πρόβα θανάτου

(πίνακας: "the secret double" by Rene Magritte)

δεν ξέρω αλήθεια
αν ο ήχος είναι παφλασμός
ή νυστέρια
αν το γαλάζιο είναι τ' ουρανού
αν πουλί φτερουγίζει
ή ψυχή απομακρύνεται
αν όλοι οι κόκκοι άμμου
είναι ύβρις

όμως τα χείλη μου
δεν υπάρχουν πια ερωτευμένα
κάτι ξύλα μόνο

προσποιούμαι λοιπόν την ωραία κοιμωμένη
αφού κανείς δεν βρέθηκε
να με φιλήσει


Τζούλια Φορτούνη
από τη συλλογή Δήγμα γραφής, 2015

όνειρα

(artwork by Nicoletta Greco)

            
   στον Τόλη Νικηφόρου

δεν γεννηθήκαμε
φυτρώσαμε
λειχήνες σε στέγη
μας χαϊδεύουν με τα νύχια οι γάτες

ανασαίνουμε εντός μας
δεν μας ακούς ποτέ
συντονιζόμαστε μόνο
με τα βεγγαλικά της ανάστασης

ενίοτε
γινόμαστε σαρκοφάγα

αν μεγαλώσουμε ποτέ
θα γίνουμε εφιάλτες


Τζούλια Φορτούνη
από τη συλλογή Δήγμα γραφής, 2015

όνειρο θερινής ημέρας

(artwork by Peter van Dyck)

θα βγάλω τις πόρτες
θα μπαινοβγαίνει η γάτα
θα κάθεται στο περβάζι
εσύ θα κρεμάς το παλτό σου
θ' ακούς ειδήσεις και σμυρναίικα

εγώ
στους κάκτους της αυλής

μια θερινή μέρα
που ποτέ δεν θα ζήσουμε

διότι πάντα
το τεθωρακισμένο
έξω από το σπίτι

θα σαρώνει


Τζούλια Φορτούνη
από τη συλλογή Δήγμα γραφής, 2015

επιθυμία

(artwork by Ben Hassett)

να πιστέψω
να δω τα αόρατα
να κλάψω

να φύγω ύστερα
να πάω στα ξένα

να
να
να ξηλώσω επιτέλους
να καώ
να σβήσω

να ζήσω

σαν κάποιος
να μ' αγαπάει


Τζούλια Φορτούνη
από τη συλλογή Δήγμα γραφής, 2015

το σπίτι πλάι στη θάλασσα

(artwork by Richard Diebenkorn, Interior with View of the Ocean, 1957)

Πάντα ήθελα ένα σπίτι στη θάλασσα. Όχι για τους ορίζοντες, όχι για τους παφλασμούς των κυμάτων. Μόνο για τη φθορά. Να σκεβρώνουν τα παράθυρα. Να σκουριάζουν οι μεντεσέδες.
Να τρίζει ανελέητα η μνήμη. Να εισρέουν επιθυμίες. Να ανασύρω αμφορείς με νομίσματα.

Εσύ, αμετανόητος, με μια τρίαινα.
Να γράφω με αναφιλητά.

Πάντα ήθελα ένα σπίτι στη θάλασσα. Εγώ και όλα τα χαλασμένα μου ρολόγια.
Εσύ, αμετανόητος - μια τρίαινα.


Τζούλια Φορτούνη
από τη συλλογή Δήγμα γραφής, 2015

το κόκκινο σπίτι

                    στην Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

τρίζουν οι σκάλες
στα παλιά σπίτια
σκουριάζουν τα λουκέτα
φυτρώνουν συκιές
σαν ερημώνονται
κατοικούν σκιές και σκοτάδι

μα στο κόκκινο σπίτι
μπαίνει φως απ' τα σπασμένα παράθυρα
σε κάθε γωνιά παίζει ένα παιδί
- όσοι το βλέπουν
ντρέπονται

στο κόκκινο σπίτι
δεν υπάρχει λουκέτο
σκουριάζει μόνο η μνήμη
η ξύλινη σκάλα
ανεβαίνει

στις φιστικιές
ο άγγελος
τις νύχτες κλέβει το ποδήλατο
- βλέπουμε τις διαδρομές του στα όνειρά μας -
μα το πρωί ο χρόνος σκάει τα λάστιχα

