Η λέξη

Η λέξη κύλησε σαν μια μικρή σταγόνα
καλοκαιριάτικης βροχής
στα δάχτυλα της πέτρας.
Βρήκε τη φλέβα μια στιγμή
κι άνθισε ένα τραγούδι.
Μετά η σιωπή στεφάνωσε μ' αγκάθια το κεφάλι
του φεγγαριού που κράταγα
μ' ευλάβεια στα χέρια.
Κι όπως τρεχούμενη χαρά περνά κι αφήνει θλίψη
η λέξη κύλησε ξανά
σαν μια μικρή σταγόνα
φθινοπωριάτικης βροχής στην άμμο της σιωπής.

Θανάσης Τσίρος
από τη συλλογή Τα μαχαίρια της χαραυγής, 2008

Ένα ποίημα

Σου 'γραψα ένα ποίημα σε λευκό χαρτί
με κόκκινο μελάνι
Ύστερα το 'καψα και σκόρπισα τη στάχτη του
στο σιωπηλό βοριά.
Κι ακούω κάθε πρωί τα λόγια του
στο στόμα των πουλιών
που χαιρετάνε
με τιτιβίσματα γλυκά και τρίλιες
τη νέα μέρα που ανατέλλει.

Θανάσης Τσίρος
από τη συλλογή Τα μαχαίρια της χαραυγής, 2008

Όταν η αυγή

Όταν η αυγή χαμηλωμένη
πάνω στις στέγες τις παλιές σέρνει την πάχνη
σέρνει τα σύννεφα του ύπνου
και τη φωνή του πετεινού
σπάζει η πέτρα που πλακώνει
στο στήθος μου τη μοναξιά
κι ένα μικρό αστέρι
κατοικημένο από τα λόγια σου
πέφτει μες στην αυλή μου
και σκορπίζει.

Φλεγόμενες χρυσές πυγολαμπίδες
μες στο πηγάδι που θα σκύψω
να πιω τ’ αθάνατο νερό.

Θανάσης Τσίρος
από τη συλλογή Τα μαχαίρια της χαραυγής, 2008