Άτιτλο (Η ποίηση ξεκινά ...)

Η ποίηση ξεκινά εκεί που η πραγματικότητα, με τον τρόπο που την ξέρουμε, παύει να υφίσταται, έξω από τους φυσικούς όρους και τα όρια. Ένα ελάχιστο βήμα πέρα από τη λογική μας και την παραφθαρμένη μας όραση αρκεί για να τη βρούμε. Η ποίηση δημιουργεί τον κόσμο από την αρχή ή καλύτερα τον αναβαπτίζει κι έτσι αποκαθαρμένος αγγίζει το πιο λεπτό μας αίσθημα, τη διαφάνεια και την παρθενικότητα που χάσαμε μαζεύοντας υλικά που μας ήταν άχρηστα. Ως πολύτιμη ξέρει να λανθάνει πίσω από κάθε συνήθεια και εκδήλωση, παίζοντας κρυφτό και ποθώντας να αποκαλυφθεί εκεί που ο αέρας θέλει εξασκημένα στήθη. Είναι μια μικρή κατεργάρα άνοιξη που ζητά να ψαύσει τα πρόσωπά μας, να μεταμορφώσει τη χλωμή όψη του χειμώνα.


Ξανθίππη Ζαχοπούλου
από τη συλλογή Βαθύς ουρανός Βυθός θάλασσας, 2020

Το πιο λευκό μου σ' αγαπώ

Φτερά αγγέλου θα φιλήσω και θα σου στείλω το πιο λευκό μου σ' αγαπώ αγγελιοφόρος Κορμί ν' απλώσεις και να μου στρώσεις την άνοιξη σ' ένα φιλί ζωογόνο Φωνή θα γίνω και θα φυσήξω μέσα στα φύλλα της καρδιάς/ κι αν κινηθούνε θα πει πως ζούνε τα πιο βαθιά μου μυστικά Λευκό πανάκι θα ανοίξω και θα σου στείλω το πιο γαλάζιο σ' αγαπώ ταξιδεμένο Στεριά ν' απλώσεις και να μου στρώσεις λευκό νησί σ' ένα κορμί αγαπημένο


Ξανθίππη Ζαχοπούλου
από τη συλλογή Βαθύς ουρανός Βυθός θάλασσας, 2020

Λαγωνικό

Πίσω από τις αισθήσεις/ κρύβεται ένα λαγωνικό/ που ξυπνάει μόνο / όταν τρίζει η πόρτα/ από άνεμο ερωτευμένο/ Φαίνεται πως ο φτερωτός/ παίζει με τα δελτία καιρού/ έτσι που στο τέλος τα αισθήματα/ γίνονται ραγδαία εξαγνιστική βροχή

Ξανθίππη Ζαχοπούλου
από τη συλλογή Βαθύς ουρανός Βυθός θάλασσα, 2020

Πόλεις

Πόλεις τσίγκινα δοχεία στη φωτιά
Πόλεις σημάδια από ρόδες φορτηγού στον δρόμο
 Πόλεις συριγμός από άρρυθμες αναπνοές 

Κοιτάζεις τον πηγαιμό σου και το έλα σου
Μια σκλαβιά αλυσοδεμένη στα πεζοδρόμια
Ποτήρια μισοάδεια που δε μέθυσες
Άσπροι πάτοι κώνεια βλέμματα

Πόλεις πατούσες θυμωμένου ελέφαντα
Πόλεις αναμμένα αναστενάρια μπούλμπερη 
Πόλεις κρυφές νοσταλγίες ανόητων/ 
Κοιτάζετε με τα γυάλινα μάτια ρινόκερου


Ξανθίππη Ζαχοπούλου
από τη συλλογή Βαθύς ουρανός Βυθός  θάλασσας, 2020

Αποκατάσταση της ομορφιάς

Ακόμα υπάρχουν πεταλούδες
Φαντάσου να λείψουν οι πεταλούδες απ' τον κόσμο
Τα εύθραυστα στον άνεμο φτερά
Το αλαφρό πέταγμα
Η ομορφιά