τίποτα
όλα είναι στη θέση τους

στο κόκκινο σπίτι κατοικούν μόνο ποιήματα
λίγες φωτογραφίες μια μουσική πιάνου
οι άλλοι απλώς πηγαίνουν
οι άλλοι απλώς έρχονται

στο κόκκινο σπίτι
δεν σκεπάζουν τους καθρέφτες
η σκόνη
ακατέργαστο υλικό
κρατάει ακέραιο
για πάντα
το κόκκινο σπίτι


Τζούλια Φορτούνη
από τη συλλογή Δήγμα γραφής, 2015

οι φίλοι μου

οι φίλοι μου
τώρα σ' ένα σπίτι
δίχως πόρτες και παράθυρα

κανείς δεν φαίνεται
κανείς δεν χάνει

οι φίλοι μου
αποδημούν
έρημη η φωλιά τους
τα αυγά τους
η μνήμη μου


Τζούλια Φορτούνη
από τη συλλογή Δήγμα γραφής, 2015

the end

εκείνη τη νύχτα έπρεπε
να σκεπάσω τους καθρέφτες με λευκά σεντόνια
να σκουπίσω τα ίχνη μου στο πόμολο της πόρτας
να σφαλίσω τα παράθυρα
απ' έξω να μείνει η θαλασσινή αύρα
να εκτρέψω τον καταρράκτη οπυ έβγαινε απ' το κάδρο
να μη σχηματιστεί η λιμνούλα με τα νούφαρα
στο σαλόνι μας
ν' αφήσω τον κύκνο να δραπετεύσει απ΄το φωταγωγό

εκείνη τη νύχτα έπρεπε
να καθίσω δίπλα σου στον καναπέ
στο ξέφωτο του δάσους μας
με κείνη τη χελώνα να σέρνεται στα πόδια μας
την ώρα που έβλεπες τις ειδήσεις
τ' όνομά μου και τη φωτογραφία μου στους εκλιπόντες
να σου δώσω ένα φιλί στο μάγουλο και να σου πω
«μη φοβάσαι
δεν είμαι νεκρή
απλώς σε προετοιμάζω για το χαμό μου»

δεν πρόλαβα
πάντα έρχεται πιο γρήγορα
πάντα πιο αιφνίδιο
το τέλος

Τζούλια Φορτούνη
από τη συλλογή Φυσικό αντίδοτο, 2013

κανείς δεν πέθανε

κι ας κλείστηκαν στα σπίτια τους
τα όνειρα απόψε
κι ας σκέπασαν με σεντόνια λευκά
όλους τους καθρέφτες

κανείς δεν πέθανε
στο πιάνο μια μικρή αράχνη
ακόμη πηγαινοέρχεται
κι απ' έξω στο χαλάκι της εξώπορτας
αυτή η σκύλα η αναμονή
γλείφει το ρόπτρο

όταν δεν μπορείς άλλο πια
να περιμένεις
τότε μόνο πενθείς
το χρόνο που χάθηκε
το χρόνο που δεν ήρθε

κανείς δεν πέθανε
κι ας μοιρολογούν οι λέξεις
μικρές και ανεπαίσθητες οι κηδείες
των μεγάλων ελπίδων

σαν βεγγαλικά αστράφτουν για λίγο
στην απόλυτη κυριαρχία της νύχτας

σαν το πολύ που χάνεται στην
αμετάκλητη επιβολή του ελάχιστου

Τζούλια Φορτούνη
από τη συλλογή Φυσικό αντίδοτο, 2013

αυτόματη φωτογραφία

κάθε ποίημα
είναι μια φωτογραφία
σ' ένα τοπίο λυπημένο
κάπου στην εξοχή
ή δίπλα στη θάλασσα

ένα τραπέζι της γιορτής
όπου όλα έχουν τελειώσει
όλοι έχουν φύγει
μετά από μια ξαφνική βροχή

μένουν τα σημάδια του κραγιόν
στις δαντελένιες πετσέτες
και στα κρυστάλλινα ποτήρια

και οι λέξεις
που σπάζουν σε στιγμές
το φόντο της ανυπαρξίας

κάθε ποίημα είναι μια φωτογραφία
μια φύση νεκρή
προοπτικές και φωτισμός του δειλινού
μ' ένα μόνο κλικ
στο σκοτεινό θάλαμο της μνήμης

