Σήμαντρα θλιβερών μαντάτων

                        Προς τιμήν του Ανδρέα Εμπειρίκου

Μία πένθιμη ηλιαχτίδα έλουσε με ιδρώτα το πρόσωπο μου
καθώς η μέρα άνοιξε τις κουρτίνες της διάπλατα
να ορίσει τα σήμαντρα των θλιβερών μαντάτων.
 
Η γέννηση σου δάσκαλε πέφτει στο κενό
και προσκρούει στις αδηφάγες ονειρώξεις
της πλαστικότητας του μάταιου κόσμου
τώρα που σε αναγνώρισαν οι εταιρείες των κριτών
και έτοιμες είναι να σου απονείμουν βραβεία αριστείας
κρατώντας σε πάντα σκονισμένο στις βιβλιοθήκες
ψυχιατρικών κλινικών.
 
Στα υλιστικά τους πορνογραφήματα σε ονοματίζουν «πατέρα»
εκείνοι, που ίχνος ελευθερίας δεν γεύτηκαν
οι ίδιοι, που αρνήθηκαν πεισματικά τα ανθρωπιστικά σου ενδύματα
και καρπώνονται τις συντάξεις μοναδικής αλήθειας.
 
Δάσκαλε,
στη νεκρική σου κλίνη υψώνουμε το ανάστημα της ουτοπίας
που έχτισες θαρραλέα σε καιρούς δύσβατους
και υπογράφουμε με την τελευταία ρανίδα της σκέψης μας
το Μανιφέστο της Υψικαμίνου που γκρέμισε το σκοταδισμό
της παράδοσης
και ξεκλείδωσε της ασυνείδητης πατρίδας μας τα εδάφια.



Αντώνης Χαριστός
από τις Αντιστί(κσ)εις. 2018
Ανθολογία ποιημάτων
της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Θεσσαλονίκης

Ιδρώτας στις μασχάλες της κοινωνίας

Καρφώνεσαι
στο κίτρινο μελάνι
της δημοσιογραφικής απάτης
καθώς θωπεύεις τη γλάστρα
που φόρεσες καπέλο στο κεφάλι
να ζεσταίνει του εγκεφάλου σου
τις καμένες οπτασίες.
 
Κρεμιέσαι
σε ελεφάντινες προβοσκίδες
πλαστικής πεολειχίας
έτοιμη να εισπράξεις
της σύνταξης σου το παράσημο
αναζητώντας σωτήρες
σε σταυρόλεξο μιας χρήσης.
 
Με έκτακτα διατάγματα
σπεύδεις να γεμίσεις
φιάλες αιμοπετάλια
ζωγραφίζοντας τις ρωγμές
που ο αέρας της χθεσινής νεροποντής
κατέκαψε στο σώμα σου.
 
Ράβεις
με κλωστή υποκρισίας το στόμα
καθώς οι ανάσες ξεπροβάλουν
διάτρητες από μηνύματα αυτοχειρίας
όση ώρα τινάζεις τα ασπρόρουχα
της βραδινής απογαλάκτωσης.

Εμβρόντητη
στις βιτρίνες της μοντέρνας εποχής
λούζεσαι τα απόνερα της συνενοχής
που έθαψες στον κήπο της υπεροχής σου,
παίζοντας με κούκλες εισαγωγής
σε φρεάτια τεχνητής νοημοσύνης.
 
Στέγνωσαν πια τα δάκρυα
στα δελτία τύπου των οκτώ
και το πορτραίτο σου γέμισε
αγκαθωτούς ιδρώτες.
 
Δίπλα στο ομοίωμα
που έχτισες με γύψο
κοιμάσαι με τις ψείρες ανά χείρας
μιας και οι λοσιόν
δεν φτάνουν πια για όλους.


Αντώνης Χαριστός
από τις Αντιστί(κσ)εις, 2018
Ανθολογία ποιημάτων
της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Θεσσαλονίκης