Ελεύθεροι λογισμοί

Έτσι ελεύθερα να πετούν οι λογισμοί
να πηγαίνουν πέρα, 
δίχως φραγή, δίχως γιατί, δίχως ...
Ν' ανταμώνουν με τους δικούς σου, 
να σεργιανάν τον κόσμο, 
να γίνονται άσπροι, να γίνονται μαύροι,
να γίνονται παράνομοι, παράτυποι.
Να κουρσεύουν στεριάς τους μύθους, 
των θαλασσών το κύμα, την αρμύρα. 
Κι έπειτα έμφορτοι να γυρνούν,
ταξιδεμένοι, χορτάτοι,
να συνεπαίρνουν το μυαλό
και τις αισθήσεις !

Ανδρέας Δαβουρλής
από τη συλλογή Ελεύθεροι λογισμοί, 2017

Αδέσποτες στιγμές

Κινούμαι με μεταχειρισμένα αυτοκίνητα γεμάτα στουπιά και ο αγκώνας μου ακουμπάει τους καλούς φίλους που έχω για παρέα.

Φυλάω ακόμα ένα τσαλακωμένο εισιτήριο στην τσέπη αλλά επιλέγω να ξεδιψάσω με χαμόγελα.

Με μπουκάλια και μεταμεσονύχτιες κουβέντες νομίζω ότι ακόμα μπορώ και μαγεύω τα παγκάκια της πλατείας.

Στέκομαι έξω από βιτρίνες, απέναντι από κτίρια, πάνω σε καταστρώματα.

Βυθίζομαι σε ξενοδοχεία, μέσα σε φώτα, δίπλα σε φανάρια και κοιτάω όλους αυτούς που ονειρεύονται.

Εκπαιδεύομαι σε φθηνά σπίτια με θέα την δική σας.

Στέκομαι έξω από κάστρα, υποσχέσεις και δεσμεύσεις.

Σας χαρίζω τις αδέσποτες στιγμές μου.

Εμπρός.

Κάντε μου ευθανασία. 

Δανάη Πρωτόπαπα

από την ανέκδοτη συλλογή Οι Λέξεις Τέλειωσαν,

το Συναίσθημα Παραμένει, 2018

*Γράφτηκε με αφορμή την δολοφονία του Αλέξη. Δυστυχώς σε αυτήν προστέθηκε και η δολοφονία του Ζακ. Ένα ηχηρό αντίο στους φίλους μας…

Απόστιχα Ι

Οι ταξιδιωτικοί χώροι 
Δεν μας υποδέχονται

Αδιαφορούν για τις παρουσίες

Τα κάδρα στους τοίχους
Κρεμάστηκαν από υπαλλήλους
Σιδηροδρομικής εταιρείας

Τα καθίσματά τους
- Αυτά είναι άλλο -

Αυτά μας υπομένουν

Σημαδεμένα από τις τριβές
Των περαστικών σωμάτων

Αναμένουν την αναχώρηση

Την αναμόρφωση του χώρου
Όπου συντελείται τούτη

Η καθεστηκυϊα πράξη


Χάρης Ιωσήφ
από τη συλλογή Απόστιχα σιωπής,2017

Κατάσαρκα

                                            Στη Χριστίνα Μαλανδράκη

Ένας φοιτητής, ιμιτασιόν ημιμηχανόβιος, σκάει στο μαγαζί του Μήτσου, κάποτε με το κορίτσι του, και παραδόξως γίνεται αποδεκτός και μόνος και μαζί της στην απόλυτη εκείνη ησυχία των αποφυλακισμένων και καταζητούμενων, στο μαγαζί που 'χε μόνο μπριζόλες και κρασί - άσπρο κρασί, ξερό, και χοιρινές στα κάρβουνα - αυτά τα δύο πράγματα μονάχα, τρίτο δεν υπήρχε, ούτε καν ψωμί. Έβαζες μάλιστα μόνος σου κρασί απ' το ψυγείο, ήταν έναν κοινό ψυγείο σπιτιού, ενώ ο Μήτσος ασχολιότανε με κάρβουνα και κρέας, πάντα με γένι τέσσαρω μερώ σ' εποχή που δεν είχαν εφεύρει ακόμη το τριμάρισμα. Υπήρχε μόνο ένας κανόνας, η ησυχία: όχι τζουκμποξ, όχι πικάπ, όχι κασέτα, ούτε καν ραδιόφωνο, οι άνθρωποι (όλοι άντρες) μιλούσαν μια φορά στο τέταρτο - ή ούτε καν - καπνίζαν τρωγοπίνοντας στη χαύνωση, στις σκέψεις του ο καθένας, και φεύγανε πληρώνοντας στα κουτουρού και στο περίπου. Ο νεαρός κάτι σκάμπαζε, κάτι έπιανε στον αέρα, κια προσαρμόζονταν ανάλογα στην ησυχία. Πήγαινε ύστερα στο «Αττικόν» της Γ' Σεπτεμβρίου, δίδασκε Έκθεση κι Ιστορία, πρώτη του φορά σε τάξη καλοκαίρι είχε 70 μαθητές, κι όταν επιτηρούσε έγραφε ποιήματα για το Μήτσο. Ήμασταν στη δεκαετία του "70 κι ήτανε, ακυρίλευτη μακράν, η φτωχικότατη οδός Ναυάρχου Αποστόλη. 