κι εσύ ήλιος φωτεινός
μπαίνεις αυθαίρετα
στο πλάνο της ζωής μου

ουράνιο τόξο
καταλύεις όλα τα βροχερά τοπία
χαμογελάς
και να ...
αυτόματη η φωτογραφία

Τζούλια Φορτούνη
από τη συλλογή Φυσική αντίδοτο, 2013

επικινδύνως

ζούμε σ' ένα παράξενο ενυδρείο
γεμάτο λέξεις και χρυσόψαρα
που πηγαινοέρχονται
μας μιλούν και μας χαιρετούν
λες και γνωριζόμαστε από παλιά
από ναυάγια άλλα

σ' ένα υποβρύχιο ζούμε
έξω από το φινιστρίνι μας
ενεδρεύουν τα μγάλα κήτη

τίποτα δεν ανιχνεύει τις προθέσεις τους
τις άναρθρες κραυγές τους δεν ακούμε
εμείς κι αυτά
συγκατοικούμε παράλληλα

ώσπου να σπάσει η γυάλα
κι ό,τι είναι έξω
εντός μας να βρεθεί

κι όλες οι λέξεις
και τα τιμαλφή μας
στο στόμα του κήτους

Τζούλια Φορτούνη
από τη συλλογή Φυσικό αντίδοτο, 2013

μαθητεία

Κύριε, εσύ γνωρίζεις τα όνειρά μου
καθώς αμετανόητα αιωρούνται στο διάστημα
απρόσιτοι πλανήτες, ακατοίκητοι

τι κι αν χρόνια στα σκοτάδια σου μαθήτευσα
αν χρόνια μ' έμαθες ν' ανάβω σαν φωτιά
κι έτσι καλύτερα τον κόσμο σου να βλέπω

αν τύλιγα τους φόβους μου τις νύχτες
σκίζοντας επιδέσμους απ΄τ' ανοιχτό γαλάζιο σου
αν τις ρωγμές μου μάτιζα
με σύννεφα από τη δύση του ήλιου σου

ποτέ το κόκκινο των λαθών μου δεν κατάλαβε
την ορθογραφία των άστρων σου
ο τόπος και ο χρόνος σου
όριζαν τελεσίδικα το αδύνατο

Κύριε, ούτε μια στάλα έλεος
δεν έκρυψες στη ξηλωμένες τσέπες μου
ούτε ένα χάδι σου δεν γλύκανε
τα κουρασμένα μάτια μου
κι απέμεινε η ζωή μου
ένα λάθος στον επίγειο ισολογισμό σου

Κύριε, τόσο κοντά και μακριά
πώς να στηρίξω τη σκαλωσιά του ονείρου
στα πολυψήφια μηδενικά των άστρων σου;

Τζούλια Φορτούνη
από τη συλλογή Φυσικό αντίδοτο, 2013

birth mark

( artwork by Judith Kindler)
μια ρωγμή σχηματίστηκε
και πέρασα σχεδόν άθικτη
μέσα από τη φλεγόμενη βάτο

μ' ένα μικρό σημάδι στον αριστερό γοφό
και μελανά τα χείλη
δεν ξέρω αν ήταν η Λάχεσις ή η Κλωθώ
που μ' έσωσε από την καταιγίδα

η Άτροπος όμως σίγουρα
ήταν αυτή που επέβαλε
οριστικά και αμετάκλητα
τις δέκα πληγές του Φαραώ
και γλίτωσε η ζωή μου

αλλά εσένα
ποιος σε όρισε
και έγινες
η πιο δικιά μου μοίρα
το μαγικό ραβδί
ο από μηχανής θεός
η ελάχιστη αποζημίωση
της πιο μεγάλης περιπέτειας

το «μ» αμετανόητο
στη μέση του Νοέμβρη

Τζούλια Φορτούνη
από τη συλλογή Φυσικό αντίδοτο, 2013

τις Κυριακές το απόγευμα

Και ξαφνικά το απόγευμα της Κυριακής
Με πιάνει μια αδέσποτη λύπη
Γιατί τι άλλο είναι
Αυτό το παρδαλό σκυλί
Που γλείφεται από το πρωί στα πόδια μου
Και που δεν νοιάζεται για τα ψέματα
Για τις μεγάλες υποσχέσεις
Για τις κραυγές των ειδήσεων
Αλλά γαυγίζει αλλόκοτα
Μες στης αργίας την αβάσταχτη νωθρότητα
Καθώς μουδιάζω ολόκληρη
Από μία και μοναδική αλήθεια

