Ποιητική αδεία

Βαρέθηκα τους παραπονεμένους ποιητές
Ονόματα λησμονημένα στο συρτάρι
Τις ημερομηνίες που χάθηκαν
Την αγωνία του ασυνεχούς ανά seconde

Χρόνε μονόδρομε
Εκείνο το δάχτυλο μες στον κόλπο μου
όλη νύχτα
Τι ποίηση έσταζε !

Ορθώνω το κεφάλι μου ψηλά
κοιτάζω τ' άστρα
Και τον λεβέντη που μπορεί να τη στοχεύει
την έμπνευση.
Με το δάχτυλο
στου αιδοίου μου τη σκανδάλη.

Λιάνα Πέτσα
από τη συλλογή Έρως αεί ανοικίζων, 2004

Έφηβος

Έτρεχε. Και το λευκό μπλουζάκι ανεμοσιόταν
φούσκωνε έτρεμε
από τα δεκαοχτώ άλογα που κάλπαζαν μέσα του.

'Ετρεχε. και στο άτριχο στήθος πληγή
σαν κόκκινο δάκρυ ο φθόνος που στάζει
απ' το στιλέτο της πιο άγριας ματιάς.

Σώμα ακίνητο πεσμένο στην άσφαλτο

με το ματωμένο μπλουζάκι να ανεμίζει ακόμα
από τη θύελλα του αξόδευτου πάθους μου.

Λιάνα Πέτσα
δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πανδώρα,
τεύχ. 19, 11.2006 - 5.2007

Η λευκότητα της εξομολόγησης

Στον Γιώργο Κοντογιώργη

Σ' αγάπησα, καθόλου μοναδικά, απλά
όπως υποπτεύομαι πως αγαπούν όλοι

οι φυλακισμένοι μια φέτα μικρή γαλανού ουρανού.
Σε θαύμαζα, όχι εξαιρετικά, ούτε διαφορετικά
απ' τον τρόπο που όλοι θαυμάζουν

ένα σπάνιο καλοδουλεμένο άσπρο διαμάντι.
Σου δόθηκα, όχι με ιδιαίτερη θέρμη, αλλά
όπως φαντάζομαι ότι όλοι δίνονται

στην αλλόκοτη συγκίνηση της πρώτης φοράς.
Και σε υπέμεινα, καθόλου αγόγγυστα, όπως
όλοι που υπομένουν τις αναπόφευκτες δυσκολίες

χαρμόσυνου τοκετού.
Φρονώ ότι δεν σου προσέφερα τίποτε περισσότερο
απ' ό,τι όλοι προσφέρουν, τίποτε που να αξίζει
να το θυμάσαι, όπως δεν αξίζει να θυμάται κανείς
περιγραφές οδύνης.
Στη μυθιστορία του απόλυτου έρωτα.

Λιάνα Πέτσα
δημοσιευμένο στο περιοδικό Πανδώρα,
τεύχος 22, 5.2008 - 11.2008