Δημήτρης Φύσσας 
από τη συλλογή Εμενα μου λες,
Ποιήματα 1997-2016, 2016

Από απόσταση

Μοβ μορφή

σε ορίζοντα γυμνό,

όσο πλησιάζω

δεν είσαι συ

αποδομείσαι

κηλίδες κόκκινες και μπλε

φιγούρα από πίνακα πουαντιγισμού.

Μαρία Λάτσαρη
από την ανέκδοτη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα

Ο τρελός

Τον έχουν μάθει πια ...

Κάθεται σ' εστιατόριο και παραγγέλνει
να ταΪστεί με γάλα μητρικό 
από τη σερβιτόρα.
Πάει στις μπουτίκ να δοκιμάσει
τα περσινά του ρούχα.
Στο ταχυδρομείο τακτικά 
στέλνει γράμματα σε πεθαμένους.
Μπαίνει στο κρεοπωλείο
και χορεύει χασάπικο,
ζητά το κεφάλι του κυνηγού
επί πίνακι. 
Στα μανάβικα αγοράζει
τα ραδίκια ανάποδα. 
Το κλειδί του σολ
στο κλειδαρά παραγγέλνει,
στα φαρμακεία κάτι
για το αμάξι του που αρρώστησε.
Κουρεύει την περούκα ο τρελός ..

Τον έχει μάθει όμως η αγορά ...
Κι οι γιατροί δεν τού 'χουν βρει τίποτε.
Μόνο μι' ακτινογραφία που έδειξε παλιά
πως στη θέση των οργάνων
- νεφρών, πνευμόνων, καρδιάς
μέσα του έχει πεταλούδες
(κίτρινες, μαβιές, πλουμιστές)


Παναγής Αριστοτελίδης
από τη συλλογή Πετεινά του ουρανού
εκ της γης τρεφόμενα, 2011

Ελαφρόπετρα - Χαϊκού με τίτλο (Επιλογή 2)

Ο Υπηρέτης

Πιστέ μου φόβε
είσαι ο τελευταίος
που θα μ' αφήσεις.


Χρυσή  Ευκαιρία

Αν ψάχνεις σπίτι 
το χάος παραμένει 
ακατοίκητο. 


Τα Μυστικά της Εδέμ

Ιδού το ρήμα
που γέννησε το ψέμα.
Απαγορεύω. 


Χάρης Μελιτάς
από τη συλλογή  Ελαφρόπετρα, Χαϊκού με τίτλο, 2016

Ανυπότακτη σκέψη

                       στον Κώστα Θ. Ριζάκη

Η σκέψη μου ανυπότακτη
σε βαθύ την κλείνω πηγάδι
ξεπετάγεται αναβλύζοντας με ορμή
σε κλουβί σκοτεινό τη φυλακίζω
ξεγλιστρά με πάθος και αντίσταση
τρέχει πάντα ξεφεύγει
πηγαίνει εκεί όπου θέλει
την επιθυμία συναντά
βασανίζουν μαζί
αρραγές δίδυμο δυνατό
την ψυχή και το είναι μου.


