Χωρίς ερωτηματικό

Θάνατος; Τι είναι αυτό;
τρώγεται, φοριέται, αλείφεται
κάθεται σταυροπόδι
στο γωνιακό καφενείο
ή μήπως ξέρει
να παίζει σκάκι
να λατρεύει τη λέξη
Γκουανταλαχάρα
να συνουσιάζεται
με αρχαίες πόρνες
κάπου στην Πομπηία
να πείθει για το βάθος
του διαδρόμου
να κάθεται στο σκαμνάκι
έξω από την πόρτα
της γιαγιάς και να πλέκει
να πεθαίνει και ποτέ
να μην πεθαίνει
να δοκιμάζει την περούκα
της Ελισάβετ της δεύτερης
να μοιράζει αυτόγραφα
στα θύματα του κίτρινου
πυρετού
ή να βρίσκεται στο σαλόνι
πάνω από το παγωμένο μέτωπο
του πατέρα μου
αυστηρός κι αλαβάστρινος
στραγγισμένη πέτρα.


Ρουμπίνα Θεοδώρου
από τη συλλογή Τόπος αλλού, 2014

Μπλε με άσπρο

Ω χώρα ανίκητη χώρα
με το γαλανόλευκο πονοκέφαλο
το μαυρισμένο πισινό
και τ' ακατάληπτα μυστήρια.
Ω χώρα χωρίς χώρο
όλο τομάρια και ευαισθησία
γέμισε η αυλή μου.
Μα πού ζεις λογική ΄
και δεν σε ξέρω.

Σε μια σημαιοστολισμένη αφίσα
μας στρίμωξαν όλους
Δημόσιο και Ιδιωτικό τομέα
οι μισοί όρθιοι
οι άλλοι μισοί καθιστοί
κι όλοι μαζί
ελεύθεροι επικολλημένοι
ρετσίνα κι ευδιαθεσία
στα πέρατα ομολογούμε.

Ω χώρα Ταντάλου χώρα
κάτω στον Άδη
χωρίς τροφή χωρίς νερό
παλαμάκια ακούγονται
και τσιφτετέλια.


Ρουμπίνα Θεοδώρου
από τη συλλογή Τόπος αλλού, 2014

Ηλιοβασίλεμα

Ήταν μικρός ο καφενές
παντού σκόρπιες ψάθινες καρέκλες
παντού σκόρποι ηλικιωμένοι καημοί.
Δυο τρία τσίγκινα τραπέζια
στραβοπατούσαν στο πάτωμα
και από τα κάδρα στους τοίχους
κρεμόταν όλη η σκόνη του αιώνα.
Μαύρα φθαρμένα σακάκια
φορεμένα από σώματα λειψά
στον πλήρη απολογισμό
......................................
του δεν θυμάμαι πια.


Ρουμπίνα Θεοδώρου
από τη συλλογή Τόπος αλλού, 2014

Κάποτε στο Μεξικό

sun and life, by Frida Kahlo

Καλημέρα,Φρίντα, καλημέρα, Μεξικό
στη μέσα μπλε αυλή
εσύ, η άτρωτη τρωτή θεά
την ποίησή σου ζωγραφίζεις.

Καλημέρα, Φρίντα, καλημέρα, Μεξικό
με τους μπλε παπαγάλους στους ώμους
τον Ριβέρα σου στον καμβά,
εσύ ο μικρόσωμος γίγαντας ο ασθενικός
καλαίσθητους πόνους στολίζεις.

Μια πέρα από σένα δύναμη
με άγριες ευαισθησίες δύναμη
ένας πέρα από σένα τόπος
κι όλη η γη στη χούφτα σου
κι όλη η γη ο Ντιέγκο σου κι εσύ.

Καλημέρα, Φρίντα, καλημέρα, Μέξικό
το κεχριμπαρένιο σου κολιέ
τις κοκκινοπράσινες φούστες
τις μνήμες, τις μαϊμούδες, τα φρύδια
τα σμιχτά, εκείνα τα πορτρέτα
και από την εξομολόγησή τους πιο βαθιά,

από ποιο πάγκο παρηγοριάς τα πήρες;

Καλημέρα, Φρίντα, καλημέρα, Μεξικό
από ένα κορμί γερμένο
ένα τόσο γεροδεμένο Εγώ
και μια πληγή που ακόμα αχνίζει.


