Υστερόγραφο

Σου γράφω από το μακρινό μέλλον/ έχουν περάσει δύο χρόνια/ και πλέον έπαψα να επιστρέφω/ σε μέρη που δεν άνηκα./ Διέγραψα τις τελευταίες μνήμνες μου/-/ δεν κρατάω φωτογραφίες γιατί αρκούν οι μουσικές/ λαο όλοι αυτοί οι στίχοι στο συρτάρι μου-// κάποτε είπα θα πετάξω εκείνα που δεν μου έμοιαζαν, κάποτε είπα θ' αρνηθώ ό,τι δεν είναι δικό μου// Τώρα ξυπνάω στο κέντρο της πόλης/ από τους ήχους των βημάτων στο πλακόστρωτο,/ από τα ξύλινα παντζούρια που ανοίγουν,/ απ' το φιλί του στον δεξιό τον ώμο μου./ μοιάζω περισσότερο με Ιούλη, λπετά φορέματα επιλέγω να φοράω/ και αρώματα που δεν θυμίζουνε στιγμές-// τις Κυριακές συχνά προσεύχομαι/ ότι αυτό το ποίημα καλά κι εσένα βρίσκει!// Δέσποινα Ντάση/ από τη συλλογή Μνήμες μικρού μήκους,2020

Ζω για το θαύμα που θα 'ρθει ...

Μου εύπες να γράφω,/ αργά και σταθερώ να ξύνω το σκοτάδι μου,/ αργά και σταθερά να καταδύομαι,/ τη νοσο των δυτών μην αποκτήσω-/ και τότε ήξερα,καθήκον μου ήταν να ράβω άστρα στις μνήμες μου τις διάτρητες, να σταματήσει αυτός ο αέρας να εισχωρεί από παντού, σε κάθε αναδρομή να με αρρωσταίνει. Δέσποινα Ντάση από τη συλλογή Μνήμες μικρού μήκους, 2020

Χωρίς αναπνοή

Μέσα στα ποιήματά μου βαλσαμωμένα πουλιά/ποιήματα/άνθρωποι/ ταξίδια που ονειρεύτηκα/εσύ που δεν υπήρξες/ ο αριθμός 16 έξω απ΄το σπίτι της Κυψέλης/ στον τρίτο όφορο η φωνή σου που ξεχνάω/ η μυρωδιά του χώματος στα χέρια σου/ το σφύριρμα του στο μπαλκόνι/ η φυσαρμόνικα που χάλασε// Γράφω/ γράφω χωρίς κόμμα/άνω τελεία/αναπονοή// αυτό το ποίημα έχει άρωμα γεράνι/όχι γιασεμί/ άγριο νυστολούλουδο απ' τις αυλές του Βόλου/ τότε που ήμουν δώδεκα ετών και αγαπούσα ένα αγόρι/ που έξι χρόνια αργότερα πεθαίνει.// δεν είμαι εγώ σκληρή/ η ζωή είναι// μα συνεχίζω/ να περπατώ ξυπόλητη/ να βλέπω όνειρα που βγαίνουν/ να σε αισθάνομαι κοντά μου σαν να είσαι/ να ερωτεύομαι κάθε φορά πιο δυνατό// -γιατί είναι ο έρωτας, αγάπη μου, αντίδοτο θανάτου// Δέσποινα Ντάση από τη συλλογή Μνήμες μικρού μήκους, 2020

Μνήμη (αλλιώς επιστροφή)

Θέλω να γυρίσω πίσω/ όπως γυρνάει κανείς μετά από χρόνια/ εκεί που αρχίζει ο χρόνος του./ Το παιδικό μου σώμα να φορέσω. Μάρτη να δέσω στον καρπό/ στη ρίζα να κόψω τον φόβο/ ν' ανέβω στην ψηλή μουριά/ και μάρτυρας να γίνω/ εκείνου του χλωρού κλαδιού της άνοιξης/ που κλάδεψε ο πατέρας// Να κλάψω στην ποδιά της μεγάλης μητέρας/ που έχει μάτια ουρανού/ και σταυρό στους μικρόσωμους ώμους./ να μου χαϊδέψει όπως τότε τα μαλλιά/ να κοιμηθώ/ μη θυμηθώ/ πως μεγαλώνω.// Δέσποινα Ντάση από τη συλλογή Μνήμες μικρού μήκους, 2020

Γέννηση

Πράξη πρώτη.Εισπνοή,/ το οξυγόνο που σου καίει τα πνευμόνια/ το κλάμα πρώτη αντίδραση/ και αίσθημα αποχωρισμού/ και αυτό το φως που σε τυφλώνει/ κι η ανάμνηση της μήτρας της/ που δεν μπορείς να τη μιλησεις./ Εννέα μήνες κολυμπούσες/ με όλοι αγνοούν τα βράγχια σου/ τη γλώσσα της σιωπής σου/ ή έστω αυτή του σώματος/ το τέντωμα των άκρων/ που είναι η προσπάθεια/ -ζωή- να κρατηθείς. Δέσποινα Ντάση από τη συλλογή Μνήμες μικρού μήκους, 2020

... και τότε ξημερώνει

Στους σκοτεινούς τρούλους
- λίγο πριν ξημερώσει -
σε κύκλο - πτήσεις - γράφουν περιστέρια.
Απ' τους μικρούς φεγγίτες διαχέεται αχνά το πρώτο φως
- σε λίγο ξημερώνει.

