Γνωριμία με την άνοιξη

Κάθε άνοιξη που θα με βρίσκει

αυτή η αύρα
στα μαλλιά
στα μάγουλα

αυτός ο ήλιος
στον λαιμό
στο βλέμμα

Θα σκέφτομαι 'κείνες τις δύο μέρες που
ήμασταν μαζί'
Εκείνον τον Μάιο στην Αθήνα
Στον ουρανό της Αττικής
Στον ουρανό που εμείς
Στον ουρανό που μόνο εμείς
Αντίθετα απ' τους άλλους
βρίσκαμε γαλανό.

Στα μαγαζιά στην Πλάκα
και στα σοκάκια
σαν να μην ήμασταν εμείς.
Η μόνη μέρα που σε γνώρισα
εκεί 
στο Γκάζι.

Ο Μάιος με μάγια μάγεψε
μοναδική φορά τον χρόνο
σε μια Άνοιξη
που ήρθε κι έζησε
μονάχα για δυο μέρες.

Όσο κρατά των λουλουδιών η επώαση.


Ιωάννα Λιούτσια
από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους, 2018
Ενότητα Εμείς

Επανάληψη

Απόψε θυμήθηκα εκείνο τ' απόγευμα
που μ' είχες πει πως όλη μέρα ταξιδεύοντας στο τρένο
γύριζε στο μυαλό σου η ιδέα
να με κάνεις γυναίκα σου.
Μου το 'πες στο τηλέφωνο.

Έφυγα για  το μάθημα χορού. 
Πετούσα. 
Κανείς δεν χόρεψε ποτέ όπως εγώ 'κείνη τη μέρα.
Ίσως χωρίς ευελιξία και τεχνική,
μα με περίσσια χάρη
που μου τη χάριζαν τα μάτια σου
που με φαντάζονταν πιο όμορφη
απ' ό,τι ποτέ υπήρξα

Χρόνια μετά
κάθομαι, κάνω λίστες με τις φορές
που είπαμε να παντρευτούμε. 
Αντί για άλμπουμ φωτογραφιών, 
γεμίζουμε τετράδια με ιστορίες κι αναμνήσεις
των «παρολίγον» της ζωής μας.

Έτσι, για να 'χουμε κάτι για να κλαίμε,
αφού είναι η νοσταλγία μας ζαχαρωτό που πιπιλάμε
για να ξυπνήσουμε το πάθος.


Ιωάννα Λιούτσια
από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους, 2018
Ενότητα Εμείς

Σαββατόβραδο

Κάθομαι στο μπαλκόνι μόνη.
Οι ώμοι μου σκυμμένοι.
Οι παλάμες ακουμπούν στα γόνατα.
Ψάχνω για την πανσέληνο.
Δεν ήρθε.  
Το μάτι μου κολλάει και φεύγει με
τα φανάρια των αυτοκινήτων.
Το δάκρυ μου κυλάει και φεύγει με
τα κουφάρια των πιθανοτήτων.

Στο τέλος θα μείνει μόνο
            η βροχή
            η άσφαλτος
            κι ουράνιο τόξο
ένα μανάβικο για να θυμίζει Άνοιξη.


Ιωάννα Λιούτσια
από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους, 2018
Ενότητα Εγώ

Πάρτυ

Εγκλωβισμένοι σε λευκά κουτιά με πολύχρωμους ανθρώπους,
παγιδεύουμε τις επιθυμίες μας,
μακιγιάρουμε τους φόβους μας,
διασκεδάζουμε την πλήξη μας,
κάνουμε υπομονή,
χαμογελάμε όταν ανοίγει το στόμα - για να μην ουρλιάξουμε,
κρυβόμαστε για μια στιγμή στην τουαλέτα,
κοιτάζουμε το είδωλό μας και βρίσκουμε δύναμη να ξαναβγούμε.

