Η ιστορία του ήλιου

Ο ήλιος έγραψε την ιστορία του
στ' απόκρυφα ακρογιάλια.
Εμείς θα την γράψουμε
στην άμοιρη καρδιά μας.
Και σαν γεράσουμε
όπως το φως μιας ηλιαχτίδας
στο άσπρο των μαρμάρων
θα γείρουμε θλιμμένα,  
αγέραστοι έφηβοι,
με στεφάνια μυρτιάς
στα σγουρόμαλλα κεφάλια μας,
για να κοιμηθούμε αιώνια
στον ασημοκαπνισμένο ίσκιο
του Αυγουστιάτικου φεγγαριού,
σαν δυο αρχαίοι έλληνες θεοί
με το φιλί της αιωνιότητας
στα πέτρινά τους χείλη.

Βάσω Μπρατάκη
από τη συλλογή Η εποχή των χαμένων ποιητών, 2012

Ιφιγένεια

Αφιερωμένο στα παιδιά της Συρίας

Στην αθέατη πλευρά του φεγγαριού
στο πηγάδι της σιωπής
το αχόρταγο στόμα της νύχτας
έτοιμο να καταπιεί τα πάντα
ακόμα και αυτή την ηχώ μιας παλύβουης ημέρας
που ήρθε και έφυγε χωρίς να το καταλάβουμε
παίρνοντας μαζί της τα φτερά των αγγέλων μας.
Και εγώ να ψάχνω απεγνωσμένα
στην πιο σκοτεινή γωνιά της θλίψης
το νέκταρ που πίνουν οι νεκροί στα Ηλύσια Πεδία
την σφαγή για να σβήσω από την μνήμη
της κόρης που θυσιάστηκε
με διαταγή του Στρατηλάτη Πατέρα
επισφραγίζοντας με αυτή την άνομη πράξη του
την παράνοια των πολεμοκάπηλων όλων των αιώνων
ξυπνώντας οργισμένη τη φωνή μου
«Ο ύπνος να μην γλυκάνει ποτέ ξανά
τα κουρασμένα βλέφαρά σας»
στα χέρια σας το αίμα των παιδιών μου ...

Βάσω Μπρατάκη
από τη συλλογή Η εποχή των χαμένων ποιητών, 2012

Ερειπωμένα οικόπεδα

(Έργο του Γιώργου Λαζόγκα)

Στα ερειπωμένα άδεια οικόπεδα
της μνήμης
θα υπάρχουν πάντα
οι στιγμές που ζήσαμε μαζί,
αγριοπερίστερα που μπλέχτηκαν
στην ξόβεργα του χρόνου

Στα ερειπωμένα άδεια οικόπεδα
του χρόνου
θα υπάρχουν πάντα
οι μεγάλες νύχτες της προσμονής
όταν τα πλοκάμια του πόθου
θα βουλιάζουν σιωπηλά
στα σκοτεινά θαλάμια της ψυχής μας.

Στα ερειπωμένα άδεια οικόπεδα
της νύχτας
θα υπάρχει πάντα
ο έρωτας της μικρής νυχτοπεταλούδας
στα μυστικά μονοπάτια του φεγγαριού,
έρωτας που γίνεται πνοή θανάτου
στα ρόδινα δάχτυλα της φωτιάς.

Βάσω Μπρατάκη
από τη συλλογή Νύχτα ηνίοχος, 2010

Η μούσα

(Έργο Ντίνου Παπασπύρου)

Και όταν
το δειλινό θα βαραίνει
σαν ένα πανέρι γεμάτο
από βροχερή σιωπή
εγώ θα είμαι αυτή
που τρυφερά θα σου ψιθυρίζει,
σαν το κύμα στο ακρογιάλι
που στη ράχη του φέρνει
των δελφινιών τα μυστικά,
πως ο έρωτας κρυφά ανασταίνεται
εκεί σε μια σπηλιά του Αιγαίου.

Και όταν
τρυφερά μας αγγίξει
εκείνη του δειλινού η ώρα
που ο ουρανός αθόρυβα ανοίγει
το μυστικό κουτί της Πανδώρας,
μην ξέροντας πως ελευθερώνει
το μαύρο από τη μήτρα του Άδη,
εγώ θα είμαι αυτή
που τρυφερά θα σου ψιθυρίζει
μη φοβάσαι,
και το φως ανασταίνεται
εκεί στην αγκαλιά των άστρων.

Και όταν
ο έρωτας στο φεγγάρι καθρεφτίζεται,
σαν ένα σπασμένο κόκκινο ρόδι,
με σπόρια φωτιάς τις πύρινες στιγμές του,
και η νύχτα παραμάσχαλα
για φυλαχτό φέρνει
το τραγούδι του μικρού ναύτη,
εγώ θα είμαι αυτή
που τρυφερά θα σου ψιθυρίζει
τα πιο όμορφα τραγούδια για την αγάπη,
σαν άλλη γλυκόλαλη μούσα που ανασταίνεται
εκεί στο φως κάτω από το φεγγάρι.

Βάσω Μπρατάκη
από τη συλλογή Νύχτα ηνίοχος, 2010