Ρόδα αειθαλή

Η ομορφιά των γυναικών που άλλαξαν τη ζωή μας
βαθύτερα κι από εκατό επαναστάσεις
δεν χάνεται, δεν σβήνει με τα χρόνια
όσο κι αν φθείρονται οι φυσιογνωμίες
όσο κι αν αλλοιώνονται τα σώματα.
Μένει στις επιθυμίες που κάποτε προκάλεσαν
στα λόγια που έφτασαν έστω αργά
στην εξερεύνηση δίχως ασφάλεια της σάρκας
στα δράματα που δεν έγιναν δημόσια
στα καθρεφτίσματα χωρισμών, στις ολικές ταυτίσεις.
Η ομορφιά των γυναικών που αλλάζουν τη ζωή
μένει στα ποιήματα που γράφτηκαν γιʼ αυτές
ρόδα αειθαλή αναδίδοντας το ίδιο άρωμά τους
ρόδα αειθαλή, όπως αιώνες τώρα λένε οι ποιητές.

Τίτος Πατρίκιος
από τη συλλογή Λυσιμελής πόθος, 2008

Στα δάση

Ι

Έναν καιρό περπάτησα κι εγώ στα δάση
περισσότερο κυνηγημένος παρά κυνηγός
πολλές φορές κούρνιασα σε μια κουβέρτα
ριγμένη στα κλαδιά ενός σκίνου, άλλες, πιο τυχερός
χώθηκα μες στη βροχή σ’ ένα αντίσκηνο
όμως ποτέ δεν είδα από κοντά ελάφι
κι ας λένε όσοι απλώς το φανταστήκαν
εγώ μονάχα αντίκρισα για μια στιγμή
τα μάτια που γυαλίζαν αλεπούς τη νύχτα
άκουσα το γρήγορο πέρασμα του ασβού -
ελάφια, όπως όλοι, έχω δει κλεισμένα
στους καγκελόφραχτους κλωβούς του Εθνικού Κήπου.

ΙΙ

Στα δάση περπάτησα με σύντροφους κα φίλους
μαζί τους έμαθα ν’ αντιστέκομαι στον άνεμο
που πήγαινε να μας σηκώσει, στο χαλάζι
που έπεφτε σαν μαστίγιο, μαζί τους
έμαθα να ξεχωρίζω στα ξεραμένα φύλλα
τον ήχο από τ’ αλλιώτικο βήμα κάθε ανθρώπου
ν’ αφουγκράζομαι, έστω αχνά
τον βηματισμό που ζύγωνε της Ιστορίας,
εκεί με ακλόνητη σιγουριά σχεδιάζαμε
όσα δεν επρόκειτο να συμβούν ποτέ –
ίσως καλύτερα έτσι, αφού η ευτυχία κι αν έρθει
πάντα είναι άλλη απ’ αυτήν που ονειρευόμαστε.

ΙΙΙ

Τα δάση καίγονται με τις μεγάλες πυρκαϊές
που ανάβουν τακτικά το κάθε καλοκαίρι
κι αλλάζει η γύμνια τους με τη φορά του ανέμου
χάνονται οι σύντροφοι στην αρχή, μετά οι φίλοι
με τις απρόβλεπτες παγωνιές ενός βαριού χειμώνα
που αλλάζουν δρόμους και προορισμούς,
μένουμε ελπίζοντας στη φυσική αναδάσωση
δίχως παρεμβάσεις ειδικευμένων σωματείων
ελπίζοντας στην αναβλάστηση αυθόρμητης φιλίας
δίχως σωτήριες πεποιθήσεις, σκοπούς που εξαγιάζουν –
η ελπίδα ωστόσο είναι η πρώτη που πεθαίνει
αν δεν αλλάζει με τις αλλαγές των εποχών.

Framura,24.3.2009

Τίτος Πατρίκιος
δημοσιεύτηκε στο περιοδικό, η λέξη,
τεύχος 201, Ιούλιος – Σεπτέμβριος 2009

Η πατρίδα

Μ' αρέσει που θα τελειώσω τη ζωή μου
στην πατρίδα
κι ας είναι μια πατρίδα αλλιώτικη
από εκείνη που ονειρεύτηκα
είναι όμως μια πατρίδα αληθινή
γι' αυτό και κάθε μέρα
όπως όλοι οι γεννήτορες
γίνεται πιο ξένη.