Ρουμπίνα Θεοδώρου
από τη συλλογή Τόπος αλλού, 2014

Μόνο μια λέξη

Πιο πέρα δεν έχει
όλα είναι γύρω μας
ακόμη και πιο πέρα
γύρω μας είναι.
Μα δεν το βλέπεις λοιπόν
πως δε σ' απαρνιέμαι
δεν βλέπεις πως
από κάπου κρυφά
σου αγγίζω το χέρι
πως από κάπου φανερά
αλήθεια μου κι ολόσωμη
σε περιέχω;

Δεν βλέπεις πως όλα
τα μολυβένια σου και
το γλυφά ελάφρυναν
στη μνήμη;
Δεν βλέπεις πως όλη
η επισημότητα χάθηκε
με μιας, σαν με ζύγωσε
ανάσας άκουσμα βαθύ;

Δες με πώς ριγώ
ποιον μα ποιον βλέπεις,
στα μάτια σου εγώ
στα μάτια μου εσύ μονάχα!
Μη μ΄αφήνεις να σου μιλώ
ίσως να μη σου αρέσει,
τούτη τη στιγμή θα 'θελα
να μην ήμουν εγώ, αλλά
εκείνη που μέσα της
θα διάβαζες μόνο μια λέξη.


Ρουμπίνα Θεοδώρου
από τη συλλογή Τόπος αλλού, 2014

Φοιτητικό αεράκι

Ήρθε η ώρα που τελικά ήθελα
και που νόμιζα πως δεν ήθελα.
Να ψάξω από την αρχή
και μετά από χρόνια
για την πιο νεανική μου εικόνα.
Tότε που όλα κατέληγαν
στο μπαρ της Strada Nuova
και στα σινεμά της Corso Cavour.

Τότε που όλα άρχιζαν από
τη μαθητεία μου στην piazza
Leonardo da Vinci και
στα Duomo της εξαετούς αναζήτησης
και του παντοτινού θαυμασμού.

Ολούθε σκορπισμένα τα νιάτα μου,
μοσχοβολούν ακόμη αγίνωτους ήλιους.
Ενυπάρχει μια διέγερση, δε λέω,
η διέγερση της άγνωστης ροπής
των συναισθημάτων.

Θα είναι ένα ζούληγμα στον κόρφο,
θα είναι η πικάντικη απάντηση
στην αντίστροφη σύλληψη
των γεγονότων,
θα είναι το πρόβλημα και η λύση του,
θα είναι η παλιά καλή φίλη
που περιμένει,
θα είναι το πέρασμα της γέφυρας
του Ponte Coperto και το πέρασμα
της συμφιλίωσης,
θα είναι οι γλυκές μου γερόντισσες
και η μεγάλη αγκαλιά μου
πριν μου πεθάνουν,
θα είναι η σοφή πλέον πρόσκρουση
με την αλήθεια,
θα είναι μια νέα φοιτητική διάσταση
μέσα σε άχρονους χρόνους
και νοσταλγίες,
θα είναι το πρωινό γατίσιο ξύπνημα
και η μυρωδιά του espresso;

Εξυπακούεται, πως ότι, μα ότι
και να είναι, θα το αγαπήσω.

Ρουμπίνα Θεοδώρου
από το ιστολόγιο της ποιήτριας Happyland

Τα μαγικά κι απρόσμενα

Είναι απλώς η άλλη μέρα,
είναι αυτή που σώθηκε
από τη χθεσινή μας ευφροσύνη
όλες οι υπόλοιπες, σταθερές και υπάκουες,
ούτε που μ' αναγνωρίζουν πια.

Επαναπροσδιορίζω
τη γυναικεία μου φύση, σιγοτραγουδώντας
ένα παλιό κομμάτι του Μάρλεϋ,
" Don't worry, be happy now..."
Διαβιβάζω τις ευχαριστίες μου
σ' αυτόν το γενικό ξεσηκωμό
σ' αυτήν την επανάσταση των αισθήσεων.

