χαμογελάνε μελαγχολικά οι θεοί

προσφέρουμε τα πάντα χρόνια τώρα/ για μια μικρή επιστροφή/ να μας επιτραπεί να βάλουμε και πάλι/ τα μαγικά γυαλιά μιας πρώτης νιότης/ σε χρώμα πράσινο ή βαθύ γαλάζιο// ............................................................................. αν και το ξέρουμε καλά/ πως δεν υπάρχει αντάλλαγμα/ κι από την αθωότητα/ είμαστε εξόριστοι για πάντα// ............................................................................. ίσως γι’ αυτό στον Όλυμπο απέναντι/ τις μέρες που σε εκπληκτική διαφάνεια/ οι χιονισμένες κορυφές του/ σχεδόν αγγίζουν τον ουρανό/ βλέπουμε τους δώδεκα θεούς/ να χαμογελάνε μελαγχολικά// ............................................................................. σαν να ζητάνε εκείνοι/ τη δική μας επιείκεια// ............................................................................. Τόλης Νικηφόρυο// από τη συλλογή Ανώνυμοι,2021

όλα τελειώνουν κάποτε

το ανεπαίσθητο άρωμα της προσμονής/ τα βήματά της στη γωνιά του δρόμου/ ένα τρέμουλο στα γόνατα/ η απόλυτη εγκατάλειψη στην αγκαλιά του// ............................................................................ όλα τελειώνουν κάποτε/ στα μάτια η εξαίσια λάμψη/ στα χείλη ή στο μολύβι/ η μεγάλη αγάπη/ το κάθε τι που ήταν για πάντα// ............................................................................ όλα φθείρονται/ όλα προδίδονται/ όλα τελειώνουν κάποτε// ............................................................................ και μένει απορημένη/ βουβή και δακρυσμένη/ πάνω από τα ερείπια/ η ψυχή/ μονάχα αυτή/ που πίστεψε βαθιά/ κι αρνείται απελπισμένα/ τη νομοτέλεια του θανάτου// ........................................................................... Τόλης Νικηφόρου// από τη συλλογή Ανώνυμοι, 2021

ουδέν καινόν

όλα έχουν γραφεί/ έχουν λεχθεί/ έχουν περιγραφεί με κάθε τρόπο/ κι όλα είναι γνωστά και οικεία// ............................................................................. εκτός απ’ το χαμόγελό σου/ το κάθε τι εκθαμβωτικά δικό σου/ που βέβαια δεν γνώριζαν/ χιλιάδες χρόνια πριν οι αρχαίοι/ και μαγεμένος/ ανακαλύπτω εγώ κάθε στιγμή// ............................................................................. Τόλης Νικηφόρου// από τη συλλογή Ανώνυμοι, 2021

δακρύζει η γνώση

είναι αδιέξοδη/ είναι καταθλιπτική/ κι όμως όλοι αγωνίζονται να την κατακτήσουν// .............................................................................. όσο όμως πιο πολύ κανείς βυθίζεται/ στον ωκεανό της γνώσης/ τόσο πιο έντονα νοσταλγεί την αθωότητα/ εκστατικά κοιτάζει τα παιδιά/ που τόσο απλά, τόσο φυσιολογικά/ απολαμβάνουν το ανεκτίμητο αγαθό/ που εκείνος έχει στερηθεί για πάντα// .............................................................................. η γνώση όλου του κόσμου/ δακρύζει/ μπροστά σ’ ένα παιδικό χαμόγελο// ........................................................................... Τόλης Νικηφόρου// από τη συλλογή Ανώνυμοι, 2021