Ο σύρτης τρίζει,
ένα μικρό παιδί μπαίνει ν' ανάψει τα κεριά
και να ξυπνήσει τις καμπάνες.

Μυρωδιά από λιβάνι και καπνό,
δένει τα χέρια του σφιχτά μπροστά στο ιερό,
πέφτει στα γόνατα, στις κρύες πλάκες,
στρέφει το βλέμμα στον Θεό ...

.... και τότε ξημερώνει.


Δέσποινα Ντάση
από τη συλλογή Όλα τα Μή του κόσμου, 2015
 

Ξέφωτα

 

 Στον δάσκαλο και παππού μου, Β.Τ.

 

 

Μου είχε πει;

«Να μην απογοητεύω τους ανθρώπους,

στο τέλος κάθε σκέψης

να κρατώ ένα ξέφωτο για τον καθένα,

γεμάτο αγριολούλουδα και μαργαρίτες

- εκείνες τις μικρές,λευκές.

Ίσκιο παχύ και χόρτα με πευκοβελόνες».

 

Τα 'χουν ανάγκη οι άνθρωποι τα ξέφωτα,

να ξαποσταίνουν απ΄το μακρύ ταξίδι.

 

«Κι ένα ρυάκι να 'χει

ένα ρέμα δροσερό

με το τρεχούμενο νερό

να μαλακώνουνε τα χέρια τους ...»

 

Κι εγώ τον άκουγα, τον άκουγα, τα λόγια δεν ξεχνιούνται.

 

Μεγάλωνα μες στα χαρτιά

με χίλια ξέφωτα ζωγραφισμένα.

΄Ένα για σένα

ένα για μένα

ένα ...

 

Μα ξέρω πως δεν ήτανε τα χίλια όλα δικά μου,

σαν κάποια μου 'χε απλόχερα εκείνος χαρισμένα.

 

Δέοποινα Ντάση

από τη συλλογή Όλα τα Μη του κόσμου, 2015

 

Παντού κουτιά

Παντού κουτιά!
Τη μέρα που γεννήθηκα γύρω μου απλωμένα,
τυλιγμένα με κορδέλες,
άσπρα, κόκκινα, χρυσά.

Μεγάλωνα.

Σ' ένα τετράγωνο σπίτι,
πόρτες, παράθυρα και κάδρα.

Όταν πήγα στο σχολείο,
βιβλία, θρανία και δάσκαλοι μου θύμισαν κουτιά.

Τα 'χουμε ανάγκη, σκέφτηκα (με τις παραλλαγές τους).

Πήρα το δίπλωμα μετά.
Και ένα όμορφο αμάξι που
στο περίβλημα χωρούσε ιδανικά.

Όλα καλά ¨(;)

Ένα θέμα μόνο με κυνηγά τα βράδια:

Η κοινωνία με φρονεί χρυσόψαρο σε γυάλα,
αλλάζοντάς μου τα κουτιά
μέχρι ν' αποχωρήσω.

Και θαύμασα τα σώμα μου πολύμορφο όπως ήταν,
εκείνος μόνο μ' έφτιαξε σχήμα να μην κρατώ,
να είμαι ελεύθερη παντού -
παντού να περισσεύω.


Δέσποινα Ντάση
από τη συλλογή Όλα τα Μη του κόσμου, 2015

Ο λύκος

Γιγαντώνονται μπροστά μου,
ορθώνονται,
αρθρώνουν λόγια,
άνθρωποι.
Να με τρομάξουν με τις λέξεις τους,
αυτοί,
οι σμιλευμένοι από σάρκα και οστά
σαν τα δικά μου.
Με μάτια άπειρα ακόμα,
και ακοή υπόκωφη,
σκιάζουν τώρα τη σκιά μου.
Καταπατούν τη γη, το δέρμα, τη σπηλιά μου.

Μα εγώ θα μείνω εδώ, και ας μην κατανοώ
το άγριο μεγαλείο τους.
Θα μείνω εδώ
               ευλαβικά και ταπεινά
                                     να χαιρετώ τον ήλιο.

Δέσποινα Ντάση
από τη συλλογή Όλα τα Μη του κόσμου, 2015