Βλέπουμε από το ανοιχτό παράθυρο
κι είναι το φως της Βηθλεέμ.
Βγαίνουμε στο μπαλκόνι ,
κοιτάμε τον ουρανό ,
μετράμε τ' αστέρια,
το εντοπίζουμε
παίρνουμε φόρα,

και διαγράφουμε την πτωτική τροχιά του κομήτη.


Ιωάννα Λιούτσια
από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους, 2018
Ενότητα Οι άλλοι

Μικροί ιππότες

Χθες βράδυ συνάντησα στο πάρκο ένα σαλιγκάρι.
Παραλίγο να το πατήσω.
Τελικά κάθισα και το παρατηρούσα.
Τι μικρή ζωή να κάνει μες σ' αυτό το μικρό καβούκι
μες σ' αυτό το τεράστιο πάρκο
μες σ' αυτή την τεράστια πόλη
μες σ' αυτόν τον τεράστιο κόσμο.

Η μύτη μου μούδιασε από συγκίνηση.
Αυτή η απρόσμενη συνάντηση μού αποκάλυψε 
δυο αλήθειες:
Ότι ακόμα υπάρχουν πλάσματα που ζουν
-ήσυχα καταπώς φαίνεται-
και πως τηρούν ακόμη τα ονειροπολήματα τους
βγαίνοντας κάθε βράδυ για να κάνουν
τη μοναχική τους βόλτα
στο βρεγμένο χώμα
με κίνδυνο να είναι η τελευταία.

Μικροί ηρωικοί ιππότες.


Ιωάννα Λιούτσια
από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους, 2018
Ενότητα Οι άλλοι

Χαρταετός

Μπορεί να μην ξέρω ποια είμαι
ν' αναζητώ τον εαυτό μου
ανάμεσα στα σύννεφα και στα πουλιά
- σίγουρα πάντως κάπου στον ουρανό -
Μπορεί να τραγουδάω μόνη μου στους δρόμους
τραγούδια που δεν λένε τίποτα
κι έπειτα να βουβαίνομαι δια παντός
- απάντηση δεν έχω για το πού πηγαίνω -
Μπορεί να μην μπορώ να πω με σιγουριά
ούτε βέβαια και μ' επιφύλαξη
ποιο είναι το νόημα της ζωής
- ή η ματαιότητα του θανάτου -
ωστόσο έχω κατακτήσει μέσα μου
την πιο βαθιά, ου - τοπική αλήθεια:
μόνη πατρίδα μας το σώμα του άλλου.

Ιωάννα Λιούτσια
από τη συλλογή Αρρυθμίες, 2016

Πύθων

Αυτό με τους εραστές πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει.
Δεν γίνεται να βάζουν συνέχεια μέσα μας μονάχα
ένα κομμάτι τους.
Είμαστε άνθρωποι ακέραιοι κι ακέραιους
εραστές αποζητάμε.

Την επόμενη φορά θέλω να καταπιώ κάποιον
από τα κάτω μου.
Ολόκληρος να χωθεί εντός μου,
μ' όλο του το σώμα,
όχι πια μόνο με τμήματα,
και το κεφάλι του
- αυτός ο συγκεντρωτικός πυρήνας έλξης-
να γεννηθεί από το στόμα μου,
να 'μαστε σαν φίδι που έχει καταπιεί το θήραμά του.
Τότε μόνο θα μεταμορφωθούμε σ' αυτό
που αλήθεια είμαστε.

Ιωάννα Λιούτσια
από τη συλλογή Αρρυθμίες, 2016

Έρως Ανίκατε

Μου 'πες τα μάτια μου κρύβουν παράξενους τόνους.
Και χάθηκες.
Αναρωτήθηκα. Τι εννοείς;
Κρύβουνε, μήπως, τόνους αγάπης;
Τόνους οργής;
Τόνους θλίψης, ίσως; Που φεύγεις και μ΄ αφήνεις.
Άλλη πατρίδα θα σε χαίρεται τώρα.  
Εσύ θα την χαρείς;
Ή θα σου λείπω;
Θα σου λείψει καθόλου η αίσθησή μου;
Το κορμί μου, το μυαλό μου και προπάντων τα μάτια μου;
Αυτά τα μάτια με τους περίεργους τόνους
αυτά τα μάτια που έμαθαν να σε πιστεύουν
              και να σου δίνουν κουράγιο
αυτά τα μάτια που δεν θ' αντέξουν μακριά σου,
              το ξέρεις.
Ποιον να κοιτάξω;
Πού;