τα ζάρια επιλέγουν

αν ο παππούς μου από την Ήπειρο/ δεν είχε μεταναστεύσει στη Μικρά Ασία/ και αν δεν είχε γίνει η καταστροφή το “22/ ο πατέρας και η θρακιώτισσα μητέρα μου/ κορίτσι αυτή μιας άλλης προσφυγιάς/ δεν θα είχαν συναντηθεί στη Θεσσαλονίκη// ............................................................................. κι εγώ βέβαια δεν θα είχα γεννηθεί ποτέ// ........................................................................ χιλιάδες φανερές ή κρυφές ζαριές/ σε ανάκτορα έως και σε καταγώγια/ προετοιμάζουν τη ζαριά εκείνη/ που θα καθορίσει και τη δική μας ύπαρξη/ για να ακολουθήσουν άλλες ζαριές/ στα παιδικά κι εφηβικά μας χρόνια/ που τελικά θα τη διαμορφώσουν// ............................................................................. κι αν με κάποιο τρόπο είχε αφαιρεθεί/ έστω και ένα ζάρι ή τούβλο/ απ’ την πολυετή αυτή αλληλουχία/ το οικοδόμημα της ύπαρξής μας/ θα είχε καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος// ............................................................................. από κει και πέρα μπορείτε άνετα/ να μιλήσετε για ελευθερία του ατόμου/ και για προσωπικές επιλογές/ βέβαιοι ότι θα είναι απόλυτα βουβός/ ο σαρκασμός ή ο λυγμός// .......................................................................... Τόλης Νικηφόρου// από τη συλλογή Ανώνυμοι, 2021

ανώνυμοι

είμαστε όλοι ανώνυμοι/ άμμος που σκορπίζει ο χρόνος/ στην έρημο του κόσμου// ...................................................................... στιγμιαίες λάμψεις/ φτερουγίσματα/ προσωρινή απόδραση/ από το τίποτα στην αυταπάτη// ........................................................................... ζούμε τα δευτερόλεπτά μας/ σ’ ένα περίπλοκο οικοδόμημα/ επινοούμε θρησκείες και θεούς/ μήπως και παρηγορηθούμε/ για την αφόρητη αλήθεια του πεπρωμένου// ...................................................................... είμαστε όλοι ανώνυμοι/ εναλλασσόμενες σκιές της ύπαρξης/ φαντάσματα σε θέατρο του παραλόγου// ........................................................................... Τόλης Νικηφόρου από τη συλλογή Ανώνυμοι, 2021

αισιόδοξος

όπως εκείνος που σφυρίζει/ ένα χαρούμενο σκοπό μες στο σκοτάδι/ που απλώνει ένα χέρι/ σ’ έρημους δρόμους/ ή ανάβει ένα φως/ σε λάμπα καμένη από καιρό// ............................................................................. κι όπως εκείνος που επιμένει/ να γράφει πάνω στο νερό/ που παραπατάει συχνά/ αλλά δεν πέφτει στον γκρεμό// .......................................................................... αισιόδοξος όπως εκείνος που φοβάται/ μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα/ αλλά σηκώνει το κεφάλι/ και αντικρίζει πίσω απ’ τις κάννες/ ένα πουλί να φτερουγίζει στον ουρανό// .......................................................................... Τόλης Νικηφόρου απά τη συλλογή Ανώνυμοι, 2021

δακρύζει η γνώση

είναι αδιέξοδη/ είναι καταθλιπτική/ κι όμως όλοι αγωνίζονται να την κατακτήσουν// ............................................................................. όσο όμως πιο πολύ κανείς βυθίζεται/ στον ωκεανό της γνώσης/ τόσο πιο έντονα νοσταλγεί την αθωότητα/ εκστατικά κοιτάζει τα παιδιά/ που τόσο απλά, τόσο φυσιολογικά/ απολαμβάνουν το ανεκτίμητο αγαθό/ που εκείνος έχει στερηθεί για πάντα// ................................................................................ η γνώση όλου του κόσμου/ δακρύζει/ μπροστά σ’ ένα παιδικό χαμόγελο// ......................................................................... Τόλης Νικηφόρου/ από τη συλλογή Ανώνυμοι, 2021

