Σαν φουσκοθαλασσιά (Δεν ξέρω πού θαφτήκανε οι πλάνητες)

Δεν ξέρω πού θαφτήκανε οι πλάνητες
ανέστιοι νεκροί
οι πνιγμένοι.

Κανένας ξύλινος σταυρός δεν θα δηλώνει
τη βάσανό τους επί γης
και τον απελπισμένο διάπλου.
Όταν τους συλλογίζομαι απάτριδες
με τα μωρά στην αγκαλιά
μες στου Αιγαίου τα νερά πνιγμένους
μού 'ρχονται στο μυαλό
τα κατ' αγρούς μοναχικά οστεοφυλάκια της Ανάφης
τα μνημόρια.
Διάσπαρτα στις βουνοπλαγιές, μες στα χωράφια
σε τοποθεσίες περίοπτες
εκεί θα τους φαντάζομαι θαμμένους.

Φαντασία ένοχη, για τούτο γενναιόδωρη
να τους προσφέρει μετά θάνατον
αυτήν την καλοσύνη.


Γιώτα Αργυροπούλου
από τη συλλογή Για Σίκινο, Ανάφη, Αμοργό, 2017
Ενότητα Σαν φουσκοθαλασσιά

Απόπλους 2017 ΙΙ

Σειρήνες δεν θα ακούσεις πια.
Μπορεί και να μη φταίνε τα καράβια.
Μπορεί να φταίει που δεν είσαι δεκαεννιά
που δεν έχεις στο σακίδιο βιβλία
μόνο ρούχα, μπουκαλάκια, αξεσουάρ
το ταξίδι είναι οι ώρες μοναχά 
μέχρι να φτάσεις.

Ακόμα θαρρώ, ελπίζω ακόμα,
για όσους είναι δεκαεννιά
δεν έχει χρόνο το ταξίδι, δεν έχει προορισμό
έχει μόνο τις γλυκόλαλες σειρήνες.

Μπορεί και να μη φταίνε τα καράβια.

Αυτοί που σκαρφαλώνουν 
σαν πρωτόπλαστοι στα βράχια
κόντρα στο φως, γεμάτοι αλάτι
κι αγαπιούνται στις σπηλιές
θα έρθει μέρα, θα νοσταλγούν τη νιότη τους
αριθμημένα, χάι-σπιντ, μπλου σταρ
και σούπερ φέρι.


Γιώτα Αργυροπούλου
από τη συλλογή Για Σίκινο, Ανάφη, Αμοργό, 2017
Ενότητα Απόπλους

Μελτέμι

Μετά από χρόνια αν ξαναπάς
στην Αμοργό
θα είσαι πάλι δεκαεννιά. 
Στη Χώρα οι δρόμοι δεν θα σ' έχουν λησμονήσει.
Εδώ
στον άνεμο που σφύριζε θαυμαστικά
ένα φουστάνι σου, που φόραγες, λευκό
είχες χαρίσει. 

Γιώτα Αργυροπούλου
από τη συλλογή Για Σίκινο, Ανάφη, Αμοργό, 2017
Ενότητα Απόπλους

Φολέγανδρος

Φύσηξε απ' όλες τις μεριές
κυκλαδικός άέρας
σαλάγησε νομή σπιτιών
πάνω στο φρύδι του γκρεμού
καταντικρύ στα αστέρια

Κι ας αντικρίζουν κίνδυνο.
Μετράς τα σπίτια, όλα σωστά.
Μετράς νησιά
καράβια
μετράς τα αστέρια του ουρανού
και περισσεύουν.

Φέγγουν ψηλά και οι εκκλησιές
στου γαλαξία τις πόρτες. 


Γιώτα Αργυροπούλου
από τη συλλογή Για Σίκινο, Ανάφη, Αμοργό, 2017
Ενότητα Απόπλους

Τάματα και αντίδωρα (Ο έρωτας πυρπόλησε τη νιότη τους κατάκαρδα)

Ο έρωτας πυρπόλησε τη νιότη τους κατάκαρδα
κατάσαρκα πυρπόλησε τη νιότη τους το φως

στον Άη Νικόλα
στο Σαρακήνικο Καράβι
στο Κατάρτι'
στα βράχια πάνω τα κατάπληκτα

έρωτας αλμυρός.


