Η νίκη των ονείρων

............................................................................... We have nothing to lose, nothing to gain/ nothing we desired anymore-/ except to make our livew into a work of art. .............................................Lana del Rey ............................................................................... Όταν σε σκέφτομαι,/ μετρώ τον χρόνο δίχως θάνατο./ Άριες της Μαρίας/ στέκουνε τώρα στη ζωή μου/ τόσο ανώδυνα/ κι εσύ υπόσχεσαι/ πως έιχα θέση στο όνειρο./ Αν μεταλαβω το σώμα σου,/ θα σε αρκέσει το αίμα μου;/ Αν μεταλάβω το αίμα σου/ θα σε αρκέσει το σώμα μου;/ Σαν όνειρο πρωτόπλαστων/ στο Άγιο Δισκοπότηρο της Αγάπής/ επίτέλους/ συναντηθήκαμε./ .......................................................................... Αντρέας Τιμοθέου από τη συλλογή Το δείπνο του σώματος, 2021

Έγινα η μοίρα της λάμψης μου

Στη Μαρία Κάλλας ........................................................................... Ήρθες από παλιά φωτογραφφία,/ άπλωσες το σώμα/ πάνω στα ΄επιπλά μου./ Μεγάλωσαν αμέσως τα μαλλιά,/ το βλέμμα σύστηνε αρχαία Ελλάδα/ και η σιωπή, εύθραυστες λέξεις του Μπελίνι. «Είμαι κουρασμενη», είπες, χωρίς να σε ρωτήσω./ Το όνειρο δεν χωρούσε φως, ούτε και ψέμα./ Κουρασμένη αλλά αγέρωχη/ σκέφτηκα, μα δεν είπα/ και τότε χάθηκες./ Όπου κι αν έφτανες, θα έφτανες αγέρωχη./ Όπου κι αν έφτανες, θα έφτανες πάντα κουρασμένη./ Μονάχα να προλάβαινα,/ αν αξίζει ο έρωτας να μάθω./ ....................................................................... Αντρέας Τιμοθέου/ από τη συλλογή Το δείπνο του σώματος/

Οδηγίες διακόσμησης

Όταν μάζευα αντικείμενα/ δεν γνώριζα πως μάζευα εμένα./ Εδώ θα μπούνε οι χαρές/ πιο κάτω οι μαυρόασπρες γυναίκες/ μες στις σκιές του σαλονιού/ οι έρωτες/ μες στη βιτρίνα με τα γυαλικά/ τα χέρια Της./ Στην κουζίνα η παιδικότητα/ και στο γραφείο/ η μνήμη και η πίστη μου./ Ο ξενώνας το είχε η τύχη του/ να 'ναι μια δεύτερη ευκαιρία/ για όλα όσα μετάνιωσα./ Μέσα στην κάμαρα/ μαζεύω αρχαιότητες/ με προσοχή τους δείχνω φως/ καιγίνονται κτερίσματα της σάρκας μου./ Δεν αντιστέκομαι στο σώμα σου/ μα προνοώ να ταριχεύσω/ το τόσο που σ' αγάπησα.//............................................ Αντρέας Τιμοθέου// από τη συλλογή Το δείπνο του σώματος, 2021

Εξορίας εγκώμιον

Έψαχνα να βρω την Εδέμ/ Πλανόδιος/ Ίσως η εξορία/ μου τη συστήσει.//.............................................. ........ Α<τρέας Τιμοθέου// από τη συλλογή Το δείπνο του σώματος, 2021

Αν μ' αγαπάς πολύ

Αν μ’ αγαπάς πολύ, θα έχεις παρατηρήσει
τα ασυνήθιστα μεγάλα βλέφαρά μου.
Αν μ’ αγαπάς πολύ, θα αναγνωρίζεις
το γέλιο μου μέσα σε άλλα χιλιάδες.
Αν μ’ αγαπάς πολύ, θα νιώθεις
τι δηλώνουν τα υγρά μου μάτια.
Αν μ’ αγαπάς πολύ, θα σιωπάς
όταν βλέπω το ηλιοβασίλεμα.
Αν μ’ αγαπάς πολύ, θα ξέρεις
πως και τις μέρες που χάνομαι σ’ αγαπώ.
Αν μ’ αγαπάς πολύ, θα υπομένεις
τις ώρες που γράφω, ακούγοντας Σοπέν στο σκοτάδι.
Αν μ’ αγαπάς πολύ, θα ανέχεσαι τις φωτογραφίες σου
δίπλα στα πορτρέτα της Κάλλας.
Μα κάτεχε πως, αν σ’ αγαπώ πολύ,
θα είναι εντάξει
κι αν τίποτα απ’ αυτά δεν κάνεις

Αντρέας Τιμοθέου
από τη συλλογή Πλανόδιος στα σύνορα της Εδέμ, 2019

Σπουδή θανάτου

Ο χρόνος χαράσσεται σιγά σιγά.
Πρώτα στο μέτωπο,
μετά στα χέρια,
ύστερα στα χρώματα των ημερών.
Μου συστήνει το πρόσωπο του θανάτου
χωρίς ιδιαίτερη αγωνία,
μου μαθαίνει ξανά απ’ την αρχή
να κλίνω τη λέξη εκλεκτός:
ο εκλεκτός
του εκλεκτού
τον εκλεκτό
εκλεκτέ.
Κι έπειτα παύση,
χωρίς ανάπαυση
στα χρόνια που πέρασαν,
μήτε σ’ αυτά που θα ’ρθουν.
Μια διαπίστωση γραμματικής θανάτου
θα έλεγε κανείς.
Ενώπιόν της στέκω, για να μου μάθει
όσα μου μαρτυρήσαν λάθος.
Κι όμως, ο εκλεκτός
δεν γνώρισε ποτέ πληθυντικό,
να η αλήθεια που δεν δεχθήκαμε.
Τα δειλινά, παππού, περπατώ και σε σκέφτομαι.
Τα δειλινά σε περπατώ, μα ελλιπής πορεύομαι.