Τίτος Πατρίκιος
δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Εντευκτήριο,
τεύχ. 74, Σεπτέμβριος 2006

Η απελευθέρωση του Μινώταυρου

Τι θα γινόμαστε
αν δεν ξαναγεννιόταν συνεχώς το τίποτα;
Πώς θα χαράζαμε τα περιγράμματα
του εναλλασσόμενου εαυτού μας,
πώς θα επινοούσαμε την αφή
ν' αγγίξουμε τους άλλους,
πώς θα 'χαμε να γεμίσουμε
τον κόσμο μας που αδειάζει;
Τι θα γινόμαστε
χωρίς την αναβίωση του τίποτα
χωρίς την επιβίωση του κενού;
Με το κενό φτιάχνουμε περίτεχνους λαβυρίνθους
όπως ο Δαίδαλος έφτιαχνε τον δικό του
μήπως και λευτερώσουμε απ' τα βάθη τους
έναν αθέατο Μινώταυρο.

Τίτος Πατρίκιος
δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Εντευκτήριο,
τεύχ. 78, Σεπτέμβριος 2007

Οι στίχοι, 1

Οι στίχοι, σαν τα παιδιά.
Μέσα στα σπλάχνα μεγαλώνουν με μυστικούς θορύβους,
πονάνε μέσα σου, αρρωσταίνουν,
παίρνουν απρόσμενα τ' ανάστημά τους,
μια μέρα σηκώνουνε κεφάλι
ενάντια σε σένα που τους γέννησες,
όσο να φύγουν κάποτε οριστικά
και να μην είναι πια δικοί σου μόνο.

Τίτος Πατρίκιος
από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα Ι, 1948-1954, 1978

Μονόλογος

Ξεριζώνω τις λέξεις μία - μία
απ' το λαρύγγι μου.
Αν στάζουν αίμα
τύλιξ' τες στο μαντίλι σου
τύλιξ' τες με μπαμπάκι
ή πάλι πιάσε τις με τη λαβίδα
και πες :
«Έτσι τα λέει,
για εντύπωση».
Κάνε επί τέλους ό,τι θες.
Όμως δε φτάνει πια η σιωπή
δε φτάνουν πια τα λόγια.
Ξεριζώνω μία - μία σκέτες λέξεις
και σου τις στέλνω.

Τίτος Πατρίκιος
από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα Ι, 1948-1954, 1978

Προσχέδια για τη Μακρόνησο V

Έτσι έμαθα πόσο βαριά είναι η άμμος
πόσο σκληρή είναι η πέτρα που δε σπάει
πώς ξεριζώνονται τα σκίνα κι οι αφάνες.
Η άμμος έμεινε για πάντα μες στο στόμα μου
η πέτρα για πάντα στην καρδιά μου
τ' αγκάθια μείναν για πάντα καρφωμένα μες στα νύχια μου.

Μάρτης 1953 - Δεκέμβρης 1954

Τίτος Πατρίκιος
από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα Ι, 1948-1954, 1978

Ατομικό αντίσκηνο

Ι

3 μετά τα μεσάνυχτα

Η νύχτα κολλάει απάνω μου υγρή και μαλακιά
μου φράζει το στόμα τα ρουθούνια
σαν ένα πελώριο μπαμπάκι χειρουγείου
μουσκεμένο στο αίμα.

ΙΙ

4 μετά τα μεσάνυχτα

Χωματένιος ο αέρας, χωματένια τα ρούχα
χώμα και βροχή στο βουλιαγμένο πρόσωπό μου
Οι φωνές των τρελών ανεβαίνουν σα φυσαλίδες
μέσα απ΄του στήθους τη σιωπή.

ΙΙΙ

Ξημέρωμα

Είχε απομείνει το σκοτάδι
πάνω στη λάσπη της χαράδρας
δεν έλεγε να φύγει.
Και το ρολόι πήγαινε πίσω
ύστερα από τόσες μεγαγγίσεις χρόνου
στην εξασθενημένη ώρα.

Τίτος Πατρίκιος
από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα 1948-1954, 1978

Σχέδια στη νύχτα ΙV

Σκέφτομαι.
Πόσο μεγάλο να 'ναι
το κεφάλαιο της εποχής μας
στα πανεπιστημιακά βιβλία
ύστερα από δυο ή τρεις χιλιάδες χρόνια ...
Κι εμείς,
άραγε θα υπάρχουμε εμείς
πίσω από μια λέξη
ή
ένα γράμμα;

Τίτος Πατρίκιος
από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα Ι, 1948-1954, 1978

Παραλλαγές σε δύο θέματα V

Ποιός θ' απαντήσει στην κραυγή μας;
Ποιός έμεινε να μοιραστούμε τον ίλιγγο;
Μια-μια οι πόρτες κλείνουν.
Κι όμως στους δρυμούς του Βορρά
στις χαράδρες με τ' αλάθευτα ντουφέκια
στις γειτονιές που δε γονατίζουν
οι άνθρωποι μας περιμένουν
μ' ελπιδοφόρα πρόσωπα, μ' άγρυπνα μάτια.
Μ' αυτά τα πληγωμένα χέρια της σκλαβιάς
θ' αγγίξουμε τον ουρανό.