Γιώτα Αργυροπούλου
από τη συλλογή Για Σίκινο, Ανάφη, Αμοργό, 2017
Ενότητα Ακταιωρός

Νησί ΙΙ

Μαντρότοιχος
ξερολιθιά
πέτρινο αλωνάκι

ο τόπος 
στρατολόγησε τις πέτρες του
κατάντικρύ στο φως. 


Γιώτα Αργυροπούλου\
από τη συλλογή Για Σίκινο, Ανάφη, Αμοργό, 2017
Ενότητα Ακταιωρός

Εφτά χρονώ αντίκρισα τη θάλασσα

Όσα ταξίδια έκανε στη γη
ήταν με το άλογό του.
Όταν κάποτε ρώτησα πώς είναι η θάλασσα
άφησε το αλέτρι από τα χέρια του
μου έδειξε τον ουρανό.

Εφτά χρονώ αντίκρισα τη θάλασσα
μα ο καλός μου ζευγολάτης κατέβηκε
κούρος αρχαϊκός
βαθιά μέσα στα χώματα που όργωνε
με δυνατό ζευγάρι
βόδι και άλογο. 

Και δεν αντίκρισε ποτέ τη θάλασσα. 


Γιώτα Αργυροπούλου
από τη συλλογή Για Σίκινο, Ανάφη, Αμοργό, 2017
Ενότητα Ακταιωρός

Ευτυχισμενο το 2016 !

Μεσσηνιακή ενδοχώρα. Μυρίζει εδώ σπασμένη ελιά
τα λιτρουβιά παραμονή πρωτοχρονιάς
δεν σταματούν το βουητό τους.
Φτιάξαμε τελευταία στιγμή για το καλό μια βασιλόπιτα
η μάνα την πασπάλισε με άχνη
χάραξε με σπιρτόξυλο 
        Ε υ τ υ χ ι σ μ έ ν ο 
                   τ ο 
               2 0 1 6
Το δύο μεγαλοπρεπές - μου θύμισε την αίγλη του μιλένιουμ
βεγγαλικά πάνω απ' την Ακρόπολη και μουσικές στην Αρεοπαγίτου.
Μετά η χρονολογία σωνόταν
το έξι μια δυσδιάκριτη κουκίδα. Μου φάνηκε δυσοίωνο
κακορίζικο. Της είπα γράψτο πάλι.
- Με δύο μηδέν;
Της είπα ναι μηχανικά. Στην τηλεόραση
τρεις ώρες πριν αλλάξει η χρονιά
ο ουρανοξύστης φλεγόταν στο Ντουμπάι
κι απελπισμένη προσφυγιά έζωνε κι απόψε την Αθήνα,
τα νησιά, την Ειδομένη.
Πασπάλισε με ζάχαρη, διορθώνει - δύο μηδέν
           Ε υ τ υ χ ι σ μ έ ν ο    
                     τ ο 
                2 0 0 1 6
Η ευχή εξακοντίστηκε ιλιγγιωδώς στο σύμπαν.
Μιλένιουμ και μιλένιουμ. Θα υπάρχουνε τα λιόδεντρα; 
Άνθρωποι; Χειμώνας;
Είκοσι χιλιετίες μετά τα σπίτια αυτά τα πέτρινα
οι εκκλησιές και το γυμνάσιο, τα λιοτρίβια
στάχτη θαμμένη και σποδός
- μπορεί να κοσκινίζουμε τίποτα αρχαιολόγοι.
Εμείς, μια ανάσα πριν αλλάξει η χρονιά
ας πασπαλίσουμε ξσνά την πίτα μας με άχνη
κι έλα να γράψουμε σωστά
         Ε υ τ υ χ ι σ μ έ ν ο 
                  τ ο    
            2 0 1 6
το νου σου μάνα το έξι !
Περισσότερο από ποτέ θέλω η ευχή να πιάσει.


