Όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου

Ποίημα, σε λίγο θα φύγεις, θα πάρεις
τους δρόμους σαν σκύλος
σαν ντάλια κομμένη – τι θα έχω τότε,
ποιός θα είμαι; σε τι κατοικίες θα πλαγιάζω
χωρίς φαΐ, χωρίς νερό χωρίς κορμί;
 
Ποίημα, μου ρίχνεις τόσους σκοτωμένους
να με σκεπάσουν όλα τα υπαρκτά
και τα κατεβατά της ερήμου
όλοι οι άνεμοι, οι σχηματισμοί πτηνών και οι
φωλιές τους, οι θύελλες οι αισθηματικές τους.
 
Ποίημα, συ ο παρών, ο ενεδρεύων
σε κάμπους πίσω από μάτια και μυαλά,
σε όλα τα λόγια που με διώχνουν από τη
φωλιά, σε οράματα που φτύνουν στο στόμα μου
όπως οι σαμάνοι
μα και σε ουρλιαχτά των Άλπεων
(τόσο πολύ χιόνι μαζεύεται όταν λείπεις)
 
Ποίημα, ποιος είσαι; Ποιοι είμαστε όλοι οι
κρυμμένοι στον έναν αυτόν που τώρα μιλά;
Αν γίνεις ο ρυθμός, το σχήμα, το ρίγος
το στήθος των φτερωτών ζηλωτών των γλωσσών
σαν λαμπάδα του Πάσχα θ’ ανάψεις
σαν έρως του ενός
–μνήσθητί μου, Ποίημα, όταν έρθεις εν τη
βασιλεία σου στο σπίτι του Κανενός.



Κλεοπάτρα Λυμπέρη
από τη συλλογή Το μηδέν σε φωλιά, 2018

Μυθιστόρημα

Έρχεται η ψυχή μου απ’ το βουνό σαν γυναίκα με τον άνδρα
της· η αυτάρκης
διασχίζει την ομορφιά· η ψυχή ξημερώνει η ψυχή νυχτώνει
–έρχεται–
δεν είναι αδιαφανής πύργος των παθημάτων μου ό,τι συμ-
ψηφίζει το φως με το θάνατο.
 
Οι ψυχές, χώρες υλικές ή καταλύματα μυστηρίων;
(η προτίμησή μου στο ερώτημα είναι τέχνασμα
για να μην θεωρούμαι υπερόπτης).
 
Κυλά η παιδικότητά μου, φοβάται, τρέμει, ψάχνει στιβαρό
λόγο
στιβαρός ο ανδρόγυνος της φωνής –το άπειρό μου ηχεί–
ηχώ
(τέσσερα πόδια, τέσσερα χέρια, δυo στόματα
ανδρας-γυναίκα ο ποιητής, ως ανδρόγυνος θαυματοποιεί)



Κλεοπάτρα Λυμπέρη
από τη συλλογή Το μηδέν σε φωλιά, 2018

ΠΕΡΙ ΕΝΤΙΜΟΥ ΒΙΟΥ - Cercato ho sempre solitaria vita

Πάντα έψαχνε τη μοναχική ζωή ο
Πετράρχης· αλλά ποιος θα ορίσει τον κτήτορα
του αληθινού; Το να συνυπάρχεις με τους άλλους
μήπως είναι μια ευκαιρία να μάθεις ποιος είσαι;
Κάποιοι συναντιούνται για να πλήττουν
όλοι μαζί – θα απαντούσε ο Σοπενχάουερ.
(Ιδού μια φιλοσοφική εκδοχή που συναινεί
με τον προαναφερθέντα ποιητή).
Το μόνο σίγουρο, φυσικά, ο θάνατος·
αλλά να ’ναι η φιλία ο αθάνατος κρίνος,
απ’ όπου η μυρωδιά των αιώνων αναδύεται
σαν την μπεσαμέλ της πιο καλής νοικοκυράς;
λέω να μείνω σπίτι απόψε· ως η πλέον
αναρμόδια, θα εξετάσω τα παραπάνω ερωτήματα·
και ίσως στο τέλος απλώς αναφωνήσω:
δεν υπάρχει λωτός δίχως μίσχο.

Σημειώσεις κουζίνας (IX)
 
Eίμαι αυτό που μιλά ή ένα άλλο;
(Το ερώτημα παλιό· επανέρχεται με καλπασμό).



Κλεοπάτρα Λυμπέρη
από τη συλλογή Το μηδέν σε φωλιά, 2018

Όπως θα έ λ ε γ ε η Σύλβια Πλαθ

Ο εραστής μου έρχεται σε ίππο ιπτάμενο
σε ιπτάμενα φιλιά και μαύρα χαλινάρια.
οι λέξεις τότε ψόφια άλογα
ψόφια και τα τακούνια μου όταν δεν
τρυπούν τα πλαϊνά του αλόγου
(το μοκασίνι φτηναίνει χωρίς το πάθος·
μετά θα πει η Σύλβια
δεν κάνεις πια δεν κάνεις).
οι Ναζί είναι γυναίκες που δεν ξέρουν την αγάπη
     καταλήγουν φθινόπωρο χειμώνας ενοχή.
 
Η εμπνεόμενη στις αγκαλιές
βρίσκω ένα θέρος αισθηματικό χωρίς την
εποχή του. Φτιάχνω κι ένα χρυσάνθεμο σαν άντρα
(την ώρα που ο άντρας σε σέρνει στα φιλιά
κάτι συμβαίνει μέσα στο Σύμπαν).
 