Φαντάσου να λείψει
το τριγωνικό σχήμα της σιωπής
στην αόρατη των λουλουδιών γεωμετρία
Σε είδα δίπλα στους βράχους
να δίνεις νόημα στις πέτρες
ν' ανταγωνίζεσαι στο πέταγμα το κύμα
να κλείνεις τη σιωπή σου στον άνεμο
ναι να ζητάς, εσύ, πόσο να ζητάς
την αποκατάσταση της ομορφιάς στον κόσμο


Ξανθίππη Ζαχοπούλου
από τη συλλογή Βαθύς ουρανός Βυθός θάλασσας, 2020

                                                                   

Λουλούδι ξεχωριστό

Να γεννιέσαι στις φλέβες της νύχτας
Να τρέχεις στο σώμα ανέφελων αστεριών
Να πατάς καρφιά στο γυμνό χώμα
Όταν αγγίζεις τη γη
Όμως ν' ανθίζεις
Γιατί έτσι μας  θέλει η ζωή

Λουλούδι ξεχωριστό ο καθένας


Ξανθίππη Ζαχοπούλου
από τη συλλογή Βαθύς ουρανός Βυθός θάλασσας, 2020

Για την ποίηση

Ποίηση: ποιώ, φτιάχνω το ψηφιδωτό που συνθέτει την
αλήθεια. Κάθε ψηφίδα βαλμένη με υπομονή και πόνο.
Από το χέρι του Αιώνιου. Μέσα από εποχές παγετώνων,
καυσώνων, σεισμών, κατακλυσμών. Όταν το γάργαρο
νερό διατρέχει τις φλέβες της γης ανασκουμπώνοντας
τη φύση στο έργο της αλήθειας. Το πέταγμα του γλά-
ρου, το θρόισμα των φύλλων, οι πρασινωπές πέτρες
στην όχθη του ποταμού, ο παφλασμός της θάλασσας, η
κίνηση του αέρα ανάμεσα στα πέταλα. Όλα υποταγμέ-
να με αγάπη στην τελείωση.
Η ποίηση αγγίζει το θαύμα. Μικρές εκλάμψεις αλήθειας
διατρέχουν με την ταχύτητα του φωτός την ψυχή. Και
τότε το θαύμα αρχίζει. Ο ουρανός αποκτά το πρώτο
του χρώμα, η γη ανοίγει τα μυστικά της, η ιστορία των
φύλλων ψιθυρίζεται στ’ αυτιά σου, το κύμα ξεπλένει
και γιατρεύει τις πληγές με την αρμύρα του. Τα πουλιά
σού μαθαίνουν να ίπτασαι. Ένα ταξίδι πάνω από τη γη.
Να δεις τις ακατοίκητες κρυψώνες της. Μια πτήση στο
όνειρο. Που τώρα ακόμα κατοικεί στις καρδιές. Για να
διασώζει την αθωότητα.
Η ποίηση διασώζει την αθωότητα. Που ζει υπομονετικά
στα πέταλα των λουλουδιών και στο ελαφρύ πέταγμα
της μέλισσας. Στις κόρες των ματιών των ελαφιών και
στο ελαφρό πάτημα του ζαρκαδιού. Στα χαμηλωμένα
βλέμματα των κοριτσιών που πρώτη φορά αντικρίζουν
τον έρωτα. Στα μεγάλα μάτια των παιδιών που γνωρί-
ζουν τον κόσμο.
Η ποίηση διαλύει τα σκοτάδια. Σαν το πρώτο χάραμα
της μέρας που θα χαρίσει και πάλι το άπλετο φως της.
Για να φωτιστούν τα πάντα. Μέσα και έξω. Για να
ελευθερώσουν όλα το κρυμμένο τους φως. Το αληθινό
φως. Που είναι πιο λαμπρό του ήλιου.


