Ακροθιγώς

Μετρούσα τις ρυτίδες

της ροδαλής επιφάνειας

που περιέκλειε ζωτικά όργανα,

της δράσης:

γεύση,

αφή,

όσφρηση,

όραση,

επιθυμία, πόθος, πάθος.

Κι ο Χρόνος κι ο Χώρος εχθροί,

όχι εξασφαλισμένοι σύμμαχοι

Άφηνα να χαθούν

οι αισθήσεις

του γάργαρου γέλιου,

της άδολης λησμοσύνης,

της οδυνηρής άφεσης.

Ακροθιγώς, ζούσα ακροθιγώς

Δεν ήμουν εκεί.

Δεν έφτασα ποτέ

Ήμουνα λίγη.

Πολυξένη Αδάμ-Βελένη

από τη συλλογή Κλεψίτυπον (2002-1005)

Περιλαμβάνεται στη έκδοση Το λίγο του χρόνου, 2017

 

Παιχνίδι με τα γράμματα

Στους παραλογισμούς των λέξεων

εγκλωβίστηκα παράφορα:

επιμήκυνα τα άλφα, κόνταινα τα γιώτα

στις άκρες των λυγμών

έκανα στρίφωμα το όμικρον

και το ωμέγα σιρίτι

στις παρυφές των δακρύων

Τίναξα από πάνω μου

τη σκόνη των τόνων,

μια επίμονη δασεία την πέταξα

μακριά με τ΄ ακροδάκτυλα,

πατώντας μια ψιλή αθέλητα

με τις μύτες των παπουτσιών μου.

-Συγγνώμη, χρυσό μου, δεν το ΄θελα,

τρομαγμένη ψέλλισα.

Φόρεσα το καπέλο της ημιμάθειας

και βγήκα περήφανη στο δρόμο

να περιφέρω επιδεικτικά

το κορμίτης φθαρτότητας,

 κρατώντας ομπρέλα

μη λιώσουν τα χάρτινα ρούχα

της παλινωδίας.

Το βαρομετρικό δεν ήταν, ευτυχώς, χαμηλό.

Πολυξένη Αδάμ-Βελένη

από τη συλλογή Αναρρίχηση στο ΠΟΤΕ (2007-2010)

Περιλαμβάνεται στη έκδοση Το λίγο του χρόνου, 2017

Δελτίο καιρού

Νόμιζε πως μπορούσε να γίνει πουλί

με τη φαντασία της.

Να βλέπει τους κάμπους, τα χωράφια, τα λιβάδια

να καρπίζουν.

Νόμιζε πως ήθελε να πετάξει

πάνω από όλα,

Να τα βλέπει εποπτικά

σαν να ήτανε η άνοιξη

οδηγός της.

Νόμιζε πως ήξερε ν’ αρμενίζει στα πέλαγα

Χωρίς πυξίδες κι άλλα βοηθήματα

συναισθηματικά κι ανούσια.

Μα ακουμπούσε πάλι το κεφάλι της στα χέρια της

Κοιτώντας το κενό ανάμεσα στις χαραμάδες

-Θα χρειαστούν πολλά καύσιμα φέτος

Ο χειμώνας, είπαν, θα είναι βαρύς.

Πολυξένη Αδάμ-Βελένη

από τη συλλογή Καιροσκόπιο (2011-2016)

Περιλαμβάνεται στην έκδοση Το λίγο του χρόνου, 2017