Συμβιβασμός δε θα υπάρξει
ούτε πισωγυρίσματα,
το λιγότερο που μπορώ να κάνω,
εκείνον τον παλιό, καλόβολο εαυτό,
στο πλήθος να μην τον αναζητήσω.

Ας μη με ξέρει κανείς
από τους άλλοτε,
καλούς εντεροβγάλτες,
καμιά νέα καθεστωτική χαραυγή.
Άγνωστη να τριγυρνώ
σε κήπους αμάθητους,
ή από την αρχή μαθημένους
και από το άλφα του Απρίλη.

Αδιαφορώ για τα στάσιμα νερά
κι είναι σαν να μισώ
τους ύπνους που έκανα
μέχρι να με συναντήσω.
Άγχος κανένα, μόνο
η βουβή ανησυχία των συγκινήσεων
από 'δω και πέρα.

Σ' ευχαριστώ καλέ μου Θεέ
που μου επιτρέπεις,
τις πιο απίθανες ώρες μου
να τις βγάζω τόσο ζεματιστές,
μα και τόσο πιθανές, συνάμα.

Ρουμπίνα Θεοδώρου
από το ιστολόγιο της ποιήτριας Happyland

Στη χώρα τη δική μου

Ίσως να μη μου ταιριάζει
το όνειρο του χασάπη ή
του ακατάπαυστου τυπολάτρη.
Απ' αλλού φερμένη κι
απ' αλλού φτιασιδομένη
ίσως να θέλω να ονομάζομαι
αυθεντική χήρα της Τιχουάνα,
ας πούμε,
κι ούτε κλάμματα, ούτε οδυρμοί,
αφήστε με ανήσυχη
να δύναμαι απλώς
στη συλλογή φαντασμάτων.
Τονίζω δε, ότι ούτε τα θυμιατά, ούτε
τα καντήλια είναι του ειρμού μου
καθώς όλο και πιο συχνά
εντοπίζω συναφείς συνάφειες
αλλιώτικων τεράτων στη σκέψη μου.
Μπορεί, παραδείγματος χάριν,
να είναι το αιωρούμενο κατακόκκινο
τριαντάφυλλο του Νταλί
που το ξεφορτώνεται ένας
γιγάντιος αρρενωπός ουρανίσκος ή
ο λάθος ωκεανός του Νταλί
που ακόμη ελεφαντίζει
στις ξεγυμνωμένες παραλίες
της Γκαλά του.
Ή μπορεί απλώς να είναι
μια γνώριμη "Δευτέρα Παρουσία"
αλλά εις το τετράγωνο.
Αυτοκλιματίζομαι αεράκι
περίεργης ιδιοσυγκρασίας
σαν να μου 'ρχεται
βιαστικό κι αδιάλλακτο
μέσα από αναγεννησιακή τρέλα
μα ναι, τρέλα, σωτήρια τρέλα.
Γενναία δεν είμαι καθόλου
γενναίο είναι μόνο αυτό
το μικρό κουτάκι του μυαλού μου,
που μπορεί κι ελευθερώνει
πολλαπλούς εαυτούς
ερεθίζοντες και ερεθιζόμενους,
σε ερυθρές απάτητες κοιλάδες,
αποσπασμένους.

Ρουμπίνα Θεοδώρου
από το ιστολόγιο της ποιήτριας Happyland
 

Ξέρω πώς είναι όταν βροντάει

Πάλι με θυμήθηκε εκείνο
το βαρύ κάταγμα του χρόνου.
Μες την αφόρητη
ειλικρίνεια της σιωπής
μονολογεί το σύμπαν όλο.
Αφουγκράζομαι μοναχικών
ανθρώπων την κάθε
κλιματική αλλαγή.
Και είναι κακό αυτό,
δεδομένων των συνθηκών,
θα 'πρεπε αυτή τη στιγμή
να μελετώ τα ευφάνταστα σύννεφα
που υφαίνουν έρωτα
στο ολόγιομο φεγγάρι.

