Εν κατακλείδι

Δεν αποκομίσαμε 
τίποτα στη ζωή
εκτός από μια υποψία
αλήθειας
ως προς τον 
πραγματικό μας
εαυτό. 

Κατερίνα Κουτσογιαννοπούλου
από τη συλλογή Πτερόεντες εν τη ερήμω, 2016

Άτιτλο (Φοβόταν ...)

Φοβόταν
γι' αυτό μεταμφιεζόταν συνεχώς. 

Φοβόταν
γι΄αυτό κρυβόταν χρόνια
μέσα στη σιωπή. 

Φοβόταν
γι' αυτό ποτέ δεν είπε σ' αγαπώ.

Φοβόταν 
γι' αυτό μετάλλαξε τον φόβο
σε δύναμη. 

Έτσι κυριάρχησε
αλλά έμεινε μόνος.


Κατερίνα Κουτσογιαννοπούλου
από τη συλλογή Πτερόεντες εν τη Ερήμω, 2016

Λήθη

Έγινα χώμα και λάσπη ξανά
για ν' απολαύσεις το κορμί μου.
Περίμενα
να γίνεις άγγελος ξανά
για να μετουσιώσεις 
την ύλη
και ν' απολαύσεις την ψυχή μου. 

Όμως
εσύ παρέμεινες εκεί
που ήσουν πάντα
στην έρημο του είναι σου
να προστατεύεις το εγώ σου
από τη θλίψη. 

Έτσι
ό άνεμος πρόλαβε
έσβησε τη μνήμη του έρωτα
και μείναμε ξένοι. 


Κατερίνα Κουτσογιαννοπούλου
από τη συλλογή Πτερόεντες εν τη Ερήμω, 2016

Το σπίτι στο Μαρούσι

Σαν σε τρικάταρτο καράβι
που 'χει βρεθεί
στην κορυφή μοναχικού βουνού.

Κατάρτια 
οι κουρτίνες ν' ανεμίζουν
στο πρωινό δροσάτο αεράκι.

Εγώ μοναχικός
μοναδικός επιβάτης
ναυαγός
μέσα στην απόλυτη σιωπή
που σπάει λίγο-λίγο
από το κρώξιμο 
πουλιών πρωινών.

Όλα κοντινά.
Όλα μακρινά. 

Η μέρα και η νύχτα
συνεχίζουν το ταξίδι τους
χωρίς να ρωτούν κανέναν. 


Κατερίνα Κουτσογιαννοπούλου
από τη συλλογή Πτερόεντες εν τη ερήμω, 2016

Για τη μητέρα μου, που έφυγε στις 22-10-1999

Ένα παγόβουνο σε σχήμα πλοίου
διασχίζει απαλά το ποτάμι. 
Είναι διάφανο. 
Βλέπω τη φλόγα της ψυχής μου
να δροσίζεται, ν' απαλύνει τον πόνο.

Και λίγο πιο μπροστά
ένα άλλο πλοίο 
γαλάζιο και χρυσό
διασχίζει το ποτάμι
για να περάσει στον ωκεανό
όπου σε λίγο αρχίζει
τα ταξίδι της ζωής. 

Βλέπω την ψυχή της 
ν' απελευθερώνεται
τον πόνο να εξαφανίζεται.
Σε λίγο θα πούμε το στερνό αντίο. 
Υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή 
προστασίας. 

Εκεί αποχαιρετιούνται
όλοι οι αγαπημένοι
εκεί συγχωρούν και συγχωρούνται
εκεί η αγάπη εξαγνίζει και 
ελευθερώνει. 


Κατερίνα Κουτσογιαννοπούλου
από τη συλλογή Πτερόεντες εν τη ερήμω, 2016

Αφιέρωση

Σε αυτούς που γνωρίζουν τη  μεγαλοσύνη τους μέσα
στη μικρότητά τους ή και τη μικρότητά τους μέσα 
στη μεγαλοσύνη τους.

Σε όσους έχουν υπερβεί την άγνοια της ύπαρξής τους
και προχωρούν συνειδητά στη βίωση της αληθινής
ύπαρξης μέσα στη ζωή

Στους απανταχού εραστές του Ωραίου
του Μεγάλου και του Αληθινού.
Στους συνειδητά εναρμονισμένους 
με τον εαυτό τους, τους άλλους
και το Σύμπαν.

Στους αληθινά εσωτερικά ελεύθερους
τους συνειδητά αγαπώντες τον εαυτό τους
και κατά προέκταση τους άλλους και τη Ζωή. 