ουδέν καινόν

όλα έχουν γραφεί/ έχουν λεχθεί/ έχουν περιγραφεί με κάθε τρόπο/ κι όλα είναι γνωστά και οικεία// ............................................................................ εκτός απ’ το χαμόγελό σου/ το κάθε τι εκθαμβωτικά δικό σου/ που βέβαια δεν γνώριζαν/ χιλιάδες χρόνια πριν οι αρχαίοι/ και μαγεμένος/ ανακαλύπτω εγώ κάθε στιγμή/ .......................................................................... Τόλης Νικηφόρου από τη συλλογή Ανώνυμοι, 2021

όλα τελειώνουν κάποτε

το ανεπαίσθητο άρωμα της προσμονής/ τα βήματά της στη γωνιά του δρόμου/ ένα τρέμουλο στα γόνατα/ η απόλυτη εγκατάλειψη στην αγκαλιά του// ............................................................................ όλα τελειώνουν κάποτε/ στα μάτια η εξαίσια λάμψη/ στα χείλη ή στο μολύβι/ η μεγάλη αγάπη/ το κάθε τι που ήταν για πάντα// ............................................................................ όλα φθείρονται/ όλα προδίδονται/ όλα τελειώνουν κάποτε// ............................................................................ και μένει απορημένη/ βουβή και δακρυσμένη/ πάνω από τα ερείπια/ η ψυχή/ μονάχα αυτή/ που πίστεψε βαθιά/ κι αρνείται απελπισμένα/ τη νομοτέλεια του θανάτου// ............................................................................ Τόλης Νικηφόρου από τη συλλογή Ανώνυμοι, 2021

το θέατρο του παραλόγου

οι απόκληροι/ που γεννιούνται καταδικασμένοι/ και χάνονται νωρίς/ χωρίς καμία ευκαιρία στη ζωή// ...................................................................... οροσειρές αδικίας/ ωκεανοί δακρύων// ............................................................................. οι ευτραφείς πομπώδεις ιερείς/ που υμνούν έναν πανάγαθο/ ένα παντοδύναμο θεό/ σε μεγαλοπρεπείς ναούς// ............................................................................. το αιχμάλωτο πλήθος που καταπίνει/ το τεράστιο ψεύδος/ ως καταφύγιο από χιλιάδες φόβους/ και κυρίως τον φόβο του θανάτου// ............................................................................. κι όσοι στην ερημιά απελπισμένοι/ από το θέατρο αυτό του παραλόγου/ γράφουν μάταιες λέξεις και δακρύζουν// ........................................................................... Τόλης Νικηφόρου από την συλλογή Ανώνυμοι, 2021

με την ψυχή στα δόντια

με κοίταξε σκοτεινά τόσες φορές στα μάτια/ που απορώ πώς γίνεται και ανασαίνω ακόμα// ............................................................................ ίσως να μ’ έσωσαν εκείνοι που πολύ αγάπησα/ ιδίως κάπου μέσα μου επίμονο το φως// ............................................................................ και έγραφα, έγραφα μια ζωή βιβλία/ ίσως και για ν’ απομακρύνω τον μεγάλο σιωπηλό// ............................................................................. έτσι έδινα διέξοδο στα πολλαπλά μου τραύματα/ διέξοδο σ’ έναν άγριο ποταμό/ κι έτσι με την ψυχή στα δόντια/ και με το χέρι στο μολύβι/ θα συνεχίσω όσο διαρκεί το μέσα φως// ............................................................................. Τόλης Νικηφόρου/ από τη συλλογή Ανώνυμοι, 2021

ένα δέντρο που τα δίνει όλα

 

θέλω πάνω στον τάφο μου

να μεγαλώσει ένα δέντρο

 

να τρέφεται από το χώμα μου

να ψιθυρίζει μελωδίες του ανέμου

τα φύλλα του ν’ απλώνει στον ουρανό

 

να υμνεί το φως

για τα παιδιά να ‘ναι κρυψώνα

καταφύγιο για πουλιά κι αστέρια

δροσερή σκιά για τους ερωτευμένους

 

ας είναι ελιά ή ροδιά

ας είναι δέντρο ανώνυμο

απόλυτα ανιδιοτελές κι αθώο

ένα δέντρο που τα δίνει όλα

 

