67% ανάπηρος

Θέλω να χάσω τα χέρια μου, τας φρένας μου, τα  νεφρά μου
για ένα επίδομα
για να ζήσουν τα μάτια μου, τα σπλάχνα μου, το δέρμα μου

Στην κοινωνία που φτιάξανε
καλότυχοι είναι οι
παραπληγικοί, οι με σκλήρυνση κατά πλάκας, ο μεταμοσχευμένοι
που δεν απολύονται

Θέλω να ζήσω
Θέλω να γίνω 67%


Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή 67%, 2012
Ενότητα Εν καιρώ πολέμου
 

Το ένα εκατομμύριο τσιμπήματα μέλισσας

Όσο δικαιώνω τα μεγάλα σχέδια, τους σπουδαίους θεσμούς, τις μεγάλες ανατροπές, άλλο τόσο
-ίσως και περισσότερο- έχουν νόημα οι μικρές ανθρώπινες πράξεις που ανοίγουν τις χαραμάδες του κόσμου. Οι ρωγμές που αποσαθρώνουν το οικοδόμημα
αμφισβητώντας το δίκαιο και το αυτονόητο της ύπαρξής του

Είναι τα δεκάδες ριζίδια ή
τα τριχοειδή του νερού
που διαβρώνουν τα μνημεία
του αυτονόητου

- Είναι ο συνεταιρισμός που διώχνει την πολυεθνική αλυσίδα
- Οι άστεγοι που καταλαμβάνουν το άδειο κτίριο αρνούμενοι το παρόλογο της κενής ιδιοκτησίας
- Είναι οι γιατροί που θεραπεύουν τους ανασφάλιστους δωρεάν
- Είναι ...

Το ένα εκατομμύριο τσιμπήματα μέλισσας


Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή 67%, 2012
Ενότητα Οι δρόμοι της αυτοανάφλεξης
 

Άτιτλο (Ο ποιητής είνα ένας πολιτισμένος πρωτόγονος ...)

Ο ποιητής είναι ένας πολιτισμένος πρωτόγονος που αρνείται ότι η επιστήμη και οι φυσικοί νόμοι μπορούν να δώσουν απαντήσεις στα πάντα. Έτσι μένει μόνο ο πρωτογονισμός με όλη την αυθεντικότητα που δεν του στέρησε ο «πολιτισμός».
Και βεβαίως η επινόηση νέων γλωσσών επικοινωνίας.
- Όπου να λέω φύλλο και εσύ να καταλαβαίνεις «είμαι εδώ» και να λες βρέχει και εγώ να ακούω «σ' αγαπώ».


Τα ποιήματά μας συνθήματα στον τοίχο του ασυνείδητου


Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή 67%, 2012
Ενότητα Το μελανοδοχείο
 

Άτιτλο (Είχα χαθεί μέσα στην επανάσταση ...)

Είχα χαθεί μέσα στην επανάσταση δίχως να
γνωρίζω αν έψαχνα για δικαιοσύνη ή για
εκείνη
Ώσπου διασταυρώθηκαν τα βλέμματά μας και
το κόκκινο έγινε
ΦΩΣ !

Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή 67%, 2012
Ενότητα Το κόκκινο έγινε ΦΩΣ

Άτιτλο (η λέξη βροχή δεν μουσκεύει ...)

Η λέξη βροχή δεν μουσκεύει
Η λέξη φωτιά δεν καίει
Η λέξη ασπασμός δεν υγραίνει τη γλώσσα
Η θωπεία του επιστολόχαρτου που γράφει σ' αγαπώ δεν είναι σώμα
Η ασύρματη επικοινωνία δεν έχει γεύση κόλπου ή φαλλού

Στον έρωτα δεν χωράνε υποκατάστατα
ως και η απεξάρτηση αποκηρύσσεται

Μόνη διαφυγή η τρέλα με κολλημένα χείλη σαν
χειροπέδες


Έρως δεν είναι τίποτε άλλο παρά το τίμημα μια επικηρυγμένης αθανασίας


Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή 67%, 2012
Ενότητα Το κόκκινο έγινε φως
 

Ανέστια (2)

Με το πολύ μικρό και πολύ ωραίο αυτό ποίημα, που εκφράζει απόλυτα κι εμένα, τελειώνει το αφιέρωμα στην ποίηση του Τάσου Κουράκη. Μάλλον μικρή η ανταπόκριση αλλά ενθουσιώδης. Ελπίζω οι φίλοι που βρίσκονται στις αμμουδιές να βρουν τον χρόνο αργότερα και να ανατρέξουν στα ποιήματα του σημαντικού αυτού ποιητή και ακτιβιστή της αριστεράς.