Αντρέας Τιμοθέου
από τη συλλογή Πλανόδιος στα σύνορα της Εδέμ, 2019

Δέκα παρά μία στιγμές απόκοσμης παρουσίας

Άνοιξα να μυρίσω το χώμα απ’ τη βροχή.
Πρώτη σκέψη εσύ, το καντήλι που θα έσβηνε.
*
Η ζωή είναι τόσο σκληρή
που συνεχίζεται.
*
Κάθε μέρα είναι μια υποψήφια μέρα
να λάβω ένα σου όνειρο.
*
Αναλογίζομαι τον εγωισμό της θλίψης μου,
μα μου λείπει η αφή των ματιών σου.
Ας μου καταλογιστούν όλα τα υπόλοιπα.
*
Τις νύχτες δεν φαίνεται η σκόνη στα πράγματά σου.
*
Την ώρα του κυριακάτικου μεσημεριού
μου λείπεις, απ’ όλες τις ώρες πιο πολύ.
*
Ο ήλιος ξεθώριασε τη φωτογραφία μας,
χάρισε κι άλλο φως στο πρόσωπό σου.
*
Στη λέξη αγαπημένη, το «μου» θα είναι πάντα πλεονασμός.
*
Σπάω ρόδι, το σκορπώ και ξεφλουδίζω την αγάπη μας


Αντρέας Τιμοθέου
από τη συλλογή Πλανόδιος στα σύνορα της Εδέμ, 2019

Οι ποιήτριες

Οι ποιήτριες, πλάσματα εύθραυστα,
φορείς τραυμάτων και ουσιών
αλλόκοτων πάντα εποχών
κι ατελών σχημάτων.
Μια υποψία άρνησης
στοίχειωνε πάντα
το περίγραμμά τους.
Φοράνε μαύρα βλέμματα,
μαντίλια εμπριμέ για παραπλάνηση,
σπανίως πέρλες της παρηγοριάς
και περιφέρονται δαντέλες ακατέργαστες,
φιγούρες παράξενες
κι ερωτικές.
Περήφανες,
μα τόσο εύθραυστες.


Αντρέας Τιμοθέου
από τη συλλογή Πλανόδιος στα σύνορα της Εδέμ, 2019

Οδηγίες κοιμητηρίου

Όσοι θυμάστε ακόμα τους νεκρούς σας
και κουβαλάτε επιμελώς
το λάδι της καντήλας,
να προμηθεύεστε
και ένα πιάτο φαΐ
για τις γάτες.
Αυτές γυροφέρνουν τα μνήματα
όλων των ξεχασμένων.
Ίσως εξαργυρώσετε έτσι τη συντροφιά τους
για όλα εκείνα τα νεκρικά δειλινά
μαζί με τους απεγνωσμένους.

Αντρέας Τιμοθέου
από τη συλλογή Πλανόδιος στα σύνορα της Εδέμ, 2019

Προς αποφυγή λησμονιάς

Μεγάλωσες θαρρείς,
άφησες πίσω τόπους
και πράγματα βουβά,
μα ακατάλυτη μένει
μες στο χαμόγελο
η πρώτη ηλικία.
Κάθε που ανθίζουν τα κυκλάμινα
με παρασέρνει ο χρόνος
σαν μελωδία γραμμοφώνου.
Γράφεται σιγά σιγά στο σώμα,
απ’ την αρχή
ένα άλλο ποίημα,
μην το προδώσεις.
«Η αλήθεια δεν λησμονείται»
ψιθύρισες σαν στίχο σ’ όνειρο.
«Σε ξένα περιβόλια μην κοιτάς».
Όσο κι αν θέλησα
ν’ αφήσω πίσω μου τον τόπο
δεν μ’ άφησε αυτός.

Αντρέας Τιμοθέου
από τη συλλογή Πλανόδιος στα σύνορα της Εδέμ, 2019

Στα χρόνια της αφής

Ψηλαφώ τα χρόνια της αφής
κι ανθίζεις εσύ ολόκληρη
μητέρα.
Μέσα σ’ αυτά
παιδί θυμάμαι υπήρξα
που δεν ξέχασε ποτέ τις οφειλές
της πρώτης μας ζωής.
Έμαθα να φυλάγομαι
σαν φωτοκύτταρό σου,
ανιχνευτής δακρύων έγινα
ενίοτε και συνοδός στις δύσκολές σου μέρες.
Αποστρεφόμουν πάντοτε τις λέξεις
βάσανα και μοίρα,
μοιραία όμως δεν προνόησα,
δεν ήταν μόνο λέξεις
κι ας ήταν θέλημα Θεού,
μα προπαντός ανθρώπου.
Σ’ ακολουθούσα πάντοτε
μες στα χαμόγελά σου
μεγάλωνα και μίκραινα σ’ αυτά,
μα πιο πιστά
κάθε μισό των εποχών
φακέλους γέμιζα με γιατρικά
κι επιμελώς τους έκλεινα,
να βρίσκουνε παρηγοριά
τα άγιά σου χέρια.
Για ν’ ακριβολογούμε,
πληγωμένες Ανεράδες
τα χρόνια μας, μητέρα.

Αντρέας Τιμοθέου
από τη συλλογή Πλανόδιος στα σύνορα της Εδέμ, 2019