Αντί αυτού, εκκολάπτω μύθους
εφευρίσκω γρίφους,
ανθίσταμαι σε κάθε ανατολή.
Όσο κι αν θέλω να είμαι
απέχουσα και κυνική
λίγο μόνο τα καταφέρνω.
Υπάρχουν στιγμές,
υπάρχουν θλίψεις,
υπάρχουν μαρμαρωμένοι
βασιλιάδες, όνειρα
ταινίες τρόμου.

Η δύναμη της ποίησης
αυτή και μόνο,
είναι άραγε αρκετή
να καταγράψει όλες
του πεπρωμένου
τις φυσικές καταστροφές
και να τις μετουσιώσει
στο είναι της ιδανικής
ανακούφισης,
ή μήπως οι Δον Κιχώτες
μέσα μας, μαζί μας μόνο
θα πεθάνουν;

Για όλα είναι πολύ νωρίς
για όλα είναι πολύ αργά.

Ρουμπίνα Θεοδώρου
από το ιστολόγιο της ποιήτριας Happyland

Μίλα μου

Πολλά μυστήρια με ονειρεύτηκαν
αλλά μόνο εσύ ρίζωσες το βλέμμα
στον πυρήνα του απέραντου
και φανερώθηκε με μιας
η ουράνια του πάθους μου, απελπισία.

Τι να κάνω τώρα;
Να πάρω πίσω όλες τις ευκτικές μου,
να ερωτοτροπήσω με το αβάσταχτο,
ιερόσυλη, να καταστρέψω άπαντα
της σύνεσης τα μανουάλια;
Να βυζάξω αίμα
από τα στήθη της Ιοκάστης,
να επικοινωνήσω
με το Μαντείο των Δελφών,
να τυλιχτώ αυτολύπηση
στη μαγκούρα του Τειρεσία,
να ληστέψω από το όλον το μηδέν
και να ξεγεννήσω δίδυμες
και τρίδυμες όλες τις διαψεύσεις μου;
Να πάρω το παλιό ενυδρείο που αγαπώ
τις παρενθέσεις μου, τον κόμπο στο λαιμό
και να χαθώ σε παρηγοριάς πατρίδες;

Μίλα μου, μόνο μίλα μου.

Τι να κάνω τώρα, αλήθεια;
Να υποταχτώ στην αυτολογοκρισία,
να μείνω ατάραχη μπροστά
στην παρέλαση των συναισθημάτων σου,
να καταπίνω κάθε μέρα τις φλόγες σου
και ως μάγος αλλοδαπός,
να κάνω πως δεν καταλαβαίνω τίποτα;
Να σκαρφαλώσω σ' ένα βράχο
και να σκορπίσω σε θάλασσες,
τις στάχτες και τα αντίο μου;
Να σημαδέψω το φως του καλοκαιριού
μαζί με όλα τα γράμματα
και τα οράματα της απουσίας σου;
Ν' αναζητήσω μια πιο υγιεινή
και καλοστρωμένη μορφή
του πορεύεσαι, σύμφωνα
και με τις επιταγές των φρονούντων;

Μίλα μου, μόνο μίλα μου.

Να πω ναι, στην παράλογη
άρνησή, ίσως και κατάφαση, δεν ξέρω,
εκείνου του "εσένα θέλω μόνο"
και ν' απαριθμώ τις γέφυρες
που ποτέ δε θα περάσουμε μαζί
ή να βάλω μια χαρούμενη
κορδέλα στα μαλλιά
και μόνο στις αμμουδιές σου να τη λύσω;

Μίλα μου!

Ρουμπίνα Θεοδώρου
από το ιστολόγιο της ποιήτριας Happyland

Κι όμως επέστρεψα

Για δες που πίστευα
σε μια αόρατη θεά
που οριστική και κάθετη
την έβλεπα αιώνια.
Που πίστευα σ' ένα μέλλον
απαράλλαχτο, ξεχασμένο
κι απ' τα χρόνια.

Για δες που νόμιζα
πως αρκεί της ζωής το κούρδισμα
για να είσαι ασφαλής στον πόλεμο
κατά του πεπρωμένου.
Που νόμιζα πως έσβησε
για μένα πια και η τελευταία
απεγνωσμένη δάδα του Ηφαίστου.