Σοφία Παπαχριστοφίλου
από τη συλλογή Από φεγγίτη μικρό, 2016

Σιτιστής

Ακούγονται αλυχτίσματα όλη τη νύχτα και ουρλιαχτά. Ο σιτιστής ξαγρυπνά. Βλέπει τα πρόσωπα που στον σκοτάδι μακραίνουν και γίνονται ρύγχη. Που αναστατώνονται κι αδημονούν όταν οσμίζονται τη σάρκα. Αυτιά που γίνονται μυτερά και ευκίνητα και κρύβονται ακίνητα, μόλις κυματίσει ανάσα τον αέρα.
Ακούγονται αλυχτίσματα όλη τη νύχτα και ουρλιαχτά. Πολλοί ταράζονται στον ύπνο τους. Τα μικρά παιδιά χώνονται στο κρεβάτι των μανάδων τους. Μες στο σκοτάδι ξεγελιούνται πως είναι εφιάλτης τα κόκκινα τους μάτια και οι κυνόδοντες που γυαλίζουν κάτω απ' τα χείλη τους, τα σουφρωμένα για φιλί. Μες στο νανούρισμα ακούγεται κι ένα γρέζι. Σφυρίζει σιγανά και λίγο λίγο το πάει σε γρύλισμα. Μπερδεύεται με τα ροχαλητά, διαφεύγει ...
Όσοι ξυπνήσουν το πρωί γλυκίζουν την καινούρια μέρα με το χασμουρητό τους.
Ο σιτιστής σκύβει πάλι στη σούπα του.
Μπας και νικήσει αυτήν την άγρια πείνα
που απλώνεται στον κόσμο
σαν λεκές ...

Αρετή Γκανίδου
από τη συλλογή Χαράζει ο άλλος μου εαυτός, 2015

Καραβόσκυλα

Στα παλιά χρόνια οι ναυτικοί πάνω στα καράβια τους

είχαν τα επονομαζόμενα Καραβόσκυλα.

Σκυλιά τα οποία είχαν εκπαιδευτεί

να οσμίζονται τις καταιγίδες.

Τα έτρεφαν με εκλεκτά ψάρια.

Όταν αυτά τα σκυλιά γερνούσαν,

τα άφηναν στη στεριά για να πεθάνουν

τουλάχιστον πάνω στο χώμα.

Έτσι, λίγο πριν το θάνατο, τριγύριζαν σαν Χασαπόσκυλα

κάτω από τα τραπέζια των πανηγυριών

και -ανεχόμενα τις κλωτσιές- άρπαζαν τα πεταμένα κόκαλα.

Αν μπορούσες να διαβάσεις τα λυπημένα τους μάτια,

θα έβλεπες ότι νοσταλγούσαν τις φουρτούνες.

Γιάννης Τόλιας

από τη συλλογή Ασκήσεις συναισθήματος, 2013

Άτιτλο (Κανονικέ άνθρωπε ...)

Κανονικέ άνθρωπε
πες μου
πώς μπορείς να ζεις
χωρίς λοφίο
χωρίς παρδαλή ουρά
χωρίς μια γαλάζια ανταύγεια
στα φτερά;


Έλσα Κορνέτη
από τη συλλογή Κανονικοί άνθρωποι
με λοφίο και μια παρδαλή ουρά, 2015

Παρομοίωση

Σαν ψίθυρος που σπάει τη σιωπή
Σαν ανατριχίλα που χαλά την ηρεμία
Σαν φουρτούνα σε μια θάλασσα ρηχή
Σαν το πρέπει που νικά η επιθυμία

Σαν τους δείκτες που πληγώνουνε το χρόνο
Σαν βιτρίνα που σκοτώνει την ουσία
Σαν προσκυνητής που έχασε το δρόμο
Σαν μια προσευχή που έγινε ικεσία

Σαν τσεκούρι που το ξύλο τραυματίζει
Σαν πληγή που μια ζωή θα τρέχει αίμα
Σαν τον άσωτο που σπίτι του γυρίζει
Σαν αλήθεια που πουλήθηκε για ψέμα

Σαν τον κόσμο που μαθαίνει να ξεχνά
Σαν τη μέρα που περνά τόσο χαμένη
Σαν σβησμένος πόθος διακρίνεται ξανά
Σαν ζωή που δε σε περιμένει.

Μαρία Δασκαλάκη
από τη συλλογή Μικρές Παρασκευές, 2015
 

Γνώθι σαυτόν

Είμάι δρόμος που δεν βγάζει πουθενά
Παράθυρο με τζάμι θολωμένο
Μνήμη με αμέτρητα κενά
Γράμμα σε συρτάρι κλειδωμένο.

