Και τα νεύρα κρόσσια ...

Μια καλή, μια ανάποδη

Τσίκι τσίκι 

Μια καλή, μια ανάποδη

Όλη μέρα σπίτι, με κάτι να ξεχνιέσαι
Μια καλή, μια ανάποδη

Βελόνες, κλωστές, κουβάρια εδώ και κει
Μια καλή, μια ανάποδη

Πάλι στην ανεργία, πάλι στην αναζήτηση
Και πάμε πάλι, καλή-ανάποδη, καλή-ανάποδη

Και τα νεύρα κρόσσια,
αναμονή για μια απάντηση που δεν έρχεται

Χρώματα, κλωστές, βελόνες…. Έβρεξε πάλι;
Όχι, αλλά βρέχει εδώ, στο μέσα.

Αναζήτηση,
κόντρα αναζήτηση, ξανά το ίδιο μοτίβο…

Μια καλή, μια ανάποδη…
Νεύρα κρόσσια…

(13/03/2014)

 Σοφία Χαριτάκη

Δημοσιευμένο στο ιστολόγιο www.raregoldenribbons.wordpress.com

Δροσοσταλιά

Δροσοσταλιά μου

Μικρή ομορφιά μου

Μάτια μου όμορφα, μεγάλα

Όνειρα και φως γεμάτα

Ζωή βελούδο

Στον κόσμο τούτο

Τα πάντα θέλω να σου χαρίσω

Είσαι για μένα όλο το φως μου

Σε βλέπω να μπαίνεις

Να με κοιτάς

Με απορία να με ρωτάς

Γιατί αυτό γιατί εκείνο

Είσαι η ζωή μου, το γιασεμί μου

Μικρή χαρά μου, ανασαιμιά μου

Σε βλέπω να παίζεις και να μαγεύεις

Τον κόσμο όλο να κατακτάς

Γερό να είσαι κι ευλογημένο

Από τον κόσμο προστατευμένο

Στην αγκαλιά μου αναθρεμμένο

Και στη ζωή σου αγαπημένο

Τα όνειρά σου

Όνειρά μου

Να ακολουθώ

Να καμαρώνω

Κόρη μου όμορφη, τόσο γλυκιά

Όλος ο κόσμος, σε μια αγκαλιά

Ευχή μου πάντα να ‘σαι καλά

Και ‘γω περήφανη να ‘μαι μαμά…

(18/06/2012, αφιερωμένο στην κόρη μου)

 Σοφία Χαριτάκη

 Δημοσιευμένο στο ιστολόγιο www.raregoldenribbons.wordpress.com

Είναι και αυτά που αγαπάς

Είναι και αυτά που αγαπάς

Τα μικρά, τα ασήμαντα
Μια ριπή ζεστού αέρα με άρωμα γιασεμιού
Το άσπρο βότσαλο που μάζεψες στην παραλία,
έτσι, γιατί σου γυάλισε

Εκείνο το χαμόγελο από το παιδάκι που βγαίνει στην επιφάνεια
και ας είσαι στα σαράντα.
Ένα χάδι ηλιαχτίδας
Η θάλασσα σε όλες τις εκφάνσεις της,
γαλήνης, τρικυμίας, με το φως του ήλιου,
αλλά και του φεγγαριού.

Είναι αυτά που αγαπάς
ακόμη και αν σε πληγώνουν
Είναι εκεί για να σε κρατούν ζωντανό
και να τα αγαπάς
Να νιώθεις τη ζέστη του ήλιου
ακόμη και όταν στην καρδιά έχεις χειμώνα.

Και στο χειμώνα όμως, η λιακάδα
Είναι απ' αυτά που αγαπάς

Τα μικρά, ασήμαντα
και όμως, τόσο σημαντικά
Η μακρινή βόλτα στην παραλία,
παρέα με τις σκέψεις σου,
εκείνες τις σκοτεινές, τις μαύρες

Και είναι αυτά που αγαπάς
Και πνίγεσαι και θες να βγεις να φωνάξεις
Αλλά η φωνή δε βγαίνει
Και ξαφνικά!
Να πνίγεσαι στην αγκαλιά των παιδιών σου,
όταν έχεις βουλιάξει στον καναπέ της απελπισίας σου

Είναι αυτά που αγαπάς!...

(16/03/2014)

Σοφία Χαριτάκη

Δημοσιευμένο στο ιστολόγιο www.raregoldenribbons.wordpress.com