Κατερίνα Κουτσογιαννοπούλου
από τη συλλογή Πτερόεντες εν τη Ερήμω, 2016

Άτιτλο (Ερωτική έκσταση)

(photo: Space Love by TA1AT, deviantart.com)

Ερωτική έκσταση.
Η συνάντηση των πολικών. Είναι γεγονός. Τρέμει.
Συμβαίνει.
Οι χαμένοι στο διάστημα εραστές
παντοτινοί μέσα στους αιώνες.
Από θεατής γίνεται μέρος της τελευταίας πράξης.
Παίρνει μέρος στην τελετουργία του έρωτα.
Αίσθηση απόλυτης ευδαιμονίας. Κατανόηση της επαφής
μέσα σπό απολαυστική ηδονή,
μια πρωτόγνωρη ηδονή,
απόλυτου αισθησιασμού.
Συγκινησιακές στιγμές, ανακαλύπτει
το φυσικό της ρόλο.
Τα χέρια του τελετουργούν μαγικά στο κορμί της.
Η υλική της υπόσταση ζωντανεύει
στον υλικό παράδεισο της Γης.

Κατερίνα Κουτσογιαννοπούλου
από τη συλλογή Το ταξίδι της επιστροφής
(Ποιήματα 1989 -1994)
Ενότητα : Συνάντηση

Άτιτλο (Ποιος είναι αυτός ο ήλιος π' αστράφτει ...)

Ποιος είναι αυτός ο ήλιος π' αστράφτει
και τα μάτια μου κλείνουν στη λάμψη του;
Εσύ, που έρχεσαι από το μακρυνό παρελθόν
με το σημάδι στο μέτωπο
αόρατο στους αμύητους.
Εσύ, που έρχεσαι κι όλα παίρνουν την πραγματική
τους μορφή.
Εσύ, που γνώριμος μέσα στους αιώνες
προβάλλεις
καινούρια πνοή
στην ψυχή μου να δώσεις.
Αυτή η προσμονή
είναι και δική σου.
Ξέρω πως οι δρόμοι μας
θα συναντηθούν.
Εσύ, που αιώνες τώρα προσμένω τον ερχομό σου
την πληγή στο στήθος να κλείσω.
Χορός ερωτικός
μαγεύεις την ψυχή μου
και καταλύεις το κορμί μου.

Κατερίνα Κουτσογιαννοπούλου
από τη συλλογή Το ταξίδι της επιστροφής
(Ποιήματα 1989 - 1994)
Ενότητα : Αναζήτηση

Το διπλότυπό μου

Είμαι η προβολή
της αιώνιας γυναίκας,
στο αστρικό πεδίο κατοικώ
εγώ
η αληθινή,
και εδώ
στη φύση των πραγμάτων
της ύλης
ενοικώ
στο σώμα μιας άλλης θνητής
για να μπορέσουμε μαζί
να μάθουμε
το δράμα της θνητής ζωής,
και ν' απολαύσουμε
την ευδαιμονία
της αιώνιας ζωής.

Κατερίνα Κουτσογιαννοπούλου
από τη συλλογή Γήινες στιγμές
Ποιήματα (1979 - 1989)

Απλά

Πόσο απλά
που 'ναι όλα
ένα φουστάνι βυσσινί στον άνεμο
ο ήλιος κόκκινος
με πορτοκαλί αποχρώσεις
πάνω στις τσίγγινες καπνοδόχους
το πουλί που πετά
πάνω από τις στητές κυρίαρχες κεραίες
τ' απλωμένα ρούχα στ' αντικρυνό μπαλκόνι
η μουσική στο ραδιόφωνο
η απουσία των ανθρώπων στα μπαλκόνια
κι εγώ.

Κατερίνα Κουτσογιαννοπούλου
από τη συλλογή Γήινες στιγμές
Ποιήματα (1979 - 1989)

Κυψέλη 5.30 π.μ.

Πέμπτος όροφος
πεντέμισυ το πρωί
στέκομαι στο μπαλκόνι
κι αφουγκράζομαι
τη σιωπηλή πόλη.
Τελειώνει η μαγεία της νύχτας
τα ξυπνητήρια
αρχίζουν να χτυπούν
καθένα διαφορετικά
ολόκληρη συμφωνία ήχων.
Οι ήχοι αυξάνονται
σούρσιμο βημάτων
ένα βήξιμο
ένα
δύο
τρία φώτα.
Τι περίεργο φως!
Μια πόρτα ανοιγοκλείνει
τ' αυτοκίνητα μουγκρίζουν.
Όλα δείχνουν ότι έρχεται
η καινούρια μέρα.
Μια μέρα που δεν μυρίζει
φρέσκο χώμα κι αγιόκλημα.
Αφήνω το μπαλκόνι.
Κλείνω τα παραθυρόφυλλα
και πάω να ονειρευτώ
την καινούρια μέρα
το πρώτο Φως
τον πρώτο ήχο.

Κατερίνα Κουτσογιαννοπούλου
από τη συλλογή Γήινες στιγμές
(Ποιήματα 1979 - 1989)