κι ας είναι αυτό το δέντρο η ψυχή μου

 

Τόλης Νικηφόρου

από τη συλλογή Φαντάσματα, 2020

ο τελευταίος σταθμός

 

πάντοτε με γοήτευαν τα τραίνα

 

ατσάλινοι γίγαντες φωτεινοί

να ξεπροβάλουν μέσα στην ομίχλη

με άγνωστη αφετηρία

και μυθικούς προορισμούς

 

από τα πρώτα παιδικά μου χρόνια

όταν απ’ τον παλιό σταθμό

υψωνόταν ένας βραχνός λυγμός

ή κάλεσμα μακρόσυρτο για ξένες χώρες

ως τότε που διέσχιζα τα σύνορα

με άγνωστους συνταξιδιώτες

ή με το ρωσικό κόκκινο βέλος

δάση ατέλειωτα από σημύδες

 

μα πάνω απ’ όλα με γοήτευαν

οι μακρινοί επαρχιακοί σταθμοί

κάτι σαν καταφύγιο ξαφνικό

ή χάδι στην απόλυτη ερημιά

μικροί και ξεχασμένοι και ρομαντικοί

ένας απελπισμένος έρωτας

 

έτσι μοναχικός

θέλω να είναι ο τελευταίος σταθμός για μένα

χωρίς άλλες μετοικήσεις

άλλες αναχωρήσεις και αφίξεις

στην αιωνιότητα ενός παιδιού

που βλέπει έκθαμβο

τα φωτισμένα τραίνα να περνούν

και μένει εκεί με τ’ όνειρο 

στα μαγεμένα μάτια του

 

Τόλης Νικηφόρου

από τη συλλογή Φαντάσματα, 2020

 

πεπρωμένο, 2

 

όλα όσα ζήτησα με πάθος

στην περιπέτεια της ζωής

μου δόθηκαν απλόχερα

όνειρα και ταξίδια και έρωτας

το κόκκινο και το βαθύ γαλάζιο

κι ένα μολύβι στο δεξί μου χέρι

 

κι όλα όσα έλαβα

απ’ την αρχή τα πλήρωσα ακριβά

με απώλειες και τραύματα

ενώ καμία δεν πήρα απάντηση

κι από την πρώτη μέρα παγερά

ο θάνατος με κοίταζε στα  μάτια

 

πλούσιος τώρα λοιπόν  και ματωμένος

κι απορημένος σαν μικρό παιδί

σας χαιρετώ με χέρι αδερφικό

καθώς το πεπρωμένο μου ήταν πάντα

να στέκομαι στο χείλος της αβύσσου

και με σπασμένα δάχτυλα να γράφω

 

Τόλης Νικηφόρου

από τη συλλογή Φαντάσματα, 2020

αινίγματα του χρόνου

 πότε και πού και πώς

το καλοκαίρι είναι μια αιωνιότητα;

 

μα όταν είσαι ερωτευμένος

στα δεκαοχτώ σου χρόνια

σ’ ένα καφενεδάκι πλάι στη θάλασσα

 

γιατί βεβαίως ο έρωτας είναι για πάντα

και η εφηβεία ατέλειωτη

όπως ο ήλιος στη χρυσή αμμουδιά

 

κι εκεί όλοι βρισκόμαστε από τότε

 

Τόλης Νικηφόρου

από τη συλλογή Φαντάσματα, 2020

ελιξίριο

πότε χαράζει ξαφνικά μέσα στη νύχτα

και πότε τα ποιήματα με λέξεις στο χαρτί

χάνουν τη λάμψη και τη μουσική τους;

 

πότε το αίμα αρχίζει πάλι

να τρέχει ορμητικά στις φλέβες

και κάτι μέσα μου να φτερουγίζει;

 

μα όταν εκείνος ο αρχαίος αλχημιστής

μεταγγίζει

το ελιξίριο του έρωτα στα μάτια σου

 

 Τόλης Νικηφόρου

από τη συλλογή Φαντάσματα, 2020