Είκοσι ορισμοί για την αγάπη (επιλογή)

                               Marc Chagall, The lovers
 

Η αγάπη είναι το κύμα όπου συναντιούνται δυο πουλιά,

αφού γυρίσανε όλο τον κόσμο αναζητώντας το ένα τ’ άλλο.

Η αγάπη είναι το σπήλαιο που κατεβαίνει ως την καρδιά σου,

για να βρει το μέταλλο που αγνοείς πως έχεις θησαυρίσει μέσα σου.

Η αγάπη είναι το νησί που αναδύεται,

κάθε φορά που υποχωρεί η άμπωτη της μοναξιάς.

Η αγάπη είναι το ακριβό ποτήρι που ίσως έσπασε,

μα το φυλάς ανάμεσα στ’ ασημικά των αναμνήσεών σου.

Η αγάπη είναι το ιχνογράφημα επάνω στα σεντόνια

από τη θέρμη σώματος που φλόγισες με τη λαχτάρα σου.

Η αγάπη είναι η στάλα που επιμένει να διαβρώνει το ταβάνι σου,

ακόμη κι όταν προσπαθείς να κλείσεις όλες τις διόδους στη βροχή.

Η αγάπη είναι ο τρόπος που κοιτάς τα πράγματα, στο δωμάτιο ή στον κόσμο,

η απάντησή σου στο ερώτημα που αγνοείς ότι σου έχει υποβληθεί.


Σταύρος Γκιργκένης
από τη συλλογή Μήγαδις
ομαδική έκδοση Φούγκα, 2017 
  

Ταραχοποιό πνεύμα

Η καταιγίδα παίρνει πάντα μαζί της ένα μέρος της ύπαρξής σου.

Το ταραχοποιό σου πνεύμα εμποτίζει το σύννεφο

και ξεσπά σε κάποια άλλη γη,

υπνωτίζοντας νοτερά τα φτερά των πουλιών,

δημιουργώντας σταλαγματιές πάνω σε νεόφυτα δέντρα,

κρύσταλλα στον τροχό του υαλουργού που λάμπουν.

Και περνάς άπιαστη πάνω από σύνορα

και οι λέξεις μου μάταια στήνουν ενέδρα για να σε συλλάβουν.

Ίσως σε κάποιο μοναχικό σπιτάκι στην άκρη του νου

να συναντηθούν οι έννοιες που δίνουμε στα πράγματα,

να συμφωνήσουμε τι είναι φως και τι μη φως

και τι το αστραφτερό σκοτάδι ανάμεσά τους.


Σταύρος Γκιργκένης
από τη συλλογή Μήγαρις
ομαδική έκδοση Φούγκα, 2017

Πανσέληνος

Τι να συμβαίνει, όταν ένα φως κοιτάζει ένα άλλο φως;

Ποιες νότες ανταλλάσσονται από διόδους μυστικές

σαν τη χορδή που κιθαρίζει τη μουσική του χρόνου;

Κάποτε μεγαλώνεις κι αναζητάς τα δευτερόλεπτα που ξόδεψες

δίχως να αγοράσεις κάτι απ' την πραμάτεια των ονείρων σου.

Κι όμως ήταν εκεί, απλωμένη σαν ερωμένη που δίνεται ολάκερη, 

αλλά εσύ διαλέγεις πάντα κάτι το λιγότερο,

το μισοφέγγαρο, αντί για την πανσέληνο,

το ένα χρώμα, αντί για όλο το ουράνιο τόξο.

Τι να συμβαίνει, όταν ένα φεγγάρι συναντά ένα άλλο;

Ποιοι θρύλοι να ξυπνούν σαν ξεκινάει να χτυπά η καρδιά της νύχτας;

Οι δράκοι κάποτε γερνούν κι εξημερώνονται 

κι εσύ ακόμη αναζητάς το κάστρο 

που δεν εκπόρθησε ποτέ ο δισταγμός κι η αναβλητικότητά σου.

Κι όμως η πύλη του ήταν ανοιχτή, 

κόρη ενός ματιού που διαστέλλεται ολάκερο

για να δεχτεί το αγαπημένο σχήμα εντός του.

Αλλά εσύ διαλέγεις πάντα το μισόκλειστο παράθυρο,

τη χαραμάδα αντί για τη βαθιά ρωγμή,

το σχίσιμο στο πέπλο αντί για το γυμνό κορμί του αγάλματος.

Τι να συμβαίνει, όταν ένα φως δεν αντέχει να κοιτάζει ένα άλλο φως;  

Όταν ένα βλέμμα σβήνει για να μην δει το άλλο;

Όταν το πεντάγραμμο αδειάζει από τις νότες του,

όλη αυτή η χαμένη μουσική πού να πηγαίνει;


Σταύρος Γκιργκένης
από τη συλλογή Μάγαδις
ομαδική έκδοση Φούγκα, 2017