Γιώτα Αργυροπούλου
δημοσιεύτηκε στο περιοδικό e-frear

Το μόνο που ζητήσαμε

Έτσι όπως έσταζε διαυγής
με ορούς κι αντιβιώσεις
το θάνατο πατέρα μου τον ήπιες
στάλα στάλα

Όίον αγώνα έχει η ψυχή
χωριζόμενη εκ του σώματος
το είδαμε πολλές φορές
στα διπλανά κρεβάτια.
Κάποιοι διήγαν Μαραθώνιο
και άλλοι δρόμο αντοχής
μετ' εμποδίων
- μονάχα εσύ πατέρα μου ήσουν ο κατοστάρης -
και λίγο πριν το τέρμα τους
οι λιγοστοί οικείοι
- όχι, να μη χειροκροτούν,
να βρέχουν τα χειλάκια τους
με σπατουλίτσα και βαμπάκι.

Κι εμείς το μόνο που ζητήσαμε δειλά
λιγάκι πριν το τέλος
ήταν ένα παραβάν
ένα κρεβάτι με κουρτίνα
να τερματίσεις δίχως θεατές
εσύ
κι εγώ
που σου κρατούσα το σφυγμό
να μείνουμε μες της κουρτίνας την ψευδαίσθηση
για τελευταία φορά μονάχοι. 

Γιώτα Αργυροπούλου
δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Εμβόλιμον

Στο θάλαμο

 

Αχ παιδάκι μου
η μάννα γέννησε φίδι και το αγκάλιασε
είπε η γυναίκα, όταν θέλησα να την παρηγορήσω
πλάι στο γιο της το ρετάλι. Συχώρα με Θεέ. 
Τώρα μαζί του στο σταυρό με βάρδιες
να τραβάει τους ορούς, τους καθετήρες
να μουγκρίζει σα θερίο. 

Σώπα μου
έλα
ησύχασε

η μάννα του το φίδι να γητεύει
πόσες φορές το αγκάλιασε

τόσες φορές τη δάγκωσε.


Γιώτα Αργυροπούλου
δημοσιεύτηκε στο περ. Κλεψύδρα, τ. 12

Άτιτλο (Συγχώρεσέ με που σε ξέχασα)

Συγχώρεσέ με που σε ξέχασα
τις νύχτες που με τύλιξε ο έρωτας στα ακριβά του
      τα βελούδα
κι αν σε ξεχνώ και τώρα
παραδομένη στα χάδια μέρας χαλαρής
ευφρόσυνες στιγμές του βίου λίγες.

Βλέπεις εσύ είσαι για τα δύσκολα
για τα τραχιά
τα ερημικά
τη μοναξιά, το φόβο

πέτρα που κρύβεται ο λαγός
ο κυνηγός
να ξαστοχήσει.

Γιώτα Αργυροπούλου
από τη συλλογή Ποιητών και Αγίων Πάντων, 2013
Ενότητα : Ποιητών και Αγίων Πάντων

Ποιητών και Αγίων Πάντων

Νας δίναν εικονίτσες
που παρίσταναν αγίους και του Χριστού
        τα θαύματα.
Μάζευα προσεχτικά τις χάρτινες εικόνες
και τις βαστούσα στην παλάμη μου.
Παρηγορούσα κάθε πίκρα.

Αργότερα στη νιότη μου, όταν γύριζα βράδυ
στο άδειο μου δωμάτιο με παγωμένη την καρδιά,
ως χαλεπόν η νεότης,
άνοιγα για συντροφιά εγκόλπια με ποιήματα
Τι ζεστασιά. Τι βάλσαμο μου τόνωνε τα σπλάχνα.

Τώρα έχω παρέα στο κονάκι μου όλους μαζί
τους παρηγορητές και τους προστάτες.
Προσεύχομαι στη χάρη τους και λέω
ευλογημένο το όνομά τους.
Καμιά φορά συγχέω τα΄ονόματα, βλάσφημο δεν είναι
αφού ο ίδιος ο Θεός, Ποιητής εκλήθη.
Ο Κώστας Καρυωτάκης, μυροβλήτης.
Νικόλαος Εγγονόπουλος, τροπαιοφόρος.
Κωνσταντίνος Καβάφης, ομολογητής
Η Σαπφώ, γλυκοφιλούσα, γοργοεπήκοος.
Των δημοτικών μας τραγουδιών οι ανώνυμοι
Άγιοι Πάντες.

