Οίνος επιδόρπιος

Στη φιλήδονη ακροβατώντας αεροβική του λόγου

Καθισμένοι δίχως πρόσημο στην άκρη του πάγκου

Χαμένοι σ’ ελεύθερη πτώση στα βαθυκύανα φαράγγια των γλουτών

Γενναιόδωροι πάροχοι οι γεννήτριες των κορμιών

Θυμίζουν γερανούς έτοιμους να αρπάξουν

Άλλο ένα φευγαλέο εμπόρευμα, μια πάχνη ερωτισμού.

Ύστερα ανοιγοκλείνοντας ντροπαλά το πικραμένο μας φύλο

Στην αχτένιστη συστάδα των φυκιών

Κρουνούς θυμίζουμε ηδυπάθειας και ρώγες από σταφύλι.

Τα ρέστα μας στην τελευταία παίζουμε χωρίς αντίκρισμα παρτίδα

Ημίγλυκο σταλάζοντας αβίαστα επιδόρπιον οίνο.

Νίκος Μυλόπουλος

από τη συλλογή Ο κλήρος του ανεκπλήρωτου, 2019

Άλλη μια δόση ουτοπίας

Δέσμιοι στον ερχομό μιας πληγωμένης εισπνοής

Που καθυστέρησε τόσο πολύ ν’ ανθίσει

Αφήναμε την πολύβουη ευτυχία στους άλλους

Μια ανώνυμη επιλέγοντας ζωή

Στον δικό μας χειροποίητο χρόνο.

Τα σώματα τότε λειωμένο θύμιζαν φεγγαρόφωτο

Άφωνα  όστρακα στης αμμουδιές χυμένα της ζωής

Διαγωνίως της αβύσσου

Βαρύτιμα αλλάζοντας σωσίβια φιλιά

Εξαρτημένοι εραστές γι’ άλλη μια δόση ουτοπίας.

Νίκος Μυλόπουλος

από τη συλλογή Ο κλήρος του ανεκπλήρωτου, 2019

 

Ο χρόνος πουλί

Καθώς η ζωή αποβάλλει το τελευταίο εσώρουχο ψέμα

Αναπάντητες μελωδίες παντού κοροϊδεύουν τις νότες

Και οι λέξεις κομματιασμένες σε φιλιά υποταγής

Μετράν τις άσπονδες ώρες του ερχομού και της έλλειψης

Ενώ τ΄ αστέρια γρυλίζουν ολόγυρα πεινασμένα λόγια

Ευχετήριες κάρτες κωφών και φύλλα ξεραμένα δάφνης.

 Εμείς τότε την ατέλειωτη ξεκινάμε ατραπό της σιωπής

 Μιας κι ο χρόνος πουλί κυνηγά νοερά την ουρά του.

Ρυθμικά λικνίσματα της ψυχής οι έρωτες

Κι οι μέρες μας δεμένες μαζί, στης αλήθειας τον όλεθρο.

Νίκος Μυλόπουλος
από τη συλλογή Ο κλήρος του ανεκπλήρωτου, 2019

Σαν ληγμένη γιορτή

Εξωτική ομορφιά, χορεύτρια με μέση πικραμύγδαλο το αύριο

Με τρεχαντήρια αριθμούς αντί για πόδια σαν ληγμένη γιορτή

Ενέδρες στήνει απρόβλεπτες σε άγνωστους στρατιώτες.

Χαρίζουμε τότε ανοδικά φιλιά ώς τον λαιμό των λουλουδιών

Μέγιστη προκαλώντας ηδονή στ’ ασπόνδυλα

Αρώματα στα φύλλα και στα χρόνια.

Σαν κουβαρίστρες αβίαστα ξετυλίγονται οι ωραίες στιγμές

Εντύπωμα αφήνοντας βαθύ η κάθε μια στο πέρασμά της.

Ώσπου με μάτια υγρά απαστράπτοντα

Πορευόμαστε με μπαστούνι λευκό και αθόρυβο

Στης ζωής τα ξεχασμένα μονοπάτια.

Στις γύρω αλέες λωτοί

Καταβροχθίζουν ανθρώπους να ξεχάσουν.

Νίκος Μυλόπουλος
από τη συλλογή Ο κλήρος του ανεκπλήρωτου, 2019