Και να που ήρθε από το πουθενά
κι από τη μια στιγμή στην άλλη
η τέλεια ανατροπή και ζάλη
και παρά την πυγμή των γεγονότων
παρά την άνιση σιωπή
τα δάκρυα, τις συγγνώμες
το τραπέζι τ' αδειανό,
παρά τον τρόμο, την οργή
το περήφανό μου αντίο,
εγώ τα κατάφερα και μ' έφερα
και πάλι πίσω.

Ανακατεύτηκαν οι εποχές,
μπερδεύτηκαν και τ' αηδόνια
για δες που εύκολα ξαναγυρνώ
σε συγκινήσεις διαφορετικές
βγαλμένες από της λήθης
τα πολλά τα χιόνια.
Έκπληκτη ξαναγυρνώ
και έκπληκτη ανακαλύπτω
τίποτα χαμένο
στον τρυφερό μου ουρανό
τα βρήκα όλα σχεδόν
όπως τ' άφησα, μαζί κι εκείνες
τις παλιές εμπιστοσύνες.

Ξύπνησε μέσα μου
ολόκληρο θεριό
από της ελευθερίας
το αντάμωμα βγαλμένο,
πρωτόγνωρη αίσθηση αισθησιακή
δε θα 'θελα με τίποτα πια
και τίποτα να περιμένω.
Ξύπνησε μέσα μου
το παλιό, γνωστό θεριό
στα μυαλά μου
ουρλιάζει και σφυροκοπά
"Άδραξε τις στιγμές
εκείνες που αξίζουν
όσο χίλια χρόνια".

Όχι, δε φοβάμαι πια
το νεανικό καλοκαίρι
που μου δίνεται
κι ας με τσουρουφλίσει,
στα πυρωμένα σπλάχνα του θα μπω
κι απ' την αρχή θα ξαναζήσω.

Ρουμπίνα Θεοδώρου
από το ιστολόγιο της ποιήτριας Happyland

Ιστορία χωρίς τέλος

Ακόμη κι αν με ξαναβάφτιζαν
ακόμη κι αν με ξαναγένναγαν
και γινόμουν μια άλλη
πάλι από σένα
τα πνευμόνια μου θα γέμιζαν,
θα φύσαγαν το σιρόκο τον καυτό
από της Αφρικής τ' ανοίγματα
κι από 'κει θα έβαφαν
τον ουρανό με της έξαψης
το πιο αυθεντικό μελάνι.

Πέρασες και με πήρες
τη χθεσινή βραδιά
δήθεν για να μου δείξεις
κάτι που μ' αφορά
κι από την τιποτένια
τούτη αφορμή, εφόρμησες
με γυμνό φιλί στο στόμα.

Κι ήταν σαν έχω πάνω μου
όλου του κόσμου τ' αγαθά
έτσι όπως τα μάτια σου
μ' εκλιπαρούσαν.
Είδα στο πρόσωπό σου
τον έρωτα
να χαίρεται ιδανικά
να φτάνει ως τον πόνο.
Άκουγα τα βογγητά σου
να με αναζητούν σε χείλη
μόλις ανθισμένα.

Μου είπες:" Όταν σε ξαναδώ
θέλω να βάλεις εκείνο
το φόρεμά σου το λευκό
που ήξερα από τα περασμένα,
όταν σ' έβλεπα από μακριά
στην αγκαλιά ενός άλλου, ξεχασμένη.

Λύγιζες γόνατα, λύγιζες θεσμούς,
λύγιζες όλες μα όλες τις προϋποθέσεις.
Απαγορευμένη μου Ισιδώρα,
με 'κείνο το φόρεμά σου το λευκό
σε θυμάμαι να χορεύεις
στους ματωμένους μου γιαλούς
καταδικασμένος να σε κοιτώ
και ποτέ να μη σ' έχω.

Κι αν είμαστε τώρα εδώ
κι αν τώρα είμαι εγώ αυτός
που σε κρατά στην αγκαλιά του
κι αν τώρα ξεδιψάς
από το πάθος μου για σένα,
ας το πίστευα τουλάχιστον για μια στιγμή
αρκεί ποτέ να μην ξυπνούσα."...