Είμαι χρώμα ζωγραφιάς που ξεθωριάζει
Άνθρωπος με ένα μόνο φίλο
Ρούχο που ποτέ δε σου ταιριάζει
Εύα που δεν έφαγε το μήλο.

Είμαι τρένο που στις ράγες θα χαθεί
Χώμα αιωνίως διψασμένο
Μήκος που δεν έχει μετρηθεί
Σφάλμα μες στις τύψεις του πνιγμένο.

Είμαι κόμπος που ποτέ δε θα λυθεί
Φάκελος που δεν έχεις ανοίξει
Φως της μέρας που έχει πια χαθεί
Σχέση που κατέληξε σε πλήξη.

Είμαι κίνδυνος που ήρθε ξαφνικά
Κύμα που ο αέρας δυναμώνει
Θλίψη που τη μέρα μου νικά
Μια φωτιά που καίει πάντα μόνη.

Είμαι κύκλος που δεν μπόρεσε να κλείσει
Τίτλος τέλους που δεν ήθελε να πέσει
Αίνιγμα που έχασε τη λύση
Μια αρχή που έμεινε στη μέση.

Είμαι ο κόσμος που φοβάται μη χαθεί
Είμαι σπίθα που κρατιέμαι αναμμένη
Είμαι αγώνας που δεν έχει κερδηθεί
Μια αυλαία που να πέσει περιμένει ...

Μαρία Δασκαλάκη
από τη συλλογή Μικρές Παρασκευές, 2015
 

Αντίστροφη μέτρηση

Οι μέρες μου μαζεύουν επικίνδυνα
δεν θα προλάβω να τελειώσω το σχολείο.
Με σφίγγουν οι απόλυτες τιμές
οι παρενθέσεις, οι αγκύλες, οι ορίζουσες
με σκιάζουν εξισώσεις και συστήματα
κι αυτές οι άναρθρες κραυγές των νικητών
που αντηχούν απ' τα βιβλία Ιστορίας.
Οι κηδεμόνες μου το πήρανε κατάκαρδα
σκοπεύουν να με ρίξουνε ξανά
στην πέμπτη του δημοτικού
να χτίσω -λέει-νέες βάσεις για το μέλλον.
Φοβάμαι πως αδίκως αγωνίζονται.
Μπερδεύω τους ακέραιους με τους δεκαδικούς
σιχαίνομαι την τέλεια διαίρεση
την έκθεση για την αποταμίευση
κι ύστερα, όλο και γυρίζω το κεφάλι
στο άδειο πρόσωπο του χθες
για ένα βλέμμα.
Ούτε στην πρώτη δεν πιστεύω να στεριώσω.
Μιλάω τα φωνήεντα φαρσί
στα σύμφωνα κομπιάζω κάπου-κάπου.
Σαν να με βλέπω σε ταινία προσεχώς.
Εμβόλια, τραμπάλιες, λούνα παρκ
ποδήλατο με βοηθητικές
βαφτίσια, κουδουνίστρες, μαιευτήριο.
Ακούω κιόλας τη φωνή της νοσοκόμας.
- Αγόρι είναι.

Χάρης Μελιτάς
από τη συλλογή Κυνηγώντας τον δολοφόνο μου, 2015
 

Έρχεται και φεύγει

Και τότε έρχεται.
Σαν διάφανο αποκρουστικό τέρας
με συντεταγμένες ανθρώπου
κλειδώνει το όνειρά μου
σ' ένα ξεκοιλιασμένο συρτάρι
λαδώνει τους σκελετούς στη ντουλάπα μου
διαχέει αόρατο δηλητήριο
και παράφρονες χυμούς θανάτου.
Και τότε φεύγει.

Όταν τελειώνει
μοιάζω σαν τα χυμένα μυαλά ενός αδικοχαμένου ναύτη
σ' ένα βρομερό μπαρ.


Ρία Φελεκίδου
από τη συλλογή Αυτά

Ψυχολογία

Ι

Σαν την τεμπέλική σαύρα
σέρνεται μέσα μου
αυτό το συναίσθημα
που χρόνια προσπαθώ
να ονομάσω.

Άλλοτε κρύβεται καλά
- το ψάχνω και δεν το βρίσκω -
κι άλλοτε με κοιτάζει με θράσος
στα μάτια
μέσ' απ' τα μάτια μου.

Κι όλο σέρνεται
- δίχως όνομα -
στην ταραγμενη ψυχή.

