Είπες πως δεν θέλεις άλλο να είσαι ένα πέταλο στον κάμπο. Φυσά πολύ ο αγέρας και σε μαδάει. Είπες ακόμα πως δεν επιθυμείς να είσαι δέντρο στο δάσος που καραδοκούν οι υλοτόμοι. Ούτε και ώρα της αιχμής, να σε πατήσουν άγαρμπα όσοι βιάζονται προτού ζήσουν να πεθάνουν. Και έγινες πέταλο, έγινες δέντρο, έγινες ώρα της αιχμής και πάλεψες με αυτό που ήσουν και με ό,τι δεν μπορούσες να γίνεσαι.
Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
από τη συλλογή Η αφηρημένη τέχνη του έψιλον, 2020
Ακόμα ηχεί στα αυτιά σου το χειροκρότημα. Έντονο, παρατεταμένο, λες κι ήθελε να αφήσει ανεξίτηλη σφραγίδα στην ακοή σου. Λες κι ήξερε πως από κει και πέρα θα κόπαζαν οι επευφημίες του όχλου και θα άρχιζε η σιωπή της ευθύνης. Kάθε μικρό χειροκρότημα μια μεγάλη απομάκρυνση από τον εφησυχασμό. Γιατί την ώρα που κάποιοι στερημένοι από ταξίδια επευφημούν το άξιο πλοίο που έπιασε λιμάνι, την ίδια ώρα έχει χαρτογραφηθεί η καινούρια διαδρομή. Λίγο προτού η κατάπλευση βγει στο σεργιάνι με το ηδύποτο κορμί εταίρας και παρασύρει ένα χρέος στα σκοτεινά της θέλγητρα.
Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
από τη συλλογή Η αφηρημένη τέχνη του έψιλον, 2020
Πολύ μεγάλη καρδιά για να χωρέσει στη μικροψυχία του κόσμου. Στριμώχνεται, ασφυκτιά, πεθαίνει κάθε μέρα από στενότητα αγάπης. Καθισμένη σε ένα παγκάκι της πλατείας, την ώρα που τα φεγγάρια κυνηγούν τα σύννεφα κι οι μετανάστες εύχονται να μη γυρίσουν ποτέ σε δύσκολη έννοια πατρίδας. Ό,τι πεθαίνει από έλλειψη καιρού του ανασταίνεται σε σκέψη ακαθόριστη ώρες που δεν το περιμένεις, γι’ αυτό και σε τρομάζει η επιστροφή λειψάνων. Δίχως σάρκα όλα χωράνε στην αποστεωμένη εποχή. Ταυτίζονται, συνηγορούν. Και δίχως αίμα, τι εύκολα κι ανώδυνα που δεν αισθάνεσαι την ήττα.
Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
από τη συλλογή Η αφηρημένη τέχνη του έψιλον, 2020
Ποτέ σου δεν το πίστεψες. Έλεγες: «Έχουν γνώσιν οι αναξιοπαθούντες». Γι’ αυτό και δεν μετέλαβες των αχράντων του μυστηρίων. Δεν είναι ο έρωτας ψωμί για όλους, είπες. Δεν τον μοιράζουν στα συσσίτια λιμοκτονούντων, σε μερίδες ισοβαρείς για τους απελπισμένους. Πολλοί μένουν στο τέλος νηστικοί. Κι άλλοι με ψίχουλα, ακόμα πιο πεινασμένοι απ’ τους νηστικούς, γιατί αυτοί πρόλαβαν να καταλάβουν με το ελάχιστο της γεύσεως το μέγιστο του ακόρεστου θηρίου που ούρλιαζε μονίμως μέσα τους. Δεν είναι ο έρωτας εκ φύσεως αμοιβαιότητα. Εκ φύσεως ίσως αβεβαιότητα. Ακόμα κι αυτοί που αντάλλαξαν έστω ένα πολλά υποσχόμενο βλέμμα, έναν χαιρετισμό πιο ζεστό, πιο εγκάρδιο από την τυπική γνωριμία δύο περαστικών, ένα φιλί που ακουμπούσε μάγουλο και πυρπολούσε χείλη, ακόμα κι αυτοί οι δυο οικείοι άγνωστοι κρατιούνται το βράδυ από ένα σπαθί κι ανάλογα κόβουνε δρόμο ή ανοίγουνε πληγές.
Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
από τη συλλογή Η αφηρημένη τέχνη του έψιλον, 2020
Πέτρες χτίσανε την ξύλινη γλώσσα σου. Μάζευες συνεχώς μέσα στο στόμα, ανάμεσα στα δόντια, ό,τι δεν μπορούσες να μασήσεις. Τα άλλα τα απέβαλλες υπό μορφή τεχνητού χαμόγελου, ξεγελώντας μονάχα όσους επιθυμούσαν διακαώς την αποπλάνησή τους. Με τόση, όμως, επεξεργασία κι ανακύκλωση θυμού επετεύχθη η αλλοίωση της πρώτης ύλης. Κι έτσι οι λέξεις σου εγκιβωτίζονται τώρα σε Δούρειο Ίππο, που λαχταρά να καταλύσει τη σφαγή του χρόνου. Δέκα χρόνια χωρίς την ωραία Ελένη είναι πολλά. Κι ας μην σε λέγανε επίσημα Μενέλαο.
Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
από τη συλλογή Η αφηρημένη τέχνη του έψιλον, 2020
Αναρτήσεις
