Happy end

Είμαστε σαν τους φυγάδες
στις αστυνομικές ταινίες,
ακολουθούμε την πιο μακρά διαδρομή,
τη δυσκολότερη, την πλέον απρόσμενη,
κάνουμε κύκλους
να αποπροσανατολίσουμε τη ματιά τους, 
κινούμαστε νότια
για να φτάσουμε βόρεια,
ανεβαίνουμε σε βουνά
για να βρούμε θάλασσα,
μετέχουμε της καθημερινής πλήξης
μην κινήσουμε υποψία, 
επιλέγουμε τη σιωπή,
μαθαίνουμε να επικοινωνούμε 
με το φευγαλέο των νευμάτων,
να αρκούμαστε 
στο ελάχιστο των συμβολισμών
και ελπίζουμε,
ματώνοντας ελπίζουμε,
πως η ιστορία
θα έχει happy end
πως ο χρόνος δεν θα φερθεί
σαν εκείνους τους σκηνοθέτες
που στο τέλος
τους σκοτώνουν όλους. 


Νεκταρία Μενδρινού
από τη συλλογή Σύννεφα στο νερό, 2018

Κλειδωμένες μνήμες

Ιδρωμένο μισοσκόταδο,
σπηλιά
από μύχιες ευωδιές
και από λαχανιασμένους 
ψίθυρους,
κλειδωμένες μνήμες, 
κρυφές
και η στιγμή εκείνη,
όπου το στόμα
δάγκωνε τον ώμο, 
να κρύψει του ονόματος την κραυγή,
η πιο κλειδωμένη 
απ' όλες.

- Εσύ, γιαγιά, 
τον απάτησες ποτέ τον παππού; 

- Ντροπή, παιδί μου, τι ρωτάς.

Κλειδωμένες μνήμες,
με το σώμα το δικό του
τον απατούσα.


Νεκταρία Μενδρινού
από τη συλλογή Σύννεφα στο νερό, 2018

Κρασί

Παλαιωμένο κρασί
η μοναξιά, 
μεστώνει η γεύση
με τα χρόνια, 
των χωρισμών η οξύτητα
πιο ήπια πια, 
τα δάκρυα, 
σαν στολίδια,
ισορροπούν στα χείλια τα γυάλινα,
οι πιο καλές σοδιές. 
οι πιο ευχάριστες συντροφιές, 
έχουν ζυμωθεί
σε ολοπόρφυρες χορδές,
οι απουσίες
έχουν χάσει
την αλλοτινή στυφάδα τους,
μια γεύση μεταξένια
κυλά ως την καρδιά, 
η πιο μακρά επίγευση
η μνήμη, 
οι συνειρμοί.

Παλαιωμένο κρασί
η μοναξιά,
σερβίρεται μονάχα
σε γιορτές ,,,


Νεκταρία Μενδρινού
από τη συλλογή Σύννεφα στο νερό, 2018

Παραδοσιακά γλυκά

Μαστίχα
και ανθόνερο,
φρεσκοψημένα αμύγδαλα 
και ζεσταμένο μέλι

ημέρες γιορτινές,
μητέρα

και στην κουζίνα
η μυρωδιά 
της απουσίας σου.


Νεκταρία Μενδρινού
από τη συλλογή Σύννεφα στο νερό, 2018

Μύθοι

Ησυχάζοντας τα δωμάτια
ξεκρεμούσε εκείνη 
το υφαντό 
τραβούσε την άκρη του
κι άρχιζε να ξηλώνει
αράδα αράδα
το σχέδιο της ημέρας

δίπλα της καθισμένη η Αριάδνη,
μάζευε το ξεκλωσμένο νήμα,
το τύλιγε στον δικό της μίτο
και κάπου κάπου, σαν κάτι να θυμόταν, 
κοίταζε απορημένη τα χέρια της
και ακινητούσε

«μα εγώ 
ανήκω σε άλλο μύθο»
ψέλλιζε αναστατωμένη
και τότε, η Πηνελόπη
την καθησύχαζε τρυφερά,
της έλεγε πως η φιλία τους
θα έμενε κρυφή, 
τη διαβεβαίωνε πως όσο ζούσαν,
ένας μύθος θα δέσποζε
στη γυναικεία τους φύση

αυτός 
της ακλόνητης καθημερινής ελπίδας.



Νεκταρία Μενδρινού
από τη συλλογή Σύννεφα στο νερό, 2018

Περί τέχνης

Κάθε έρωτας
φιλοτεχνεί ένα πορτρέτο

ένα πορτρέτο 
κάποιου
που δεν υπάρχει

κι ωστόσο 
το έργο αυτό
επιζεί του χρόνου
επιζεί της αλήθειας.


Νεκταρία Μενδρινού
από τη συλλογή Σύννεφα στον νερό, 2018