Για το αδικαίωτο

Σαν σώμα το εικοσιτετράωρό μου συσπάται. Σαν κάτω από χιλιάδες βαττ σε εικοσιτετράωρη βάση το σώμα μου φρίττει.
Ούτε εννοείς τον αόριστό μου, που είναι για μια φορά και δεν επαναλαμβάνεται ούτε, το μη θρασύ της φύσεώς μου γνωρίζοντας, αναλαμβάνεις τα φερσίματα των καιρών και λοιπά της επιβιώσεως. Συνηθίζεται, δηλώνεις πλατυποδία, απαλλάσσεσαι, αλλού ο κατεργάρης αλλού ο πάγκος του.
Η μνήμη να παραπέμπει στο μνήμα, καθένας και το φτυάρι του.

Αγάπα με, όλη νύχτα έκλαψα, όλη μέρα δεν είχα δικαιολογία σαν παιδί που το μεγαλώνει ξένη μάνα.
Σαν σκυλί στο εμπορικό κέντρο της πόλης, δεν ανήκα.

Γιολάντα Πέγκλη
από τη συλλογή Της γλυκειάς πατρίδας
και Εκλογή ποιημάτων, 1996

Aυτόματος πιλότος για ορίζοντες

Κακή ρητορική έτοιμες σκέψεις, διευκολύνσεις για τους συλλέκτες συγκινήσεων περιορισμένης ευθύνης. Με γεια σου με χαρά σου. Εγώ αφήνω να τιναχτούν οι φυσαλίδες μου με το πώμα, κακήν κακώς να σκορπιστούν τα υπόλοιπα στο πάτωμα. Μια μέρα θα στο μηνύσω, αυτά τα υπόλοιπα τ' ανάθρεψα με τα κρύσταλλα. Έως ότου τα τζάμια έσπασαν απ' τα φιλιά, κάποτε μένεις άναυδος μπροστά σε τόση προδοσία.

Να με βρίσκεις λοιπόν σ' εκείνο το δεν πάει άλλο. Στην οδοντόπαστα που ζουλάς ενώ έχει ξεραθεί να επιμένεις. Έρποντας στη ράχη μου ο ζωστήρας, είναι ο τρόπος σου, το έχω μάθει. Κυρίως που δεν προσαρμόζω τη θέα στη μυωπία μου.
Κι αν δε γεμίσεις τον κουβά νερό πώς να πιάσεις το φεγγάρι.

Γιολάντα Πέγκλη
από τη συλλογή Της γλυκειάς πατρίδας
και Εκλογή ποιημάτων, 1996

Σ' όλα τα παραμύθια το μαρμαρωμένο με το ίδιο φιλί ζωντανεύει

Να σκέφτεσαι την αιωνιότητα και να χτυπάει το ξυπνητήρι, ε, πάει πολύ. Ταλαντεύομαι, να πέσω απ' το παράθυρο ή να εντάξω στις νευρωτικές του βίδες συνεχόμενους χώρους και νερό που ήδη βράζει για τον καφέ μου.

Πατρίδα χτισμένη τόσο στα δυτικά μου ώστε να μένει απ' έξω η μισή μου μεριά και το τέλος κάθε μου φράσης, κάλτσες τρύπιες απ' τα σφυρίγματα του τραίνου κι ακόμη να ονειρεύομαι, έρχεται η πλατεία ανάμεσα αντίχειρα και δείκτη γίνεται σοκάκι.
Ούτε ξέρω τι κόσμο μου προτείνεις όταν τον αποστεώνεις απ' τα επόμενα τεύχη μου.
Φυλάω τις δικές μου σκηνοθεσίες όσο παραθέτεις δωμάτια δωμάτια δωμάτια ξενοδοχείων.
Ανάμεσα στα δόντια φυλάω μια περίσταση, είτε τ' αρπακτικό πουλί δεν είναι εξαίρεση στα πουλιά είτε τελευταία σειρά, τέταρτη στη σχολική φωτογραφία.

Θα πεις, τι το σπουδαίο.
Ναι, δεν είναι σπουδαίο. Αλλ' έχω μόνον αυτό.