Ρουμπίνα Θεοδώρου
από το ιστολόγιο της ποιήτριας Happyland

Για σένα μόνο

Τι κι αν δεν μπορώ να σ' έχω
ας σ' ονειρευτώ τουλάχιστον
μακριά και πέρα από τα σύνορα
της νομοτέλειας των χρωμάτων,
μακριά και πέρα από τούτης
της Άνοιξης το κάλεσμα
το απεγνωσμένο.

Τι κι αν δεν μπορώ να σ' έχω
στην τρυφερή σου αγκαλιά
να μ' αρπάζεις, γυμνή Σαλώμη,
τα πέπλα μου ένα-ένα
να ξεσκεπάζεις, μέχρι
να μας καταπιεί η νύχτα,
που ακόμη επιμένει.

Τι κι αν δεν μπορώ να σ' έχω
μες στο στόμα σου, φρεσκοκομμένα
τριαντάφυλλα να μυρίζω,
να μεταφράζομαι
σε μια απέραντη συγγνώμη
για ότι δεν σου έδωσα
για ότι δεν σου είπα τότε
τότε που πολυτονικά και
αυτάρεσκα, θέλησα να σε πληγώσω.

Τότε που περίμενες όρθιος
και πιστός επιβάτης
του έρωτά μου,
τότε που δεν ξόδευες
τα μάτια σου αλλού
παρά μόνο στα δικά μου,
τότε που μας περίμενε
ένα ολόκληρο βιβλίο
από τις άγραφτές μας
ερωτικές επιστολές.

Στο όνειρό σου, προσεύχομαι,
η μορφή μου να μη σβήσει
ολόιδια να με κοιτάς,
ολόιδια να με βλέπεις.
Να με θέλεις ακόμη πιο πολύ
κι ο πόνος να μη σ' αφήνει
όταν θα ξέρεις κάθε λεπτό
που βρίσκομαι, χωρίς να με αγγίζεις
ή έτσι να νομίζεις.

Τι κι αν δεν μπορώ να σ' έχω,
για σένα μόνο τραγουδώ
για σένα μόνο λάμπω

Ρουμπίνα Θεοδώρου
από το ιστολόγιο της ποιήτριας Happyland

Gracias alla vida

Σήμερα σηκώθηκα
ξεκούραστη επιτέλους,
με παπαρουνιασμένες
σκέψεις ολάνθιστες
κι ότι με θυμώνει το βάφτισα
άνθη λεμονιάς και ξεμπέρδεψα.
Στα αυτιά μου ακούω το
"Gracias alla vida che mi ha dato tanto.."
σαν να μου φαίνεται πως πάει καιρός
που δεν το τραγουδάω.

Ενθουσιασμένη πάω κι έρχομαι,
στα βάθη προσεγγίζω της ποίησης
τα ολοστρόγγυλα νερά
χωρίς την περιφέρειά τους.
Εφηρμοσμένη πρακτική, όχι
κι εγώ μόλις τώρα την ανακάλυψα

ανατινάζοντας κατσάβραχα.
Λεπτές ισορροπίες, καθόλου
γόρδιοι δεσμοί, πολλοί
αλλά δε με καθηλώνουν,
τι το 'χουμε ολόκληρο σύμπαν
φαντασίας και προϊστορίας.

Καλπάζουν άλογα λευκά
στα ιδιόμορφα δάση του μυαλού μου,
τι κι αν έμαθα εξισώσεις
αφού καμιά εξίσωση δεν κατάφερε
ευτυχώς, να με εξισώσει.

Ακαταπαύστως γράφω και
απολαμβάνω των λέξεων
την παχιά ωορρηξία.
Απολαμβάνω αυτό το ελάχιστο
που κλέβω από την ευγνωμοσύνη
και εξυμνώ τα λαμπερά σαλόνια
των άθλων, μέσα
στη γαλανή απεραντοσύνη.

Γι' αυτό εμένα, των σκοταδιών σου
Περσεφόνη,
ποτέ μη με φωνάξεις. 