Γιατί είσαι αλήθεια καθολική
Μες στα ψέματα που σε χλωμιάζουν
Απρόβλεπτη λύπη
Σαν της Κυριακής το απόγευμα
Απαστράπτον δέος
Που σιχτιρίζει το βέβαιο
Κι ας αιωρείται το σύνηθες
Και ας αντιδρούν τα λόγια
Κι ας ξεβολεύονται οι σκέψεις
Ολόκληρη την εβδομάδα

Εγώ για σένα πάντα έτσι θ' αλυχτώ
Τις Κυριακές το απόγευμα

Τζούλια Φορτούνη
από τη συλλογή Φυσικό αντίδοτο, 2013

morning cafe

καθόμαστε σ' ένα κοσμικό καφέ
κάτω από τις ριγέ τέντες
φοράω ανοιχτό πράσινο παντελόνι
κι εσύ μια καλοκαιρινή υπόσχεση

φλυαρούμε για την επικαιρότητα
και ένας ήλιος μαγιάτικος
φωτίζει τις άγνωστες πτυχές του γέλιου σου

δυο φλιτζάνια που αχνίζουν ακόμη
δυο τσιγάρα νωχελικά στο τασάκι
μια μικρή απόσταση ανάμεσα στα γόνατά μας
ορίζει την ευτυχία μας

χαμογελάς
και τίποτα δεν μπορεί
να διώξει τη γαλάζια πεταλούδα
που ήδη φτερουγίζει στη ματιά μου

Τζούλια Φορτούνη
από τη συλλογή Φυσικό αντίδοτο, 2013

παγκόσμιος χάρτης

αρπακτικό της στέπας πάνω από τους τροπικούς μου
εισβάλλεις
μαύρος πάνθηρας στο ολόλευκο τοπίο μου
συστρέφεσαι
ηδονικά γύρω από τον ισημερινό μου
μου χαρίζεις
εντελβάις από τις Άλπεις
και ενθύμια μακρινά από τα φιορδ της Νορβηγίας

αν και μιλάς με βρυχηθμούς
σε ερμηνεύω
από τη μυρωδιά της πυρκαγιάς στο δέρμα σου
βυθίζεις τα νύχια σου στη σάρκα μου

μπαίνεις μέσα μου και αλλάζω γλώσσα

Τζούλια Φορτούνη
από τη συλλογή Φυσικό αντίδοτο, 2013

η μητέρα μου

γερτή λαμπάδα
φλόγα που τρέμει
πίσω από σπασμένες γρίλιες
ανάσα που θολώνει
τα τζάμια του αδύνατου
η μητέρα μου

να δίνει πάντα
όσα ποτέ δεν πήρε
να δίνει πάντα
όσα ποτέ μου δε ζητώ

ένα ποίημα κάπου ας βρεθεί
ένα στάχυ άγουρο στο στέρφο χώμα
μια γέφυρα από λέξεις και εικόνες
μικρή αλέα να περπατήσουμε μαζί
ένα παγκάκι μες στις ανεμώνες

για να  μιλώ ακατάπαυστα μαζί της
με λόγια που ποτέ δεν είπα
την άγρια δίνη των ματιών της
να νιώθω πίσω στον καιρό

πώς τότε ξαφνικά μεγάλωσα
πώς τώρα πάλι γίνομαι παιδί
μωρό στην αγκαλιά της

Τζούλια Φορτούνη

από τη συλλογή Φυσικό αντίδοτο, 2013 

το πέρα δωμάτιο

painting Ettore Alto Del Vigo

εκείνο το δωμάτιο δεν είχε τοίχους
μόνο ένα τυφλό παράθυρο
μια μυστική καταπακτή που άνοιγε
τις νύχτες για να τρυπώνουν τα όνειρα

εκείνο το δωμάτιο δεν είχε πάτωμα
το μωσαϊκό του γινόταν θάλασσα
και κολυμπούσαν τα δελφίνια μου

κι όταν από το διπλανό οικόπεδο
με την οργιώδη βλάστηση
ακουγόταν η κουκουβάγια
άνοιγε το ταβάνι στα δυο
έμπαινε μέσα η άρκτος
η μοναδική μου φιλενάδα