Αθλοφόροι, ιαματικοί και ελεήμονες,
τόσοι ακόμα ποιητές να με παρηγορούν
τόσοι ακόμα ποιητές να με συντρέχουν.

Γιώτα Αργυροπούλου
από τη συλλογή Ποιητών και Αγίων Πάντων, 2013
Ενότητα : Ποιητών και Αγίων Πάντων
 

Η έγνοια του ποιητή

Κάθε φορά που ταχυδρομεί ένα βιβλίο του
- αφιερωμένο εξαιρετικά -
για την τύχη του αγωνιά.
Θα διαβαστεί;  
Θα πεταχτεί;
Θα ξεχαστεί
σε μια γωνιά;

Και σκέφτεται μοιραία
τη συλλογή του Καρυωτάκη
αφιερωμένη - κι άκοπη -
στη βιβλιοθήκη του Καβάφη.

Γιώτα Αργρυπούλου
από τη συλλογή Ποιητών και Αγίων Πάντων, 2013
Ενότητα : Ποιητών και Αγίων Πάντων
 

Άτιτλο (Ακολουθώ τις νύχτες ...)

Ακολουθώ τις νύχτες
το φεγγάρι, τις σκιές
παίρνω από πίσω τη σκιά μου.
Γιατί τι είναι
ο ποιητής;

Ένα υπάκουο σκυλί
που ιχνεύει τη σκιά του
ψάχνει τα θηράματα
που χτύπησε ο Θεός
να του τα πάει.

Γιώτα Αργυροπούλου
από τη συλλογή Ποιητών και Αγίων Πάντων,2013
Ενότητα : Μια βραδιά ποίησης

Στ' όνειρο πάλι Πασχαλιά

Έρχονται από το σόι της το πλατύφυλλο
το κοντοκλαδεμένο
οι θειοί και τα ξαδέρφια.

Στρώνει υφαντό τραπεζομάντιλο
και γυαλικά, πιατέλες, χάρες από το γάμο.
Μα τούτες τις νερόκουπες με τις επάλληλες γραμμές
τις επιχρυσωμένες
και τα λεπτούλια κρασοπότητα με λουλουδάκια χάραγμα
μέσα στα χρόνια τα 'σπασα μ' αδέξια προθυμία.
Πώς βρέθηκαν κι αστράφτουνε μαζί με τις κανάτες
και με τι χέρια θα τσουγκρίσουνε
στο στήθος σταυρωμένα;

Μα σήμερα είναι Πασχαλιά
μ' έχουν στα γόνατά τους ψίχαλο
κι εκείνοι λένε φωναχτά
μωραϊτικα τραγούδια.

Είναι σαν τότε Πασχαλιά.
Η μάννα μου τους έστρωσε τραπέζι να φιλιώσουν
όσοι φύγαν αμίλητοι.
Θα πιούν, θα τραγουδήσουνε,
κάνει η ίδια την αρχή
το γιορτινό τραγούδι της
σώπαινε μάννα

σώπαινε
τούτο το μοιρολόι.

Γιώτα Αργυροπούλου
από τη συλλογή Διηγήματα, 2010
Ενότητα : Στ΄' όνειρο πάλι Πασχαλιά
 

Η μετακόμιση

                          Ι

Χθες μετακόμισα δυο δρόμους παραπέρα.
Αέρισα καλά το ξένο σπίτι
αλλά μυρίζει ακόμα φαγητό
τσιγάρα
αναπνοές.

Χτες μετακόμισα
μια μοναξιά
πιο πέρα.

Γιώτα Αργυροπούλου
από τη συλλογή Διηγήματα, 2010
Ενότητα : Η μετακόμιση

Το αηδόνι

                              ΙΙΙ

Ξαγρυπνούσα κι άκουγα ερωτευμένο αηδόνι.
Είχε τη φωλιά του στα φυλλώματα ενός δέντρου ταπεινού
τη μέρα δεν το πρόσεχες
δεν το 'πιανε το μάτι σου για δέντρο
και τώρα το αηδονάκι με τις τρίλιες του
το αποκάλυψε στα μάτια μου
δέντρο μικρό κι ασήμαντο
καχεκτικό δεντράκι
σκονισμένο.

