχι για κατασκευασμένα μίση

να παλεύουμε ο ένας για τον άλλον

και όχι ο ένας τον άλλον

να αρθρώνω τη λέξη Λευτεριά με περηφάνια

κι όχι με καταπιεσμένη νοσταλγία

να έχω στόχους

όχι φρούδες ελπίδες

να ζω τη ζωή μου

κι όχι να προσκυνάω για επιβίωση

να απενοχοποιήσω την επιθυμία

κι όχι την απληστία

να είμαι κομμάτι του κόσμου

κι όχι χρώμα δέρματος

ή αριθμός σε γραφειοκρατικά κιτάπια

να συνεισφέρω κι όχι να εκμεταλλεύομαι

να συμμετέχω κι όχι να είμαι συνένοχος

ν' αναβαθμίζομαι, όχι να συμβιβάζομαι

Να φοβάμαι μήπως βλάψω έναν άνθρωπο

κι όχι μήπως εκείνος με βλάψει για ο,τι είμαι

να διεκδικώ το "όλοι μαζί"

και όχι το "μόνο δικό μου"

να πιστεύω στο αδύνατο

για να επιδιώκω το ένα βήμα παραπέρα

Αυτό είναι για ‘μενα Αναρχία!

 

 

Έλλη Πράντζου

αδημοσίευτο

 

Απόψε

Έλα να παίξουμε μπάλα κάτω απ' το φεγγάρι

να ξύσουμε τις άκρες τ' ουρανού

για να ξεφύγουν τα μη ειπωμένα μας

πάλι παιδιά να γίνουμε όπως πρώτα

μιας και οι νύχτες συγχωρούν καμώματα

και αλήθειες

Έλα να συναρμολογήσουμε το όνειρο

να φτιάξουμε μια φορεσιά στη μοίρα

έλα να ξαπλώσουμε στο σώμα του σκοταδιού

και ν' αφήσουμε τ' απαγορεύεται

να υπάρξουν στη σκηνή

άγγιξε με όπου ως τώρα δεν τολμούσες

άσε από μέσα σου να βγουν τα σπλάχνα

των μύχιων σου πόθων

άσε το φως της αποπλάνησης

να κάψει το κορμί σου ως το κόκαλο

οι αντιστάσεις να καμφθούν

και να ενωθείς με το άλλο μου μισό

που απόψε σε ζητάει χωρίς αναστολές και ίσως

αφήνω το κόκκινο να ξεχυθεί

πάνω στ' ασπρόμαυρα κομμάτια
των παλιών μας μη

άπλωσε τα χέρια στη βροχή

και άσε τη φωτιά σου να φουντώσει

με αλκοόλ και μια αγκαλιά

απόψε το ξημέρωμα θα σε βρει αλλιώς

να ουρλιάζεις σαν αγρίμι μυστικά

στ' αυτί της πανσελήνου

Έλα ν' ανέβουμε μαζί

εκεί που ανθρώπου μάτι δεν έφτασε ως τώρα

να σεργιανίσουμε ανάμεσα στα ερείπια

μιας μπίτνικ εποχής

σα δυο ρέμπελοι χωρίς προορισμό

να ψάξουμε τη χίμαιρα στη μέση του δρόμου

να κάνουμε έρωτα μπροστά σε ανοιχτά παντζούρια

να φορέσω το πουκάμισο σου

και να ναι άνοιξη εκεί έξω

έλα να μάθουμε να πετάμε παρέα

πάνω απ' τα σπίτια

τα δικά μου φτερά θα ναι ασπρόμαυρα.

Ναι, ένα άσπρο κι ένα μαύρο θέλω

έλα να γράψουμε κάτι

σ αυτούς τους άδειους τοίχους της πόλης

να περπατήσουμε μπορεί και στα σύρματα
της ΔΕΗ

έτσι, για πλάκα

κι έπειτα να κόψουμε δρόμο μέσα από ταράτσες

έλα να περιμένουμε στη γωνία

κάτω από 'να φανάρι κόκκινο

την αλητεία δυο λόγια να μας πει

ας παραδοθούμε στα πάθη,

ζωή απ'την αρχή να φτιάξουμε δικιά μας

έλα ένα ξημέρωμα καπνίζοντας

να πούμε δυο κουβέντες σιωπηλές

τα βλέμματα μας ν' ακουστούν
στα πέρατα του κόσμου

νιώσε αυτά που δε λες

και ζήσε αυτά που δε σου λένε

απόψε...

΄
Έλλη Πράντζου
αδημοσίευτο
 

Δια της ατόπου

- Πώς θα συνεχίσουμε;
-Δε μου αρέσει η λέξη υπομονή
Αυτό το «υπό» στην αρχή...
Νιώθω ότι δε μου λέει όλη την αλήθεια
Νομίζω ότι θέλει να μου πει:
«μην κάνεις τίποτε»
και απλώς μου το φέρνει με τρόπο
Θέλει να μοιάσει στη σοφία και τη φρονιμάδα
αλλά πόσο απέχει από την υποταγή;

-Πώς θα συνεχίσουμε λοιπόν;
-Δε μου αρέσει η λέξη αναμονή
Μου δημιουργεί νευρικότητα
Νιώθω σαν αθλητής στην εγρήγορση της έναρξης
μόνο που ποτέ δε δίνεται το σήμα
για να ξεκινήσω
Κι εξάλλου τι περιμένουμε;
Δεν απαντάει κανείς

-Μα πώς θα συνεχίσουμε;

-Δε μου αρέσει η λέξη περίσκεψη
Νομίζω ότι η σκέψη αρκεί από μόνη της
κι αυτό το «περί» στην αρχή
ξεχειλώνει τα όριά μου
όταν πρέπει να δράσω

-Οπότε πώς θα συνεχίσουμε;
-Δια της ατόπου
- Ποια λέξη σου έρχεται πρώτη στο μυαλό;
-Επανάσταση

Έλλη Πράντζου

αδημοσίευτο