Άτιτλο (Στα πήλινα κιούπια βάζανε τη ζάχαρη ...)

Στα πήλινα κιούπια βάζανε τη ζάχαρη και την

Κλειδώνανε

Ακούγαμε τη ξεναγό να λέει

Αγκαλιασμένους, όταν μας βρουν θα είμαστε

Σε ψηφιδωτό πλάι πλάι ολόιδιες πετρούλες

Δε θα μιλάμε

Δε θα γελάμε

Ακίνητοι μπρος στους επισκέπτες του μουσείου

Θα επιπλέουμε στα φώτα, στους καπνούς του νέον.

Άντζελα Ζιούτη 

από τη συλλογή Η αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών, 2003

 

Άτιτλο (Για μια φορά είδαμε το πεπρωμένο ...)

Για μια φορά είδαμε το πεπρωμένο να μπαίνει

Στους στίχους

Και πως εκεί μέσα γίνεται ο λιθοξόος

Στην αταραξία της πέτρας

Με ήχους και συλλαβές και διθυράμβους

Μας δημοσιεύουν

Παίρνουμε πόζα

Μόνο για να υπάρξουμε μαζί μπήκαμε

Στο ποίημα

Μόνο για να έχουμε ομοιοκαταληξία

Άντζελα Ζιούτη

από τη συλλογή Η αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών, 2003

Άτιτλο (Ένα φαινόμενο ολωσδιόλου φυσικό ...)

Ένα φαινόμενο ολωσδιόλου φυσικό

Η στρογγυλή μας φτέρνα στραβοπατάει

Κλίνουμε εύκολα

Προς τις ορέξεις της βαρύτητας

Όταν τυχαία

Μας σπρώξει δίχως να πει συγνώμη το τέλος

'Αντζελα Ζιούτη 

από τη συλλογή Η αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών, 2003

Άτιτλο (Σηκώνονταν και παρέπαιαν οι αναπνοές μας ...)

Σηκώνονταν και παράπαιαν οι αναπνοές μας

Στα στήθη έπεφτε από τον ουρανό το φως

Στις ρίζες των μαλλιών φυσούσε ίδιος πάντα ο

Αέρας

Μόνο πάνω από τη ράχη μοχθηρά

Σπινθήριζε η απόφαση

Να υπερβούμε τους φραγμούς,

Μία του ανέφικτου μικρή διεκπεραίωση

Λαχταρώντας ο ένας από τον άλλο

Άντζελα Ζιούτη 

από τη συλλογή Η αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών, 2003

Άτιτλο (Προτιμήσαμε τα μονοπάτια ...)

Προτιμήσαμε τα μονοπάτια πέρα από την

Όραση,

Πέρα από την αφή

Εξόριστοι από της μακρινής φυσαρμόνικας

Μονοτονία του ήχου

Όμοια προχωρούμε με τους αναχωρητές

Κι άλλο πια δεν αναζητούμε το νόημα

Γύρω από τον ήλιο της ελλειπτικής μας τροχιάς

Άντζελα Ζιούτη

από τη συλλογή Η αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών, 2003