Ξανθίππη Ζαχοπούλου
από τη συλλογή Μάρερμα, 2016

Όλα στη ζωή είναι διάφανα

Όλα στη ζωή είναι διάφανα
Τα λουλούδια φανερώνουν την άνοιξη
στα πέταλά τους
δίνοντάς της τη ζωή τους
δώρο ακριβό για την αλήθεια
 
]Όλα στη ζωή είναι διάφανα
Ένα δάκρυ που φτάνει στα χείλη
φανερώνει τους ωκεανούς
και τα μυστικά τους
μέσα από την αρμύρα του πόνου του
 
Όλα στη ζωή είναι διάφανα
Τα πουλιά στο πέταγμά τους
φανερώνουν την ακριβή μας άνοιξη
που θέλει να ανθίσει
περιμένοντας μια ξεχασμένη εφηβεία
 
Όλα στη ζωή είναι διάφανα
Σαν τα παλιά όνειρα που γίνανε ζωή
και λύγισαν τον χρόνο.


Ξανθίππη Ζαχοπούλου
από τη συλλογή Μάρερμα, 2016

Αόρατη γεωμετρία

Ανήλιαγη η πρώτη μέρα
φως και βυθός οι επόμενες
 
Κρύσταλλο περίμενα το γέλιο σου
μέσα να δω τη διάφανη ζωή σου
 
Οι ρόμβοι του πατώματος
στήνουν τη γεωμετρία τους στα βήματά σου
 
Φειδωλές οι εικόνες
προσθέτουν στη μνήμη
 
Όσες φορές ζυγίσεις ένα δάκρυ
τόσο πιο λίγο μετράει ο πόνος στη ζωή σου
 
Η γεωμετρία του σύμπαντος
οργανώνει τη ζωή μας
 
Η γεωγραφία του σώματος
ταξιδεύει τις μνήμες
 
Όσο αντέξει η στιγμή στον χρόνο
τόσο πιο πολύ ζωή αντέχουμε
 
Η ανέμη του σώματος
γυρίζει τις ώρες μας
 
Όσο κοιτάς ένα αστέρι
τόσο χάνει από τη λάμψη του
και φωτίζει τα σκοτάδια σου.


Ξανθίππη Ζαχοπούλου
από τη συλλογή Μάρερμα, 2016

Ένωση

Ό,τι αντέχει στη σιωπή κρατάει αιώνια
Ό,τι φοβάται τη ζωή μαραίνεται σαν φύλλο
 
Ό,τι ανοίγει σαν φτερό κερδίζει ουρανούς
Ό,τι τη γη αγαπάει σαν δέντρο μεγαλώνει
 
Ανοίγεις τη ζωή σου διάπλατα
άμμος αμέτρητη στα δάχτυλα η αγάπη
 
Αρχίζει ο χρόνος στην παλάμη σου να τρέχει
σαν δυο σταγόνες που ενώθηκαν σε μία.


Ξανθίππη Ζαχοπούλου
από τη συλλογή Μάρερμα, 2016

Ο έρωτας

Ο έρωτας
Μικρό κοχύλι ψημένο από την άρμη
Κλεψύδρα που της κλέψανε τον χρόνο
Κόκκοι που καθρεφτίζουν την οικουμένη
Ηχώ που λησμονάει τον εαυτό της
 
Ο έρωτας
Λιοπύρι από παρθενικά τζιτζίκια
Τραγούδι από μήτρα ξεχασμένη
Πορφύρα από ξυπνημένο αίμα
Φλέβες σχηματισμένες στις ρίζες της γης.


Ξανθίππη Ζαχοπούλου
από τη συλλογή Μάρερμα, 2016

Αυγουστιάτικη προσευχή

Έπλεξες κομποσκοίνι τα μαλλιά
κάθε τους τούφα προσευχή
κάθε ανταύγεια και Χριστός
 
Ασήμωσες τα μάτια με βροχή
κάθε ψιχάλα Παναγιά
κάθε σταγόνα θαύμα
 
Φτερούγισες τα χείλη σαν πουλιά
κάθε τραγούδι και φτερό
κάθε φωνή και Πνεύμα.


Ξανθίππη Ζαχοπούλου
από τη συλλογή Μάρερμα, 2016