Είναι περίεργο θηλυκό η κρίση.
Δεν μπορώ να τη νικήσω, λένε.
Μα εγώ θα τη σπάσω.
Θα την κάνω χίλια κομμάτια.
Για να ξανάρθεις πίσω.
Και να γεμίσουν τα μάτια μου τόνους δάκρυα
απ' την επιστροφή σου.
Θ' ανοίξω τότε τα βλέφαρά μου και θα σ' αγκαλιάσω.


Ιωάννα Λιούτσια
από τη συλλογή Αρρυθμίες, 2016

Άσκηση σε δοσμένο θέμα

Θα 'θελα να σ' είχα γνωρίσει
όταν ακόμη πήγαινες σχολείο.
Θα 'θελα να είχα δει τα μάγουλά σου να κοκκινίζουν
όταν θα γελούσα με τ' αστεία σου,
να σ' είχα δει να κρύβεσαι πίσω απ' την πόρτα
για να περάσω,
στις εκδρομές που θα πηγαίναμε να μου 'δινες
νερό απ' το παγουρίνο σου,
να σε φιλούσα και να μην τ' άντεχες.

Θα 'θελα να σ' είχα γνωρίσει
όταν ακόμη ήσουν μικρός και ζούσες,
όταν ακόμη ένιωθες πως το μόνο πράγμα που υπάρχει
είναι η κρυφή συνωμοσία ανάμεσα σε δυο κορμιά.
Τότε που ούτε οι αριθμοί σε ένοιαζαν,
ούτε το χαρτζιλίκι.
Τότε που θα 'μουνα το παν για σένα.

Ιωάννα Λιούτσια
από τη συλλογή Αρρυθμίες, 2016

Flipper

To

Το πιο εξαιρετικό πρωινό είναι εκείνο
που ξυπνάς και δεν έχεις τίποτα.
Άδεια χέρια.
Άδεια αγκαλιά.
Άδειο στέρνο.
Ευρύτητα και απεραντοσύνη.
Αυτά κινούνται μέσα σου μόνο, σαν φλιπεράκι.
Χτυπούν απ' την καρδιά στα άκρα σου
και πάλι πίσω.

Το πιο υπέροχο πρωινό είναι εκείνο
που ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις τίποτα.
Έτσι, λοιπόν, αφού πια το κατάλαβες,
μπορείς πια να τα κάνεις όλα.

Ιωάννα Λιούτσια
από τη συλλογή Αρρυθμίες, 2016

06.08.14

Τη μέρα εκείνη που το φεγγαράκι
αποφάσισε να έρθει στη γη,
όλα άλλαξαν.
Τα βράδια δεν τα περνούσε πια
μετρώντας τ΄ άστρα,
ούτε κυνηγώντας τις  μάγισσες
με τα ιπτάμενα σκουπόξυλα.

Είχε το βλέμμα του αλλού στραμμένο.
Κοιτούσε το μπαλκόνια και τα σπίτια των ανθρώπων.
Χάζευε τα παιχνίδια τους.
Κρυφοκοίταζε τα βιβλία τους.
Αναρωτιόταν ποιο μέσο ήταν το καταλληλότερο
για το κρυφό του ταξίδι.

Κι ένα βράδυ
το φως του χάθηκε από τον ουρανό
κι εκείνο γλίστρησε σ' ένα, καλά κρυμμένο, αερόστατο.
Το αερόστατο πετούσε και πετούσε για καιρό,
και όταν προσγειώθηκε,
το φεγγαράκι έφτασε επιτέλους στη γη
κι ένιωσε την καρδιά του να χτυπάει
με τέτοια δύναμη
σαν την ορμή των τρένων που περνάνε.