- Θα πάμε στην κορυφή
- Μα δεν έχει δρόμο
- Ίσως γιαυτό

Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή Ιερωτικόν, 2009
ενότητα Ανέστια

Ανέστια

Το φως δεν είναι τεχνικό ζήτημα
δεν το βρίσκεις στους φανοστάτες του δρόμου
το ανακαλύπτεις στο σκοτάδι
είναι η εσωτερική σου γεννήτρια που το δημιουργεί
όταν τότε στο σκοτάδι βρίσκεις το κλειδί
όχι τυχαία
δεν σκοντάφτεις πάνω του
το βλέπεις φεγγοβολά στο ασημόφως
σαν το φως των ανθρακωρύχων στις σκοτεινές στοές
των αδαμαντωρυχείων

Με το φως στο κούτελο σαν ήλιος

Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή Ιερωτικόν, 2009
ενότητα Ανέστια

Οι δικοί μας Χριστοί (επιλογή)

1. Γυναίκες με τατουάζ στην ψυχή τους ένα δράκο κι ένα αστέρι Κλυταιμνήστρα Ηλέκτρα Βιρτζίνια Γούλφ
2. Γυναίκες στο τσιγκέλι να φτύνουν τους επιβήτορές τους
5. Η γυναίκα στο κρατητήριο στο χειρουργείο στην κουζίνα που την αλυσοδένουν με χειροπέδες γάζες και στέφανα
7. Γυναίκες με σπασμένες τις φτερούγες που αρνούνται τα χάπια και τη νάρκωση διεκδικώντας τον δικό τους ουρανό
11. Γυναίκες που πυρπολούνται στο καμίνι της ιστορίας και άλλες που απανθρακώνονται στη φλόγα του έρωτα
16. Γυναίκες που προσχωρούν στην επανάσταση αναστηλώνοντας την σπονδυλική τους στήλη σαν τους κίονες του Παρθενώνα

Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή Ιερωτικόν
ενότητα Και …

Δαχτυλομπογιές

Στο ερωτικό κλίμα της ακροθαλασσιάς όπου βρίσκεστε,
ας προστεθούν κι αυτά τα ποιήματα ως μουσική υπόκρουση


Ηλιοβασίλεμα στην Άνδρο

Και να παίρνουν μπρος οι
πυροκροτητές
και κείνη να σφίγγει
το φυτίλι στον κόλπο της να
καθυστερήσει την
έκρηξη
να ζήσει ολοκαύτωμα

Λάμψη !

Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή Ιερωτικόν, 2009
ενότητα Δαχτυλομπογιές

Του τέλους (2)

Σα βγεις γυμνός στο δρόμο μην αναζητήσεις το παλτό
μα τη γύμνια του άλλου

Όταν ο εκτροχιασμός που σε βγάζει από τις ράγες
είναι η κύρια διαδρομή

Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή Ιερωτικόν, 2009
ενότητα Του τέλους

Του τέλους

που είναι η αρχή. Από το Έρημο νησί στην άκρη του κόσμου, αφιερώνεται στο άλλο μισό του ουρανού. Στα κορίτσια που «φυλάγουν Θερμοπύλες των αμόλυντων υδάτων» κάπου στο Αιγαίο. Στη Λίνα της Άνδρου, στη Τζούλια της Δονούσας, στη Margo της Μυκόνου, στην ΙΖΑ της Σάμου, στην Αριάδνη της Σκοπέλου. Στη Λίλιαν, τη Μαρία και την Όλγα που αγνοείται η αιγαιοπελαγίτικη τύχη τους. Και, βέβαια, στην Ουρανία (κατά κόσμον Όλγα του Χαρταετού) που φρουρεί απρόθυμα τις πύλες της πρωτεύουσας. Στις προφυλακές του ονείρου, σε όλα τα ξωτικά με όνομα, με ψευδώνυμο, με φυσική ενδυμασία ή παραλλαγή, τα ξεχασμένα και τ’ αξέχαστα.