Κι όλο
σέρνομαι.


Στέργιος Τσακίρης
από τη συλλογή Ψυχολογία, 2015

Ηχώ μελαγχολία

Σε κάμπους βραδινός
Και στα βουνά χαράματος
Αναζητάει μου τα δάκρυα
Σπουδαίες υποσχέσεις
Μεσημεριάτικα διαβαίνοντας
Αγάλματα σπαρμένος
Με αίσθηση στους ώμους
Και σε επιγραφές ασθενεια
Πάντα νυσταγμένα
Λούκια φτωχικά
Και να η ποίηση
Μαζί της θέλει να πεθάνω
Να ζήσω αυτό που σκέπτεται
Γλυκόπικρη και
«Μακαρόνια που έφαγα
Όλα να τα ενώσω
Να φτιάξω σιδηρόδρομο
Να 'ρθω να σ' ανταμώσω»
Ή «Χρόνια πολλά με αράπη»
Ή «Με τα μη και με τα δεν
Έφτασες ζωή μας το μηδέν»

Ηλίας Τσέχος
από τη συλλογή Αγριόχορτο στόμα, 2015

Η Γέννηση

Μες σ' ένα σπίτι γεμάτο κατάρες ...
Ποιος δίνει σημασία στις ευχές;
Ακόμα ξετυλίγουν το κουβάρι οι Μοίρες ...
Ποιος δίνει σημασία στις ευχές;
Ακόμη καίει το λάδι στο καντήλι...
Κατάρες ψιθυρίζουν ή τις ξορκίζουν;
Ποιος μεριμνά για τις ευχές;
Το φως από το λυχνάρι τους,
κάνει τεράστια τη σκιά του κρεβατιού μου...
Μοιάζει με κάστρο απόρθητο, άβατο όρος των Αγίων.
Ποιος μεριμνά για τους αμαρτωλούς;
Νερό ζητάω.
Πολύ.
Διψάω.
Νερό καταραμένο και λάδι αγιασμένο...
τα δώρα που μου φέρανε οι Μοίρες.
Ποιος μεριμνά για τους αμαρτωλούς;
Μες σ' ένα σπίτι γεμάτο νεκροθάφτες ...
Ποιος δίνει σημασία στους ζωντανούς:

Άτη Σολέρτη
από τη συλλογή Εβένινη δίνη, 2007
 

Μη καπνιστής

Και πετώ
τα τσιγάρα
σαν σαϊτες
στους δρόμους,
δηλώνοντας
μη καπνιστής
αλήτης διαδρόμων,
διαβάτης
απρόσωπων ιδεών,
ψηφίζοντας
αδιάκοπα απών
σε αδικίες νόμων.

Δημήτρης Π. Κρανιώτης
από τη συλλογή Ενδόγραμμα, 2010

Μέθη

Μες στο λάθος αναγεννιόμαστε αιώνιοι.
Ξεκουρδίζεται ο κόσμος. Τόσο ξένος
όσο το σώμα μετά τον έρωτα. 

Χθες βράδυ, μίκρυνα επικίνδυνα, 
Μια πελώρια σκιά με σίμωνε μια, 
μια ξεμάκραινε. Κρύφτηκα,
σε μια παλιά φωτογραφία. 
Άχρηστες όμως οι κρυψώνες, αφού ξέρεις,
φάντασμα της νύχτας, δεν υπάρχει.
Τα άγνωστα βήματα που ακούς, δικά σου μόνο
κι η βρώμικη ανάσα, όχι τέρατος. Εσύ, 
αειθαλές παιδί σ' ένα κορμί, ναυάγιο. 

Σκιά τρομακτική μα οικεία, θυμήσου
κάθε φορά που κοιτάζεις στην ντουλάπα,
κούτες παιχνίδια, τα ρούχα, τα παπούτσια,
την δική σου βρίσκεις, ηλικία παιδική.

Καινούργια μέρα. Ο ήλιος
επιβάλλεται στο δώμα.
Χρυσό το σκήπτρο του, χαράσσει
χαμόγελα στο στόμα. Μόνο οι μπουκάλες
παραταγμένες στο τραπέζι, μαρτυρούν
πως εχθές βράδυ
με απάτησα με τον εαυτό μου. 

Γιώργος Χ. Στεργιόπουλος
από τη συλλογή Εξορία στην γέννηση, 2015
Ενότητα : Οι νάνοι