Γιολάντα Πέγκλη
από τη συλλογή Της γλυκειάς πατρίδας
και Εκλογή ποιημάτων, 1996

Ο ανοιχτός λογαριασμός

Το νου σου, διαχειριστή των ονείρων μου,
είναι σε κατάκλειστο τόπο που μαθαίνω εγώ
για γεωγραφίες και ουρανούς
και που κατηγορούμαι επί αλητεία.
Κι η πιο μικρή χαραμάδα καμμιά φορά
ισοδυναμεί με χίλιες πόρτες.
Αυτό με κάνει και παραμένω διανυκτερεύουσα
πες, ένας κυκλικός καρπός.
Μια φλούδα μου
έτσι σε τύχω μπροστά μου
και πας, κακομοίρη μου.

Γιολάντα Πέγκλη
από τη συλλογή Όμορφος κόσμος, 1984

Ε, νοικοκυραίοι !

Και κουκουλώνω κάτω απ' το παλτό μου
το σκυλί μου
και τρέχω πιο μακριά απ' όλα τα κονσερβοκούτια
τις πίσσες της ακρογιαλιάς
υπομάλης οι τέσσερις τόμοι
του τηλεφωνικού καταλόγου
ένα ξυραφάκι στη χούφτα
να σκαλίζω πάνω στις αισχρολογίες μαργαρίτες
όσο περιμένω στο ακουστικό μου

ανάγκη η ανευλάβεια της κάθετης κίνησης
να εισαχθεί στη διδακτέα ύλη
δοξαστικό των φάρων

το σάλιο στο στόμα μου στέγνωσε
στέγνωσε και το μπικ μου

πόρτα δημοτικού που σχόλασε
ξεσχίζεται το στήθος μου
εν όψει μιας εσωτερικής αιμορραγίας
δεν έχω με τι να καπλαντίσω τα σωθικά μου.

Γιολάντα Πέγκλη
από τη συλλογή Όμορφος κόσμος, 1984

Ρομαντικό

Ε κόσμε, βρύση χαλασμένη,
μια να στάζει, μια να μας μουλιάζει
κι ούτε η παραμικρή ανάπαυλα για ένα θρήνο.
Με το που εφορμά στο σπίτι το πεπρωμένο
όλοι ν' αλαφιάζονται
μα πότε ειδοποίησε το πεπρωμένο
ή αν είχαμε φορέσει τα παπούτσια μας
θα είμασταν έτοιμοι.
Τελικά αυτό το μπαμπακερό ρούχο
ή το χέρι εκείνο θα ονομάσω στοργή
τα έχω κάτι τέτοια διλήμματα.
Και μελαγχολία, τι μελαγχολία, ψυχή μου.
Ανάμεσα πτέρυγες αγγέλων και πτέρυγες ασύλων
κάθομαι και κλαίω.
Κλαίω και σταματημό δεν έχω.

Γιολάντα Πέγκλη
από τη συλλογή Όμορφος κόσμος, 1984

Τα μελλοντικά μου σχέδια

Morpheus Embrace by Todd Peterson

Κάποτε θα πάρω ξοπίσω τ' όνειρό μου
ίσως από πρόκληση στην ακυρότητά του, δεν ξέρω,
κανείς δε θα δηλώσει την εξαφάνισή μου
κάθε βράδυ το παραμύθι για τη Χιονάτη
και τα εφτά θαυμάσια ενδεχόμενα
κάθε πρωί ξυλιασμένη η προοπτική
θα λησμονήσω και το σπίτι μου ξέσκεπο
να γεμίζει βροχή
καλά θα είναι με τη βροχή
απ' τη μια κάμαρα στην άλλη θα κωπηλατώ
και κανένας φόβος ν' ακούσω βήματα.
Κύριε, σώζε τις πεποιθήσεις μας !
Δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για τη ματαίωση
τόσων δρομολογίων ο κόσμος
ούτε συνοψίζεται σε περισυλλογή.
Και τι κρατώ απόσταση ξενητεμένου που νοσταλγεί,
Για τέτοιες συμπληγάδες τέτοιο μακελειό.
Αφύλαχτες στιγμές για να δοξάζονται οι ενέδρες.

Γιολάντα Πέγκλη
από τη συλλογή Όμορφος κόσμος, 1984