Η τέλεια τάξη

Ο αθόρυβος στόμφος της παπαρούνας με γοητεύει.

Το ίδιο κι η ανεμόσκαλα της φωνής ενός ιεροκήρυκα
την Κυριακή.

Επίσης: ο ήχος της βραδινής βροχής πάνω στις
μελανές μεμβράνες του Νοεμβρίου.

Νιώθω ονειρώδες το θέαμα του πανηγυρισμού
των φιλάθλων τη στιγμή της ισοφάρισης στον
αγώνα ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκού (ο Τερζανίδης
στο 90' με καρφωτή κεφαλιά).

Τα λαμπερά πουλιά. Ο γλιστερός κατήφορος
στη Βέροια. Η πολυθρόνα δίπλα στο καλοριφέρ.
Γαρύφαλα ...

Ζεστή καμπύλη της σελήνης : είσαι αναντικατάστατη.

Θάνατε: είσαι η μεταξωτή φόδρα του φωτός.

Νάσος Βαγενάς
από τη συλλογή Περιπλάνηση
ενός μη ταξιδιώτη, 1986

Επιθαλάμιον

Το σώμα σου όταν σ' αγκαλιάζω σαλεύει. Τρέμει
σαν την Καστοριά που καθρεφτίζεται στο νερό.

Και το δέρμα σου σκεπάζει το δέρμα μου
όπως η κουβέρτα τον άρρωστο.

Μου φαίνεται πως ήταν ο Σικελιανός
μου μιλούσε για το μεγάλο ατσάλινο αμόνι

της Σιγής (με κεφαλαίο) προφανώς εννοώντας
πως χωρίς εσένα δεν ακούγεται ήχος.

Αλλά κι αυτό που ακούγεται μ' εσένα
δεν ξέρω πως να τ' ονομάσω. Αρμονία των άστρων;

Δώρο της ύπαρξης; Μαγεία; Μουσική των κόσμων;
Η απλώς έκσταση του τίποτα;

Νάσος Βαγενάς
από τη συλλογή Τα γόνατα της Ρωξάνης, 1981

Ωδή στην τίγρη

Τρομάζω στο χαμόγελο της τίγρης.
Της τίγρης που τη νιώθω να με γυροφέρνει,
και που όσο και να ψάξεις δεν θα τη βρεις.
Αόρατη γλιστράει στα δροσερά
φυλλώματα που εκτρέφουν οι έρημοι.

Η αγάπη σαν την τίγρη είναι φρικτή,
αλλά είναι και θεσπέσια.
Οι ραβδώσεις της με κλείνουν σε ειρκτή.
Στη σκέψη πως με μυρίζει σαν βορά
αισθάνομαι απαίσια.

Μα ευφραίνομαι όταν τραγουδούν οι βάρδοι
αυτό το ζώο που σχεδόν το νιώθω επάνω μου.
Ο Μπλέηκ, ο Μπόρχες, ο Λεοπάρντι.
Θα με σπαράξει ετούτη τη φορά;
Ή θα με σώσουν τα φτερά του ανέμου;

Νάσος Βαγενάς
από τη συλλογή Σκοτεινές μπαλλάντες και άλλα ποιήματα, 2001

Θα 'ρθει ο θάνατος

Θα 'ρθει ο θάνατος και θα με βρει αναπάντεχα.
Αυτός ο θάνατος που με συντροφεύει
απ' το πρωί ως το βράδυ.
Κρύβεται μες στα ρούχα μου και στα μαλλιά μου.
Βγαίνει σαν ξαφνικός λεκές στο πουκάμισο.
Κολλάει σαν ψίχουλο στον ουρανίσκο.
Ή σαν μικρό ανατρίχιασμα μετατοπίζεται
πάνω στο δέρμα.

Εσύ θα κοιμάσαι ανύποπτη. Όμως τα στήθια σου
θα στέκονται τρομαγμένα μες στο σκοτάδι.
Θ' αφουγκράζονται τα βήματα στα σκαλοπάτια.
Το τρίξιμο της πόρτας. Θα κοιτούν
τις σκιές στα παράθυρα όλη νύχτα.

Δε θα 'χω ούτε τελειώσει αυτό το ποίημα.

Νάσος Βαγενάς
από τη συλλογή Πεδίον Άρεως, 1974

Καθαρές κουρτίνες

Marc Chagall, Over Vitebsk, 1915-20

Αγάπες που αγαπώ και πάθη που επιτρέπω :
Ένας ζεστός καφές το πρωί.
Το διάβασμα (όσο γίνεται πιο αργά) της εφημερίδας.
Μια βροχή πότε-πότε για να πλένει τα αισθήματα.
Το χώμα στα καινούρια σου τακούνια.
Η θάλασσα το απόγευμα με λίγη συννεφιά.
Γαρύφαλλα. Πολλά γαρύφαλλα.

Ακόμη : «Ο άνθρωπος που πηδάει πάνω απ' την πόλη» του Σαγκάλ.
Ν' ανεβαίνω παλιά ξύλινα σκαλοπάτια.
Το χέρι μου στο στήθος σου.
Κάποια ποιήματα του Καβάφη.

Όμως κυρίως το χέρι μου στο στήθος σου.

Νάσος Βαγενάς
από τη συλλογή Τα γόνατα της Ρωξάνης, 1981