Ρουμπίνα Θεοδώρου
από το ιστολόγιο της ποιήτριας Happyland

Εαρινό

Woman in Love, Kazuya Akimoto Art Museum, Japan

Δεν έχω ιδέα

από εξωγήινες προθέσεις

ιδέα δεν έχω

από ιπτάμενα σφάλματα

ηρωισμούς και αδρεναλίνες.

Μόνο ξέρω να σ' αγαπώ υπέροχα

σε τόπους αφορισμένους

με γιορτές και τραγούδια,

πολλά τραγούδια

όσα και οι αλήθειες

που τολμούν να σε διαψεύδουν.

Κι όμως υπάρχεις,

υπάρχεις δελεαστικά απτός

κι άλλο τόσο ονειρεμένος.

Ξετυλίγω το κουβάρι της άνοιξης,

μη με ακολουθείς πίκρα

βρες άλλη χαρά να εξοντώσεις.

Αυτή η μέρα δεν εύχεται

κανένα δισταγμό

αυτή η μέρα γράφει

σιωπηλά τ' όνομά σου

και δεν έχω ιδέα

γιατί αυθαδιάζουν γύρω μου

τα ρίγη και οι αφορμές,

ιδέα δεν έχω

γιατί έχασαν την ψυχραιμία τους

όλα τα τέλεια και τα σημαντικά.

Μόνο ξέρω να σ' αγαπώ αβάσταχτα

τόσο που φαίνεται η ψυχή μου.

Ρουμπίνα Θεοδώρου
από τη συλλογή Αιώρηση επί χάρτου, 2002

Μη δίνεις σημασία

Αυτά τα πουλιά

τα εγκλωβισμένα πουλιά

μάθανε πια καλά

τα τραγουδάκι της υπομονής.

Θέλεις και συνέχεια;

Αλλά τι να σου πούμε εμείς

που μόνο ένα μικρό φωτάκι

ανάψαμε στη νύχτα;

Τι να σου πούμε εμείς

και οι παράλογες ροές μας;

Κάθε μέρα σκοτώνουμε

κι από ένα δάκρυ

κι από μια ακρίβεια

δεν μπορεί θα' ρθει η ώρα

που λαίμαργα θα φαγωθούν

όλα - έννοιες και λέξεις.

Κι αν ξεφύγει καμία

σαν τη μύγα που περπατάει

στο κάτασπρο ταβάνι

θα είμαστε πολύ μακριά

για ν' ακούσουμε το χειροκρότημα.

Αυτά για μας,

τους μικρούς κόσμους

με τους ακαθόριστους ίσκιους

που επιμένουν να βουτούν

το ξεροκόμματό τους στην ψυχή.

Γι' αυτό σου λέω,

μη δίνεις σημασία

ένα κορμί φορτωμένο

όπως - όπως επάνω μας

δεν είναι και τόσο δύσκολο

να το αμφισβητήσεις.

Ρουμπίνα Θεοδώρου
από τη συλλογή Αιώρηση επί χάρτου, 2002

Πηγή: Translatum, Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης

Καινούρια μέρα

Άναψαν όλα τα φώτα της άνοιξης.

Μυρίζω τριαντάφυλλα στα λόγια σου

ξέρεις, πανάλαφρα κοιμήθηκα χτες βράδυ.

Τα τίναξες όλα στον αέρα

έτσι όπως ήθελα να μου συμβεί

έτσι όπως ήθελα να γίνω στάχτη.

Τώρα ζω σ' ένα άδειο αυτονόητο

μ' ένα περίεργο αίσθημα ανάγκης.

Εσύ με πίστεψες, εσύ με πιστεύεις.

Όχι πως είμαι κανένα σπουδαίο βατραχάκι,

απλώς μια χαρούμενη στιγμούλα

από ξαφνικούς πήδους καμωμένη.

Ρουμπίνα Θεοδώρου
από τη συλλογή Αιώρηση επί χάρτου, 2002

Εντός

Edvard Munch, Madonna, 1894-1895

Παρανόησα πια τελείως.
Αυτοί οι αύλακες του νου
υπερχείλισαν τρέλα.
Μια αόριστη ύπαρξη
μόνο θυμάμαι
τώρα που τα χέρια
γίναν κραυγή
τώρα που τα μάτια
γέμισαν τέλμα.
Όλα έχουν ένα όριο
ακόμη κι αυτό
το ουράνιο ζουζούνισμα
στ' αυτιά μου
κάποτε θα τελειώσει.

