Ουράνιο άγγιγμα

Παράξενη βραδιά απόψε.

Ακούω την θάλασσα λες και είναι παιδί,

 που στράγγιξε πάνω της τα δάκρυα του.

Ακούω τους ήχους τ’ ουρανού,

 θολούς και ανήσυχους.

Άλλωστε έχουν κι οι πεταλούδες τους χειμώνες τους.

Κι ακούω κι εσένα,

τόσο γελαστό κι απόμακρο

σαν παλιά κιτρινισμένη φωτογραφία πάνω στο τζάκι.

Ψιθυρίζει απόψε η νύχτα τραγούδια

στ’ αυτιά βιαστικών περαστικών.

Είναι τόσο νωρίς και τόσο αργά συνάμα

Που για να προλάβεις πρέπει να ΄κουμπήσεις το Θεό.

Μαρίνα Κουτσογιάννη

αδημοσίευτο

Ξεθωριασμένο λευκό

Πίσω από τις λευκές τουλίπες

Κρύβει η δυστυχία το φόρεμα της.

Ένα κουρέλι βγαλμένο από το βυθό,

που απλώνει πάνω του ναυάγια και κοχύλια.

Το άσπρο όταν σκοτεινιάσει γίνεται μαύρο.

Φως του φεγγαριού σαν από ασήμι γινωμένο,

αγκάλιασε  κι απόψε την μαύρη φορεσιά

να μην την ξεχωρίζει κανείς μέσα στην πλάση.

Φώτιζε μόνο τις λευκές τουλίπες,

μήνυμα πως η ευτυχία θα ξανάρθει.

Μαρίνα Κουτσογιάννη
αδημοσίευτο

Νυχτερινό ταξίδι

Θέλω να βλέπω το δρόμο

καθώς τρέχουν οι ρόδες πάνω του.

Θέλω να δω που θα μας ταξιδέψει

απόψε ο ουρανός

να δω τα φώτα στη δίπλα λεωφόρο.

Κορνίζες από παραμύθια

πολλών περαστικών.

Θέλω να δω την λάμψη

αυτής της σκοτεινής μαγείας

να γδέρνει το κορμί μου

και αμέσως να τυφλώνεται με φώτα.

Ναι , ναι θέλω να δω αυτό το ταξίδι

    στην χώρα των τρελών εναλλαγών.

            Μαρίνα Κουτσογιάννη
            αδημοσίευτο