Όταν οι άγγελοι δραπετεύουν

Όταν οι άγγελοι δραπετεύουν απ΄τον Παράδεισο
μοιράζουν τσίπουρο, μαριχουάνα και χασίς.
Κρασί από λευκό σταφύλι,
πέντε μεγάλα βαρέλια λησμονιάς,
επτά ασκιά απόσταγμα καρδιάς,
τρεις μεθυσμένους ουρανούς
και ένα σύννεφο.

Εκεί να χορέψεις.
Όταν η Βιθυνία σου χαμογελά.
Πράσινη φουντουκιά του Πόντου.
Υψώνοντας τα χέρια σαν κλαδιά, 
αγγίζοντας φεγγάρια, 
φανάρια που γεμίζουν μνήμες
κι ανάβουν στο σκοτάδι ένα φιτίλι. 

Εκεί να χορέψεις ζαλισμένος.
Αρχαίος στη γεύση ουρανίσκος
κι εκείνοι θα χτυπήσουν ρυθμικά τις παλάμες τους, 
θα ρίξουν τα λευκά φορέματα τους στη γη
και δε θα ξαναφύγουν πια,
γιατί βρήκαν άλλον Παράδεισο.

Νικομήδεια, Σεπτέμβριος, 2012

Ελένη Δημητριάδου-Εφραιμίδου
από τη συλλογή Δωριείς και Ξυλοκόποι, 2014

Ό,τι δεν έχεις πια

Το «πάντα» είναι μουσική.
Ήχος που τον κλειδώνεις σε βαθύ συρτάρι
και χτυπάει με ρυθμό και πείσμα
ώσπου να ακουστεί.

Κάτι παλιό που τρίβει με τις νότες του
τ' αγάλματα
κι αρχίζουν να χορεύουνε στη σκόνη.
Ν' αγγίζουν πάλι αυτό που κάποτε υπήρχε
και τα μάτια τους να γίνονται μνήμες.
Στρογγυλά μήλα και σπόροι
που ζουν ανυποψίαστοι
μες στο αμείλικτο παντού.

Σαν μυρωδιά από λεμόνι
και λεβάντα.

Ελένη Δημητριάδου-Εφραιμίδου
από τη συλλογή Δωριείς και Ξυλοκόποι, 2014 

Μπροστά στον κάδο

Σήμερα μάζεψε τις μνήμες
σε μια σακούλα πλαστική.
Ρούχα που φόρεσαν χαρούμενες στιγμές
κι έφεγγαν πότε πότε στο συρτάρι.
Αλλά τα μάζεψε,
τι ωφελεί; 
Μήπως θα ξαναφορεθούν 
χωρίς να τον πονέσουν;

Έτσι, μπροστά στον κάδο απορριμμάτων
είναι δεμένα σε μια σακούλα μαύρη
πλαστική.
Τίποτα δεν εκπέμπουν δίχως φως
τα χρώματα εκεί. 
Άχρηστα, στάσιμα, αφού
ποτέ δεν θα εξελιχθούν
(και πώς να εξελιχθούν στιγμές που πέρασαν;)
δέχονται μόνο επιδιορθώσεις τα παλιά. 
Αλλά και πάλι,

φαντάσματα του βίου στο μαυλό.
Τεχνάσματα του χρόνου για να υπάρχουν. 


Ελένη Δημητριάδου-Εφραιμίδου
από τη συλλογή Δωριείς και Ξυλοκόποι, 2014

Παράθλαση

                               Ι
Επειδή τα όνειρα 
ραγισμένες πραγματικότητες είναι, 
τρόμοι κατοικίδιοι
και καπνισμένα φαντάσματα, 
μην τα ξορκίζεις, άσ' τα να 'ρθουν
στους καθρέφτες σου με σήματα μορς
και νυχτικά αιθέρια - επιμένω -

Αυτό το σκοτάδι
μια φιλαρέσκεια ψάχνει.
Σ' έναν καθρέφτη - μια παράθλαση -

Και επειδή κάθε θάνατος
αναιρεί τη αιτία του,
ψάχνει ένα παραμύθι, 

άσε την ξεδοντιασμένη μάγισσα να πετά, 
τον μικρό Πίτερ Παν να ταξιδεύει
σε σκορπισμένους καιρούς.
Οι θερισμοί επιμένουν, τα σπίτια ερημώνουν, 
ο Ντίλαν Τόμας έγραψε από καιρό
«το χέρι που υπέγραψε»,

αλλά εσύ μη συνθηκολογείς ποτέ
μ' αυτά τα πετρώματα.
Είναι ο χρόνος Μύθος μεγάλος κι ανατρέπει. 
Ποιος ξέρει από στοιχειωμένα κάστρα
κι από υπνωτισμένα γίγαντα
τι παραμόρφωση θα βγει; 

Κι η πλάνη
ένα λουλούδι μες στο παραμύθι είναι
που το φυλάξαμε
για να 'μαστε μαζί

                          ΙΙ
Αυτό είναι το όνειρο:
μια παράθλαση φόβου.

                        ΙΙΙ
Κι ο φόβος σου σκορπισμένος
σε παραθλάσεις.

                       IV
Αλλά τι θέλει ο φόβος που κατοικεί
σαν σκύλος στο σπίτι σου;


Ελένη Δημητριάδου-Εφραιμίδου
από τη συλλογή Δωριείς και Ξυλοκόποι, 2014

Πώς ερμηνεύεται μια σκιά;

Πώς ερμηνεύεται μια σκιά
που δεν είναι πια δική μας σκιά;
Που ξεμακραίνει απ' το φως;
Που δεν αυξομειώνεται,
δεν κινείται,
χάνεται γιατί
δεν αντιστέκεται στις αποστάσεις
του ονείρου;

Πώς ερμηνεύεται η ύπαρξη
μιας σκιάς
που τίποτα δεν είναι
δίχως την ύπαρξη
υπαρχόντων
και ακινήτων;

Ελένη Δημητριάδου-Εφραιμίδου
από τη συλλογή Σκιά είναι, 2009