και το φεγγάρι πίσω από το κυπαρίσσι
ξεχνούσε για λίγο την υπεροψία του
αποκτούσε μάτια και χείλη
και ξάπλωνε δίπλα μου

ένα σιδερένιο ψηλό κρεβάτι
και μια τεράστια ντουλάπα
εντοιχισμένη στο πουθενά
στα συρτάρια της κοιμόταν
οι σαύρες του δάσους
τα φίδια που έδιωχναν
οι γειτόνισσες με τη σκούπα
και όλα τα παιδικά μου δάκρυα

κάθε πρωί με ξυπνούσε
ένας κόκορας από το βραδινό μου παραμύθι
αλλά τον έσφαζε η γιαγιά μου
τον έκανε σούπα
κι έτσι ποτέ δεν έμαθα το τέλος

το πέρα δωμάτιο
ανήκε στο μικρό μου θείο
το σιδηροδρομικό
που ερχόταν μόνο τα Χριστούγεννα

τις άλλες μέρες
εκεί κατοικούσα εγώ
και οι φίλοι μου

Τζούλια Φορτούνη

από τη συλλογή Φυσικό αντίδοτο, 2013 

θα γράφω τις νύχτες

θα γράφω τις νύχτες
δίχως μελάνι
μες στις κραυγές αυτού του κόσμου
όταν στο δάσος
θ΄ απλώνεται πηχτό σκοτάδι
 
θα γράφω τις νύχτες
σ΄ ένα ξέφωτο
κοντά σε μια πηγή
που θ’ αναβλύζει δροσερό νερό

και θα μαζεύονται κοντά μου
όλες οι λέξεις
όλα τ΄ αγρίμια
να πιουν να ξεδιψάσουν

εκεί αν θες
μπορείς να με συναντήσεις
με τις αιχμές του γέλιου σου
ν΄ αγγίξεις τους μικρούς ελέφαντες
την ώρα που σκύβουν
στην παλάμη μου

να τους εξημερώσεις

θα γράφω τις νύχτες
για ένα δειλινό  στη Ζιμπάμπουε
πάνω από την κρεμαστή γέφυρα
και τις χρωματιστές ομπρέλες

γύρω μου χιλιάδες
ουράνια τόξα θα εκλιπαρούν
την αιωνιότητα

Τζούλια Φορτούνη

από τη συλλογή Φυσικό αντίδοτο, 2013 

από το 'α' ως το 'χ'

(πίνακας: Albert Anker, School girl)

Πάντα μ΄ απασχολούσαν οι φωτοσκιάσεις. Μου άρεσε να κοιτάζω τα βιβλία στο τρεμάμενο φως της φωτιάς. Να παρακολουθώ το χοροπηδητό των γραμμάτων. Ώσπου έβλεπα μόνο παλμικές γραμμές. Το καρδιογράφημά τους. Ύστερα έκλεινα τα μάτια μου και οι γραμμές γίνονταν αχνές καμπύλες κι εξαφανίζονταν σιγά σιγά, μικρές ανεπαίσθητες κουκίδες. Πού πήγαιναν τα γράμματα; Ποια ακατανόητη λέξη τα ρουφούσε; Τότε ήταν που άνοιγε απότομα το φως. Τα μάτια  μου θάμπωναν κι όλα τα  χαμένα γράμματα ξεχύνονταν από τα μάτια μου. Πλημμύριζαν το χώρο, την κουζίνα, το στρογγυλό τραπέζι, το α πάνω στην αλατιέρα, το β στο βάζο με τις ελιές, το γ στο γουδοχέρι της γιαγιάς, το δ στη δαντέλα του εργόχειρου πάνω από το τζάκι. Και το ξ, εκείνο το ξ το ατίθασο στα ξύλα του δάσους που καίγονταν, μαζί με το χ του χειμώνα.  Δεν ξέρω, δεν θυμάμαι πώς έμαθα να διαβάζω. Εκεί στο χ όμως σταματούσα. Ήταν το χιόνι έξω μια κόλλα λευκό χαρτί. Με προκαλούσε μόνο να γράψω.

Τζούλια Φορτούνη
από τη συλλογή Φυσικό αντίδοτο, 2013