Γυναίκα

Παραμένω απλή.
Ακόμα και όταν
στρώσεις διαφαίνονται.
Στρώσεις σκοτεινού βυθού.
Στρώσεις ανείπωτου κενού.
Στρώσεις γαλάζιου ουρανού.
Ανάμεσά τους καίει η φωτιά.
Το βυθό φωτίζει.
Το κενό ζεσταίνει.
Τον ουρανό μικραίνει.

Παραμένω απλή.
Είμαι η σπίθα
πριν την πυρκαγιά.
Η στάλα
πριν τη πλημμύρα.
Είμαι το τρέμουλο
πριν το σεισμό.

Παραμένω απλή.
Είμαι η πόρτα εισόδου
στο κάθε όνειρο.
Είμαι παράθυρο διαφυγής
στον κάθε εφιάλτη.
Είμαι η ρόδα
στην άμαξα του χρόνου.

Παραμένω απλή.
Όσο απλή
μπορεί να είναι
μια γυναίκα.

Έλενα Καραγιαννίδου
Αύγουστος 2010 - αδημοσίευτο

Γύρισα

Χαμένη για χρόνια
στα σοκάκια και στις μεγάλες λεωφόρους
της καθημερινότητας,
της πεζής συναλλαγής,
στο κυνήγι του χρόνου.

Χαμένη για τόσο καιρό,
σε ανούσιους έρωτες,
σε αγώνες επιβίωσης,
σε άσκοπες διασκεδάσεις.

Παρασυρμένη από τη πνοή του ανέμου,
σε σπουδές αδιάφορες,
σε παρέες ρηχές,
σε θεάματα κοινά.

Με τη ποίηση μου
κλειδωμένη στα συρτάρια,
Με τις λέξεις
φραγμένες στο μυαλό
και στη ψυχή.

Μια αφορμή,
ένα κάλεσμα
και τώρα οι λέξεις
γίνανε χίλια άλογα
που τρέχουν
σε λιβάδια ανθισμένα,
σε σκοτεινές στοές
σε παραλίες ερημικές.

Γύρισα πίσω λοιπόν,
σε όνειρα παιδικά,
σε γραφές λυτρωτικές,
στην έξοδο κινδύνου.

Και οι λέξεις
γίνανε χείμαρρος ορμητικός,
σαρωτικός και ζωοδόχος.

Ναι, είμαι εδώ.
Δεν φεύγω.
Μαζεύω τις αισθήσεις
και τις ντύνω.

Να μην κυκλοφορούν γυμνές
σε θέα κοινή,
σε μάτια αδηφάγα,
σε χέρια άπληστα.

Έλενα Καραγιαννίδου
αδημοσίευτο

Ανάσα

Το μπαρ ήταν πολύ σκοτεινό.
Οι προβολείς πέφταν στους μουσικούς.
Κι όμως στο τραπέζι μας
λαμποκοπούσε ο έρωτας.
Η φωταψία αυτή
πήγαζε από το χέρι σου
που άγγιζε τη πλάτη μου σταθερά
με βήμα λύκου και λαγουδίσιο τίναγμα
λες και χρόνια τώρα
γύρευε τροφή
σε αυτό το μονοπάτι.
Μπορεί και να ΄λεγε κανείς
ότι τέτοιο άλικο φως
ίσως ανάβλυζε
από το σύρσιμο των δακτύλων σου
στις γάμπες των ποδιών μου,
απ’ την υποταγή των χειλιών μου
στο πρόσταγμα των δικών σου.
Δύσκολα να φανταστεί κανείς
την πιο ερωτική διαδρομή,
τη διαδρομή μιας ανάσας.
Κι εσύ που ζήτησες μονάχα
την εκπνοή μου να εισπνεύσεις
φυσικά και ήξερες.
Κι αν κάποιοι δεν ξέρουν
στην ανάσα κατοικούν οι ψυχές.

Έκτοτε
εντός σου διαμένω.

Έλενα Καραγιαννίδου
αδημοσίευτο

Έρωτας

Xρόνο με το χρόνο,
ώρα με την ώρα,
λεπτό προς λεπτό,
στάζει χρώμα πορφυρό
στο δέρμα.
Εμποτίζει τα κύτταρα
τυλίγει τη καρδιά
διαθλάται στο βλέμμα.
Κόκκινο της φωτιάς
κόκκινο του αίματος.
Επιπλέω σε κόκκινα νερά,
χωρίς σωσίβιο,
χωρίς γιατί.
Έτσι ανεξήγητος
ο έρωτας
εισβάλλει στη ζωή μου.

Έλενα Καραγιαννίδου
αδημοσίευτο