Και σου 'πα μην περάσεις κάτω απ' τη σκαλωσιά θα
περιχυθείς φως
και άντε μετά να ξεπλύνω τα ανεξίτηλα χρώματα της
οικοδομής του έρωτα
ποιος ξέρει πόσους πρέπει να ρωτήσω για το
πώς ξελεκιάζει το φως

Αλλά εσύ εκεί να παίζεις τα
κουβαδάκια σου με την άμμο του
περασμένου καλοκαιριού και να
ματώνεις με τα αγκάθια των αχινών που
φύλαγαν Θερμοπύλες των αμόλυντων υδάτων

Και τώρα τι;
να σε μαλώσω να σε ντύσω με δεύτερα; Δεν
έχω
να μείνεις έτσι γυμνούλι να σκληραίνεις στις αταξίες σου

Κι ύστερα να
πάρω λίγο φως απ’ τα απόβλητα να
λούσω τουλάχιστον τα
μαλλάκια σου να σε
συμμαζέψω έστω
όπως όπως
μήπως και πάψεις να τουρτουρίζεις

Κι αν περισσέψει θα τρίψω τα χέρια μου

Χειμώνας κρυώνω

Κι όταν δεν έχω τι να γράψω
ταϊζω τα λαίμαργα κύτταρά μου με
λήθη που περίσσεψε απ’ τα υγρά σεντόνια
και τα λευκά μελανοδοχεία

Κι η μνήμη μου πιο βαριά κι απ’ αυτό που έζησα.
Ανατοκίζεται χρόνο το χρόνο.

Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή Ιερωτικόν, 2009
ενότητα Του τέλους

Ιερωτικόν

Αυτή η παλίρροια των εκφράσεων της ψυχής σου
ένα φούσκωμα στην ακροθαλασσιά
το πρωινό να μας βρέχει τα πόδια
μετά από μια ολονύκτια συνουσία

Και εσύ να κάθεσαι ανάσκελα
να μετράς τα αστέρια που πέσανε
την προηγούμενη νύχτα κάθε φορά που ακουμπούσα
τα χέρι μου στο στήθος σου
όπως ακουμπάω το μάνταλο για να ανοίξω
ένα παράθυρο στα όνειρά μας

Πλοίο που ταξιδεύει ενώ είναι δεμένο στο λιμάνι
μόνο με το πάνω κάτω των κυμάτων


Ω γλυκύ μου έαρ η φουσκωμένη σκέψη σου μ' ακολουθεί. Γλάρος που αφήνει τον ανασηκωμό του στο στεναγμό των κυμάτων.

Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή Ιερωτικόν, 2009
ενότητα Ιερωτικόν

Αγιασμός

Μια κάμαρα αγιάζεται
από δύο κορμιά που κοινωνούνται

Σε τίποτα λιγότερο απ' τη
λειτουργία ενός παπά που
μετουσιώνει τα
ασβεστωμένα τούβλα σε ναό

Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή Ιερωτικόν, 2009
ενότητα Της θέωσης

Της γραφής (2)

Κι ύστερα από ολονύκτιο οργασμό χωρίς σώμα επέστρεφε με μια υγρασία ανάμεσα στα σκέλη του
Ένα ποίημα


Ένας οργασμός που εκτοξεύεται με δυο σταγόνες και εκατό λέξεις

Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή Ιερωτικόν, 2009

Της γραφής

Πείτε μας πώς γράφει ένας ποιητής;
- Αρχή ήν το βίωμα. Η απορία από το χάραγμα.

Και πότε γράφει;
- Όταν πιάνει το μολύβι γράφει με δύο χέρια
το δικό του και το δικό της
ή μάλλον με ένα φτερό απ' τις φτερούγες τους

Και εσύ έτσι γράφεις;
- Εγώ έτσι γ ρ ά φ ο υ μ ε

Στο τέλος;
- Στο τέλος το ποίημα αναγγέλει τον
θάνατο του ποιητή
την εξορία του ενικού αριθμού

Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή Ιερωτικόν, 2009

Τα λάθη

Όταν τα λάθη μου με οδηγούν
στο φωτεινό μονοπάτι

Τότε τα ίδια έχουν μέσα τους
ψήγματα φωτός

Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή Λέξεις λάμνουν αεί θάλλουν, 2002

Η καθυστέρηση

Όταν η συκιά με φόντο το
πέλαγος είναι υπέρτερη ενός κοινωνικού
μανιφέστου
ή έστω συνώνυμη (για να μην τραυματισθεί η
αναλωμένη μας νιότη)

Και το άγουρο τσαμπί περικλείει
πιότερη σοφία
απ' όλες τις εγκυκλοπαίδειες της γης

Τότε η καθυστέρηση μιας ώρας δεν
συνιστά τροχαία παράβαση
ψυχής, αλλά
φροντιστήριο εξακτινωμένων αισθήσεων
σε μητροπολιτικές βιβλιοθήκες
εν μέσω
νικηφόρων επαναστάσεων

Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή Λέξεις λάμνουν αεί θάλλουν, 2002

Η ουράνια συμφωνία (απόσπασμα)

Χρόνια παλεύω να μάθω πού επιστρέφει τελικά η ανάταση της ψυχής που ο καθένας νιώθει στα ορόσημα της ζωής του, σαν όπως έχοντας ώρες και μέρες πεζοπορήσει και ξαφνικά βρίσκεται στην κορφή ενός όρους, λουσμένος στο διάφανο φως, να αγναντεύει με χίλια μάτια το ατέλειωτο ορίζοντα του κόσμου.

