Μοναξιά δεν υπάρχει

Μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που ένας άνθρωπος
σκάφτει ή σφυρίζει ή πλένει τα χέρια του.
Μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που ένα δέντρο
σαλεύει τα φύλλα του. Εκεί που ένα ανώνυμο
έντομο βρίσκει λουλούδι και κάθεται,
που ένα ρυάκι καθρεφτίζει ένα άστρο,
εκεί που βαστώντας το μαστό της μητέρας του
μ' ανοιγμένα τα δυο μακάρια χειλάκια του
κοιμάται ένα βρέφος, μοναξιά δεν υπάρχει.

Νικηφόρος Βρεττάκος
από την Εκλογή από το έργο του, 1964

Αν ήταν

Wild Flower Eclipse, Photo by John Foster

Αν ήταν να σου
προσφέρω ένα κρίνο
θα 'βαζα έναν
μίσχο
στον έσπερο.

Νικηφόρος Βρεττάκος
από την Εκλογή από το έργο του, 1964

Ήρθες ποίηση πάλι

Ήρθες ποίηση πάλι. Θ' ανακάλυψες φαίνεται
κάποιο μου κόκκαλο που δεν έχει λιώσει.
Μια πτυχή της καρδιάς μου που δεν έγινε κύμα σου.
Μιαν ανέπαφη φλέβα σε κάποιο μου δάχτυλο.
Έναν ιστό, που δεν έγινε στίχος σου.

Θα το ξέρουμε αύριο : Κοιτώντας τον κόσμο
με μοίρασες δίκαια. Μ' έκαμες χίλιες
σπίθες και μια - και με σκόρπισες.

Νικηφόρος Βρεττάκος
από την Εκλογή από το έργο του, 1964

Μαζεύω τα πεσμένα στάχια

Pieter Bruegel the Elder: The Corn Harvest - August
(1565, Oil on panel)
Source: Wikimedia

Μαζεύω τα πεσμένα στάχυα να σου στείλω λίγο ψωμί.
μαζεύω με το σπασμένο χέρι μου ό,τι έμεινε απ' τον ήλιο
να σου το στείλω να ντυθείς. Έμαθα πως κρυώνεις.
Την πράσινη σου φορεσιά να φορέσεις τη Λαμπρή.
Θα τρέξουν μ' άνθη τα παιδιά, θα βγουν τα περιστέρια
κι η μάνα σου με μια ποδιά, πλατιά, γεμάτη αγάπη.
Πάρε όποιο δρόμο, όποια κορφή, ρώτα όποιο δέντρο θέλεις.
Μ' ακούς; Οι δρόμοι όλης της γης βγαίνουνε στη καρδιά μου.
Μην ξεχαστείς κοιτάζοντας το φως. Τ΄ακούς; Να 'ρθεις !

Νικηφόρος Βρεττάκος
από την Εκλογή από το έργο του, 1964

Ιερή μνήμη

Ήθελα πριν μες στο άπειρο σιωπήσω
στο αιώνιο φως δυο στίχων να σε κλείσω.
Κι όταν οι αιώνες που έρχονται αλλοιούν
και μηδενίζουν τα όσα βλέπεις μπρος σου,
φύλακες μπρος στον ήλιο να φρουρούν
δυο στίχοι μου τον τάφο τον δικό σου.

Νικηφόρος Βρεττάκος
Από την Εκλογή από το έργο του, 1964