Τη μέρα που το φεγγαράκι
αποφάσισε να επισκεφτεί τη γη,
ένα μωρό γεννήθηκε στη ζέστη μιας γυναίκας.

Ιωάννα Λιούτσια
από τη συλλογή Αρρυθμίες, 2016

Άτιτλο (Να ταξιδέψουμε μαζί ...)

Να ταξιδέψουμε μαζί μ΄αεροπλάνο
να δω στα μάτια σου τη λάμψη της φωτιάς
το ράγισμα που θα κάνει ο φόβος στη σκιά σου
τη σιωπή που θα γεμίζει με τόσες λέξεις το μυαλό σου
τα χέρια σου που θα 'ναι γαλήνια
κι άλλοτε πάλι θα μπαίνουν νευρικά το ένα στ' άλλο
την προσμονή
και την υπόνοια
και τη λαχτάρα.

Την πλευρά σου που κρύβεις
που ούτε φαντάζομαι ότι υπάρχει
αυτή θέλω να δω
μ' αυτή θέλω να ζήσω
- και να την εγκλωβίσω -
και να την κάνω δική μου μ' όλους τους πιθανούς τρόπους
και με τις αισθήσεις μου όλες,
να τη σβήσω.

Ιωάννα Λιούτσια
από τη συλλογή Συνομιλίες σε Μη+, 2013
Ενότητα : Τα δεκατρία γράμματα του πάθους

Τα νήματα

photo art by Kyle Thompson

Η ζωή είναι ένα κουβάρι.
Παίζεις σαν γάτα με αυτό
απ' τη στιγμή της γέννησής σου.
Στην αρχή το αφήνεις να κυλάει μόνο του
και τρέχεις από πίσω να το φτάσεις.
Παίζεις.
Όσο κυλάει το κουβάρι, τα νήματα μπερδεύονται.
Κάνεις να το ξεδιαλύνεις,
μ' αυτό μπλέκεται όλο και πιο πολύ.
Στο τέλος, κουρασμένος απ' την προσπάθεια,
αφήνεις τα νήματα να τυλιχτούν
γύρω απ' τον λαιμό σου.
Δεν παίζεις πια.

Ιωάννα Λιούτσια
από τη συλλογή Συνομιλίες σε Μη+, 2013
Ενότητα : Ζωή

Το αντιδραστικό κορδόνι

Το Αντιδραστικό Κορδόνι που λύνεται συνέχεια
είναι το μόνο αντιδραστικό στοιχείο πάνω μου.

Ντύνομαι κόκκινα.
Κόκκινο της φωτιάς, της επανάστασης, του δαίμονα.
Αλλά δεν αντιδρώ.

Το κορδόνι μου αντιδρά στ' αφεντικό του.
Σιχαίνεται τα θέλω μου.
Κάθεται και το ποδοπατάω.
Όμως, συνεχίζει να αντιδράει.

Ενώ εγώ πεθαίνω κάθε μέρα.
Βουλιάζω στην απειροελαχιστότητά μου.
Με ποδοπατούν και δεν καταλαβαίνω.
Ουρλιάζω από μέσα μου.
Ουρλιάζω;
Μάλλον σαρκάζω τον εαυτό μου.

Καλά που είναι και το Κορδόνι.

Ιωάννα Λιούτσια
από τη συλλογή Συνομιλίες σε Μη+, 2013
Ενότητα : Αναζήτηση

Εξορία

Ερωτεύτηκα. Μια τη ζωή και μια εσένα. 

Παράλληλα.

Και παράφορα. 

Μέσα από σένα ερωτεύτηκα τη ζωή.

Οριστικά. 

Η πόλη είναι μικρή για να σε χάσω

και ξέρω ότι μ' ακολουθείς. ΄

Όμως ο κόσμος είναι απέραντος.