Ξαγρυπνούσα κι άκουγα το ερωτευμένο αηδόνι.
Αναπολούσα τον καιρό που ήμουνα πουλί
κι αηδόνι
κοίταζα μόνο το τραγούδι μου
στο δώμα που ξαγρύπναγα
μικρό και σκονισμένο.

Γιώτα Αργυροπούλου
από τη συλλογή Διηγήματα, 2010
Ενότητα : Διηγήματα

Διηγήματα έστω

Όταν προ ετών απηύθυνα νερά απαρηγόρητα
σε οίκο εκδοτικό
ειλικρινώς μας ενδιαφέρει η γραφή σας είπε η υπεύθυνη
αλλά ξέρετε δεν κινείται η ποίηση.
Μήπως έχετε κάποιο πεζό, νουβέλα
ύη μυθιστόρημα; Διηγήματα έστω.
Η ποίηση δεν κινείται.
Και όμως κινείται

αντέτεινα ασυναίσθητα.
Δεν είχα υπόψη μου στατιστικά κι ευπώλητα
μονάχα αποστολές των ποιητών με τα ταχυδρομεία
κι ακόμη της αμέτρητες μποτίλιες
που αφήνουν κάθε βράδυ ναυαγοί
στου διαδικτύου τους ιστότοπους
αυτούς τους έστω τόπους
το ίδιο για μένα ακατανόητους
με αυτούς που όριζε ο μαθηματικός στον πίνακα
σε ένα μαύρο πουθενά
στη στερεομετρία.

Και όμως κινείται.
Υπερασπίστηκα ασυναίσθητα την ταπεινή μου τέχνη.
ασυναίσθητα της αφιέρωσα τις ιστορίες μου όλες.
Διηγήματα λοιπόν. Διηγήματα έστω.

Γιώτα Αργυροπούλου
από τη συλλογή Διηγήματα, 2010
Ενότητα : Διηγήματα
 

Δημητρίου

Σ' αυτό εδώ το τραπέζι
τσουγκρίσαμε της Παναγιάς ξέχειλα τα ποτήρια
κι ήταν για τελευταία φορά.

Θα χτυπάει αύριο στο χωριό λυπητερά η καμπάνα.
Πάει κι ο Μίμης σα δροσιά
θα πουν οι χωριανοί μας.
Έσβησε ο Μίμης σα δροσιά,
σαν τη δροσιά στο φύλλο.

7-12-99

Γιώτα Αργυροπούλου
από τη συλλογή Νερά απαρηγόρητα, 2004
Ενότητα Γ' : Σαν τη δροσιά στο φύλλο - εις μνήμην
 

Κλεινόν άστυ

                IV

Αγνάντευες εφτά χωριά
και τα βουνά γαλάζια.

Η Άνω Μεσσηνιακή πεδιάς
τα φώτα της
και τα χωριά της.

Πώς να υποστείλεις τώρα
τη ματιά σου ως το κάδρο;


                V

Κι ας πήρες την απόφαση
να τελειώσεις τη ζωή σου στο τριάρι.
Έχεις τον ανοιχτό ορίζοντα εγγεγραμμένο
εντός σου,
αλώνι και πηγάδι,
τον ίσκιο μιας κληματαριάς
να σεργιανάς στον ύπνο σου.

Τα παιδιά σου όμως,
δεν θα έχουν πού την κεφαλήν κλίναι.
Κι αν έχεις ώτα ακούειν
άκου με.
Τζάμπα παιδεύεσαι και χτίζεις
και συνταιριάζεις όνειρα
και τους μυαλού παλιές φωτογραφίες.

Γιώτα Αργυροπούλου
από τη συλλογή Νερά απαρηγόρητα, 2004
Ενότητα B΄: Στην αγκαλιά τους στερεώθηκα στον κόσμο