Πού κατατίθεται η κραυγή της ψυχής του, όταν μόλις έχει τελειώσει ένα έργο ζωής και κάθεται σιωπηλά στην αχλή μιας ηδονής, μοναδικής για το είναι του;

Ποιος άλλος είναι ο αποδέκτης μια εξαίσιας ερωτικής πανδαισίας, ολόσωμης και ολόψυχης σύντηξης στα αλώνια των ονείρων, πέρα από τους φυσικούς της εταίρους;
……………..

Είναι η ομορφιά που γεννιέται από τις πράξεις, διαχέεται, διαστέλλεται και αγγίζει τα πρόσωπα, αλλά δεν επιστρέφει σ’ αυτά. Τα ραντίζει με το άχραντο μυστήριό της και φεύγει. Προκύπτει από την ύλη, από τα πρόσωπα αλλά δεν πεθαίνει μαζί τους, δε φυλακίζεται ανάμεσά τους. Τα γαληνεύει και τα χαιρετάει στη στιγμή. Εξακοντίζεται στο στερέωμα, στην αέναη συνάθροιση αισθητών και ανεπαίσθητων δονήσεων όλων των ανθρώπων από γέννησης του κόσμου, σε ένα απόλυτο και αιώνιο φως.

Έτσι που αν τύχει και βρεθείς μια ξάστερη νύχτα με όλα τα φώτα της ψυχής σου ανοιχτά, θα μπορέσεις να αφουγκραστείς και τις δικές σου χορδές, τις δικές σου φωτεινές διαδρομές να πάλλονται σ’ αυτή την ουράνια συμφωνία. Άκου …

Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή Λέξεις λάμνουν αεί θάλλουν, 2002

Το πρόσωπο σε επτά και μία πράξεις (απόσπασμα)

… έτσι λαχτάρησα τον άνθρωπο, όχι σαν αυγό με κέλυφος – τσακ όταν σπάει ραγίζοντας σε σαράντα κομμάτια – αλλά ανθό, με επάλληλες ανθοφόρες Άνοιξες και καλοκαίρια, με το κύμα να σπάει με πολλά πρόσωπα σαν λευκό σάλιο στην ακροθαλασσιά και να κάνει τόσα σχέδια και γιρλάντες που να λες δεν το ‘χω ξαναδεί ! Όπως όταν βλέπεις έναν ηθοποιό στο δρόμο να κουβαλάει νάιλον σακούλες, αυτός ο εραστής της χθεσινής σου συντροφιάς ή ο αντάρτης του εφηβικού σου σινεμά «Κρόνος», και πάλι να λες δεν μπορεί ! Ποιο απ’ όλα τα πρόσωπα να δεχτείς; Κανένα και όλα. Κι η ματιά σου πιο συγκαταβατική και πιο γαλήνια, πιο άνεμος που διασχίζει το πρόσωπο και φθάνει στον πυρήνα, στο κουκούτσι με τα χίλια πρόσωπα και τότε λες δεν είναι αυτό που βλέπω. Είναι πιο πολύ αυτό που αισθάνομαι κι ακόμα πιο πολύ αυτό που μπορεί να γίνει και δεν γίνεται. Βλέπω την φιγούρα του σε θέατρο σκιών, παραμερίζω το παραβάν και αρχίζω την παράσταση.

Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή Λέξεις λάμνουν αεί θάλλουν, 2002

Το κλειδί

Ένα ποίημα μπορεί να είναι
καμωμένο από λίγες ή πολλές λέξεις

Η αξία του βρίσκεται στο σχήμα του

Κλειδί που ψηλαφά τον πόνο
επαναφέροντας την ιστορία στην
πρώτη γραμμή των ενόρκων

Να ακυρώνει την απόφαση
της εξορίας σου
από την παιδική σου ηλικία

Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή Λέξεις λάμνουν αεί θάλλουν, 2002