Ίσως και να σε χάσω τελικά.

...

Ζω στον πλανήτη μου, στον κόσμο μου, στον χώρο μου.

Στην Εξορία. 

Μπλέκω σε λαβυρίνθους δαιδαλώδεις, νοητούς,

μα έχεις κάνει σύμμαχο και το μυαλό μου

και δεν μ' αφήνει να σε βρω. 

Ποιον δρόμο να πάρω τώρα;

Θα χτίσω γέφυρα από σύννεφα για να περάσω.

Θα σε εκπλήξω και θα με πεις τρελή. 

Θα σηκωθείς να φύγεις, βέβαια, μου το 'πες. 

Μετά, λες, ξέχασα το άρωμά σου.

Ξεχνιέται, μήπως;

Το μυρίζω παντού.

Το μυρίζω πάνω μου συνέχεια. 

Στο δέρμα μου κατοικεί το άγγιγμά σου. 

Και σε σβήνω. Προσπαθώ. 

Μα έχει κι η αφή της δική της μνήμη. 

Πώς να θερίσω πάθη μ' άλλον;

Με σένα μόνο έσπειρα θύελλες.

Στο κρεβάτι μου, αγρανάπαυση

Μόνο ο Ήλιος, αν έρθει, θα οργώσει.

Και μην ξεχνάς,

μόνοι μας διαλέγουμε το κλουβί μας. 

Άλλοι, όμως μας ντύνουν πάντα.

Εσύ τι χρώμα θα διαλέξεις;

Το χάος δεν είναι μακριά. 

Σε περιμένω. 

Ιωάννα Λιούτσια

από τη συλλογή Συνομιλίες σε Μη+, 2013

Ενότητα : Εκείνη

Ενυδρείο

Γιατί σ' αρέσουν τα δελφίνια;
Έχεις καταλάβει;
Επειδή μοιάζουν να χαμογελούν:
Κι οι κλόουν χαμογελούν με τον ίδιο φυλακισμένο τρόπο
(ή τρόμο, διάλεξε εσύ).

Επειδή τους αρέσουν τα παιχνίδια;
Και στα παιδιά θα άρεζαν αν δεν τους έκλεινες το στόμα.

Η αλήθεια είναι ότι πιο πολύ μ' αρέσουνε οι καρχαρίες,
Αλλά σε τρώνε.

Γι' αυτό πάντοτε κάνεις αυτό που πρέπει,
κι όχι αυτό που θες.

Μόνο να μη σε πιάσω στα δόντια μου.

Ιωάννα Λιούτσια
από τη συλλογή Συνομιλίες σε Μη+, 2013
Ενότητα : Διαπεραστικό σκότος

Alles ist Nichts

Το μυαλό μου είναι η άβυσσος του τίποτα.
Σε σκέφτεται, αλλά αυτό δεν αλλάζει τίποτα.
Σε ονειρεύεται, αλλά αυτό δεν του δίνει τίποτα.
Σε αναπολεί, αλλά αυτό το πονάει όσο τίποτα. 
Ακούει λέξεις που μυρίζουν τ' άρωμά σου και τρελαίνεται.

Πονάει. 
Δεν το δείχνει αλλά το ξέρει. Μόνο αυτό. 
Άντε και η καρδιά μου. \
Μα τι στο διάολο κουβαλάω μέσα στο σώμα μου;
Η ψυχή μου είναι ένα ξεκρέμαστο, άδειο ποτήρι. 
Δεν εικονίζει τίποτα. 
Δεν μοιάζει με τίποτα. 
Δεν αντικαθιστά τίποτα. 
Τα πάντα είναι τίποτα. 
Μα το τίποτα δεν είναι μηδέν. 
Κι αν σ' αγαπώ και σωπαίνω,
Τότε τι βγαίνει;
Τίποτα. 

Ιωάννα Λούτσια
από τη συλλογή Συνομιλίες σε Μη+, 2013
Ενότητα : Διαπεραστικό σκότος