Τίτος Πατρίκιος
από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα, Ι, 1948-1954, 1978

Αφανές μνημείο

Το χαράκωμα χορτάριασε, έγινε κοπρώνας.
Πάνω από τους νεκρούς μας
εκεί που πέσανε οι πιο γενναίοι
είναι ένα στρώμα τώρα από σκουπίδια,
σπέρματα από αυνανισμούς κι ασέλγειες.
Σαν αφανές μνημείο
που σκέπασε τα καλύτερά μας χρόνια.

Τίτος Πατρίκιος
από τη συλλογή Αντιδικίες, 1981

Η σάρκα

Η σάρκα μου
πάντα πονάει στα χτυπήματα
πάντοτε χαίρεται στα χάδια.
Ακόμα τίποτα δεν έμαθε.

Τίτος Πατρίκιος
από τη συλλογή Αντιδικίες, 1981

Μ' ανοιχτά χαρτιά

Πολύ δεν τράβηξε ετούτη η κωμωδία;
Μ' ανοιχτά χαρτιά λοιπόν :
Τη χλεύη σας δεν την προβλέπω μόνο
Την προκαλώ.
Μέσα στη άγρια χαρά της αυτοταπείνωσής μου
επιτήδεια προσελκύω τα πέλματα που με ποδοπατούν
κι απ' τις πληγές που ανοίγω και μ' ανοίγετε,
που με τα δόντια συντηρώ ανοιχτές,
αντλώ ένα όπιο αναπόδραστο και τοξικό
που μ' οδηγεί ως το θάνατο χωρίς να με σκοτώνει.
Μονάχα σακατεύοντας
κι εξουθενώνοντας.

Τίτος Πατρίκιος
από τη συλλογή Αντιδικίες, 1981

Όταν μιλούν

Όταν μιλούν στα καφενεία
για έρωτα κι ελευθερία και τέτοια,
πώς να τους πεις για τον ερειπωμένο έρωτα
που αντιστέκεται ακόμα και στην απομόνωση,
για τη δικαιοσύνη που φτιάχνεται μες στο χάος
χιλιάδων προσβολών και παραβάσεων,
πώς να τους πεις για λευτεριά που μοναχά κερδίζεται
μεσ' απ' το βάθος των αποπνικτικών δεσμωτηρίων
που φυλακίζουν τη κάθε ώρα της ζωής μας ...

Τίτος Πατρίκιος
από τη συλλογή Αντιδικίες, 1981

Μες στη λεηλασία

Ο χρόνος μου λεηλατημένος
Οι χίλιες καθημερινές ανάγκες
σαν πεινασμένα αγριόσκυλα
του ξεκολλάν κι ένα κομμάτι.

Τίτος Πατρίκιος
από τη συλλογή Αντιδικίες, 1981

Στίχοι

Στίχοι που κραυγάζουν
στίχοι που ορθώνονται τάχα σαν ξιφολόγχες
στίχοι που απειλούν την καθεστηκυία τάξη
και μέσα στους λίγους πόδες τους
κάνουν ή ανατρέπουν την επανάσταση,
άχρηστοι, ψεύτικοι, κομπαστικοί,
γιατί κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα
κανένας στίχος δεν κινητοποιεί τις μάζες
(Ποιες μάζες; Μεταξύ μας τώρα -
ποιοι σκέφτονται τις μάζες;
Το πολύ μια λύτρωση ατομική, αν όχι ανάδειξη.)
Γι' αυτό κι εγώ δε γράφω πια
για να προσφέρω χάρτινα ντουφέκια
όπλα από λόγια φλύαρα και κούφια.
Μόνο μιαν άκρη της αλήθειας να σηκώσω
να ρίξω λίγο φως στη πλαστογραφημένη μας ζωή.
Όσο μπορώ, κι όσο κρατήσω.

Τίτος Πατρίκιος
Από την ανθολογία του Καστανιώτη
Ποίηση για την ποίηση