Γράφω τώρα τα σώματα το πάθος τον εραστή
να πέσω στα φιλιά τα χρυσάνθεμα.
 


                     Πώς θα γίνει η ψυχή
                     απλή ενιαία και γυμνή;


Κλεοπάτρα Λυμπέρη
από τη συλλογή Το μηδέν σε φωλιά, 2018

Το αποθανείν και η διάρκεια

                                     Σίβυλλα τι θέλεις; Αποθανείν θέλω
                                                                   ΠΕΤΡΩΝΙΟΣ


Μα γιατί τόση φασαρία για τον θάνατο;
Το αποθανείν είναι η σοφία του σώματος που
γλιστράει ώς την πιο φυσική του κατάσταση·
δηλαδή, στο μηδέν. Άλλωστε, το σώμα
εξαρχής ετοιμάζεται για τούτο το σχέδιο
δένοντας με σχοινί τη λέξη «σώμα» – ναι,
είναι λέξη πιο βέβαιη από την αθανασία
(της αθανασίας το κύρος, ως γνωστόν,
τίθεται διαρκώς υπό αίρεσιν).

Ενώ το σώμα όλοι το πιστεύουν. Το σώμα
κουβαλάει το αποθανείν σαν το σπίτι του·
εκεί τρώει· κοιμάται· εκεί απλώνει τη χλόη
όπου κυλιούνται οι εραστές
που μόνο για μια στιγμή ανασταίνονται
(η στιγμή αυτή θορυβώδης, σαν το μισοφαγωμένο
αχλάδι στο σχετικό πίνακα του Ντύρερ).

Το αποθανείν θα ονομάσω φυσικό φαινόμενο.
ενώ το αγαπώ, φυσική αθανασία· κοτζάμ
κωδωνοστάσιο – μια ορθοστασία της ύπαρξης·
ουσία που αναβλύζει πράξεις, λόγους, ασφοδέλους,
φλογερά γεγονότα μέσα στο κερασμένο χάδι
(κύριε Φρόυντ, έχετε αντίρρηση;)


Κλεοπάτρα Λυμπέρη
από τη συλλογή Το μηδέν σε φωλιά, 2018

Scripta manent

Τα λόγια, πτερόεντες διαβόλοι· ενώ τα
γραπτά πάντα μένουν· όμως, εκείνο
που στ’ αλήθεια μένει
είναι αυτό που χρειάζεται να μείνει.
Όταν ένα βιβλίο χτυπήσει πάνω σ’ ένα κεφάλι
άλλοτε το διαπερνά κι άλλοτε όχι.
(Ένα βιβλίο είναι πράξη που θέλει να
εγκατασταθεί εντός).
Όταν το βιβλίο δεν χωράει στο κεφάλι
λαχανιάζει, μικραίνει, η ύλη του αραιώνει·
(αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα πως θα
εξαφανιστεί·
παραδείγματος χάριν, ο Οδυσσέας, του Τζόυς,
ακόμα ζει και βασιλεύει κι ας μην
τον έχει διαβάσει κανείς).
Ένα βιβλίο που βρέθηκε μέσα στο κεφάλι,
μπορεί να γίνει οδηγός ποδηλάτης·
άλλοτε μοτοσικλετιστής.
οι λέξεις είναι ρόδες που πατάνε σε ρόδα ή
αγκάθια (αυτό εξαρτάται από το κεφάλι).


Κλεοπάτρα Λυμπέρη
από τη συλλογή Το μηδέν σε φωλιά, 2018

Ι ΠΕΡΙ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΚΑΙ ΜΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ - Le dur desir du durer

Eν δυο, εν δυο, βαδίζω πάνω στη λέξη διάρκεια. Η διάρ-
κεια είναι κάτι άλλο από τη λέξη διάρκεια. Η διάρκεια είναι
ιλιγγιώδης. Σαν το μηδέν ιλιγγιώδης. Τόνος του μηδενός και
ρυθμός. Η διάρκεια διαρκώς πεινάει. Τρώει τα κόκαλα του
χρόνου. Κρατάει όλο το αλφάβητο στην κοιλιά της. Ακόμα κι
ο θάνατος τη φοβάται. Tα βιβλία κατατροπώνουν τον θάνα-
το, έχει γράψει ο Τ.S.ε. Τα βιβλία τρώνε τα κόκαλα του χρό-
νου. (Για να πούμε του στραβού το δίκιο, η αθανασία δεν
πρέπει να ’ναι υπόθεση για λίγους· πάντα υπάρχει κάτι – μια
πράξη, μια συμπεριφορά, ένα σχέδιο – που αξίζει να περισω-
θεί, ν’ αθανατιστεί· ίσως αυτό ακριβώς που δεν έχει πρόθεση
να θαυμαστεί. ενώ η φράση, Το βασικό κίνητρο του καλλιτέ-
χνη είναι η σταθερή επιθυμία της διάρκειας, ποδηλατεί προς 
βέβαιη λακκούβα). Άλλα ας μην πω για το κενό.

Το μηδέν κατοικεί σε φωλιά – πτηνά καλλικέλαδα
οι τόσες διάρκειες, οι μικρές οι μεγάλες.


Κλεοπάτρα Λυμπέρη
από τη συλλογή Το μηδέν σε φωλιά, 2018