Ρίχνεις πετραδάκια
στα τζάμια μου
δεν είσαι εγώ
πάρ' το απόφαση,
εδώ μέσα
κατοικούν οι λύκοι.
Εδώ μέσα υπάρχει
αρκετή πείνα και δίψα
για όλους μας
κι είμαστε πολλοί.

Λαμπυρίζουμε παράφορες
ίριδες στο σκοτάδι
τ' ανοιχτά μας στόματα
αφρίζουν στέρηση.
Πού και πού, όταν
ρουθουνίζουμε ζωή,
γραπώνουμε δύναμη
και χιμάμε ο ένας στον άλλον
με την έμφυτη τέχνη του θανάτου.
Σαν ξεσχίσουμε
και την ύστατη προσπάθεια
κουλουριαζόμαστε στην παγωνιά
και δε σκούζουμε παρά μόνο
στο υπερβολικό βάθος.

Ρουμπίνα Θεοδώρου
από τη συλλογή Αιώρηση επί χάρτου, 2002

Πηγή: Translatum, Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης

Παραίσθηση

Broken Red Dreams by Deb Seeger, 2007

Πέρασες από μπροστά μου
γυμνό αστέρι,
ως πόσο σε θέλω
στο νυχτωμένο μου κατάντημα,
πόσο απαρηγόρητα
χωρίς εσένα
φλυαρεί το κορμί μου!
Πλησίασε, έχω κάτι να σου πω,
αυτή η κατακόκκινη φαντασίωση
με ξεπερνά κατά πολύ
κι αγγίζει
όλες τις προηγούμενες
κι επόμενες ζωές μου.

Δεν ξέρω ούτε τα στοιχειώδη
παρά τα νοερά κι ευλύγιστα
πλοκάμια σου,
σε πιάνω μόνο
στη συχνότητα των ονείρων
καταδικασμένη να χάνομαι
νύχτες ολόκληρες
στις άυλες διαστάσεις σου.
Ν' αγγίζω το ανέγγιχτο
να ψιθυρίζω το ανείπωτο
να ξεφορτώνω θάλασσες
στη διαστροφή μου.
Για σένα, για μένα
για όλο αυτό το πλήθος
που βογκάει στα σπλάχνα μου,
η τελευταία ριξιά της μοίρας.
Ανοιγοκλείνουν τα βλέφαρα
οι ουρανοί
ω έρωτά μου, πλησιάζει η μπόρα.

Ρουμπίνα Θεοδώρου
από τη συλλογή Αιώρηση επί χάρτου, 2002

Δημοσιευμένο στο Translatum, Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης

Λίγη ησυχία, παρακαλώ

Σήμερα ξεκουράστηκα αρκετά
μετά την πολύμηνη θητεία μου
στο κράσπεδο των διλημμάτων.
Ένα μικρό διάλειμμα κάνω
μια ανάσα να πάρω
και συνεχίζω.
Προς το παρόν θέλω μόνο
ένα ψέμα για να κοιμηθώ
κάτι σαν νανούρισμα, κάτι σαν στοργή.

Δεν ευθύνομαι εγώ
γι' αυτό το ανυπεράσπιστο συναίσθημα
που έπεσε στα χέρια τρομοκράτη.
Αν θέλει μπορεί να το ανατινάξει
μπορεί να το πετάξει
ή ακόμη να το εκβιάσει.
Δεν θα κάνω τίποτα
δεν θα ενοχληθώ από τίποτα,
σήμερα είμαι σε άδεια
σήμερα έχω υποσταλεί.

Μια τεθλασμένη γραμμή
αντιστέκεται στο παρελθόν
μια άρνηση στο μέλλον.
Απ' όλους τους ανομολόγητους κεραυνούς
μου μένει το τώρα να κατευνάσω
κι από αύριο πάλι δουλειά.

Ρουμπίνα Θεοδώρου
Από τη συλλογή Αιώρηση επί χάρτου (2002)

Πηγή: Translatum, Οι ποιητές της Θεσσσαλονίκης