παράδεισος

σημάδεψα τις πέτρες και τα χρώματα
πάλι τον κήπο σου περιέγραφα να ξέρεις
κι ήταν τα  ξημερώματα στις τέσσερις
ώρα βαθιάς περίσκεψης σαν
σεργιανούν όνειρα τα ακάθεκτα πυκνά
ανοιγοκλείνουν αρχαίες πόρτες

σε βρήκα εκεί πάλιν εκεί
στο κέντρο παραδείσου ακραιφνούς όπου
πουλιά ευφάνταστα σύραν φωνή
μες στα πυκνά φυλλώματα πλαγίων δέντρων

κρυμμένη στης αυγής το ψήλωμα
ψιθύρισα στ' αυτί σου την αλήθεια

ένα πολύχρωμο γιοφύρι ολόρθο αναδύθηκε
(τα ερείσματά του άδηλα όπως πρέπει)

έπειτ' ανέβηκε ένα ήλιος μάταιος
έλιωσε το γιοφύρι κι απ' ανάμεσα
πικρά βουνά με όλα τα αγρίμια τους
μεσοστρατίς μου πάγωσαν το αίμα

μένω τυφλό παιδί σε δανεικό παράδεισο 
κι ούτε φοβάμαι πια μην ξημερώσει


Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Θαυματουργή πλην έρημος, 2018

βήμα παιδικό

πήρα τη θάλασσα, μα ήτανε κάμπος
έτρεχε έτρεχε σα φως πάνω σε σχήματα
χρώματα απόπνοιες της γης φεγγοβολούσαν φανερά
στεφάνι ο ουρανός πλατύς τρυπάει το πρόσωπό μου

στα οργωμένα τα χωράφια του χειμώνα περπατώ
με ασυνήθιστο το βήμα παιδικό
σκοντάφτω χάνομαι στους χωματένιους βώλους
τις απαλές ετούτες φτέρνες μου σκληρά πατώ
στα προπετή παπούτσια υποκύπτω σταθερά
μα η γιαγιά μου η γη δε με ξεχνάει
γνωρίζει εξ επαφής τα βήματά μου


Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Θαυματουργή πλήν έρημος, 2018

πουλί του πρωινού

πουλί πρωί που κομματιάζεις ήχους
πάνω σε δέντρο σκαλωμένο σε κλαδί
ως αναστρέφεις το λαιμό κι αρχίζεις νέα λέξη
διάφανο πάντα αστράφτει το εννέα και μισή !

Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Θαυματουργή πλην έρημος, 2018

η αγάπη που δεν ξέρει

δεν ξέρει η αγάπη να βαδίσει
μικρό παιδί απέμεινε
στα τρίστρατα αφέθηκε σκληρά
το μαύρο ρούχο της γιαγιάς
βλέπει να ξεμακραίνει
το βράδυ έρχεται αργά
και η αγάπη
κοιτάζει στην ποδιά της το τσεπάκι
το δαντελένιο ρέλι ξηλωμένο
άραγες η μαμά θα τη μαλώσει
ίσως γι' αυτό καλύτερα να μείνει
στην άκρη στο πεζούλι καθισμένη
ωσότου να 'ρθει πράγματι το βράδυ
να σβήσει το κορμάκι της εντός του
απ' τα ξανθά μαλλιά δε θα φοβάται
μην προδοθεί
μικρή μικρή θα γίνει πετραδάκι
στην άκρη του πολύ μεγάλου δρόμου
ποιος βιαστικός ν' ασχοληθεί μαζί της;
και έτσι θα περάσει στο σκοτάδι
κρυμμένη η αγάπη στην καρδιά του
άφοβη να κοιτά τυφλά τη νύχτα
κι όταν η μέρα ξημερώσει πάλι
σπασμένα πρόσωπα παντού θα τη ζητάνε
στην αγορά σε κάθε εχθρών και φίλων σπίτι
κι όλοι θα ενωθούν στην αγωνία
και η γιαγιά θα κλαίει απελπισμένη
κι η μάνα θα προσεύχεται στο τάμα
μα η αγάπη τρέχει στα χωράφια
χαίρεται το καινούργιο της παιχνίδι
κάθε βραδιά να μπαίνει στο σκοτάδι
κάθε πρωί στη μέρα να ξεχνιέται
ποτέ ποτέ πίσω ξανά στο σπίτι
να τη φοβίζουν να την απειλούν
και να ξεχνάνε

πως είναι μόνον ένα κοριτσάκι
στο τρίστρατο δεν ξέρει να διαλέξει
καμιά φορά ξηλώνει την ποδιά της
κάποια φορά δεν θα γυρίσει πίσω


Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Η αγάπη που δεν ξέρει, 2015
 

εστία

ξεριζώνουν το θαύμα μου τραύματα
απ' το πόδι με παίρνει το κύμα
τη δική μου φωνή ακολούθησα
κι ας μην το 'χα πιστέψει ποτέ

τώρα βλέπω στο μέλλον χαλάσματα
υλικά της ψυχής μου σπασμένα
την εστία μου πάλι ονειρεύτηκα
να καπνίζει μονάχη τις νύχτες


Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Η αγάπη που δεν ξέρει, 2015

αγάπη

το τρένο σου κοιτώ αγάπη
να φθάνει με κορδέλες χρώματα
από τις ράγες του μεγάλου ουρανού

κοίτα, μονάχη περιμένω ανήσυχη
ρολόι του σταθμού πολλαπλασιάζει
ήχους αναμονής σου

ψαθάκι άδολο φορώ καθώς το καλοκαίρι
φυσά λεπτό το φόρεμα διπλώνει σε πτυχές
ο γρύλος και η μέλισσα κρατούν διπλά τον ίσο
θλίψη της σφήκας δεν τη φίλιωσα ποτές

έλα λοιπόν χωρίς
ώρα αφίξεως να σημάνεις
υποσχεμένο τρένο γιορτινό
από παντού χωρίς επιστροφή σου


Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Η αγάπη που δεν ξέρει, 2015
 

Μαγεμένοι

art by Ettore Aldo del Vega

γυαλί κι ασήμι
πολύχρωμο χαλί

στρώσαμε φιλέψαμε
ουράνιο τ' όνειρο
το δώρο
άμφιο ιερό
εξομολόγηση
για μια ζωή που δυναμώνει
κάθε της όνομα
θαύμα

μαγεμένοι της ζωής μας
ικέτες

Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Αδήλωτη άνοιξη, 2013

Νύχτα της ερήμου

ποτέ τα λόγια
δεν κατασίγασαν το αδοκίμαστο

κάτω από τα πέταλα των λέξεων
βαριά η γνώση

για μια έναρθρη σπίθα πασχίζω
στιγμή μου μόνη κι άφωνη

νύχτα της ερήμου

Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Αδήλωτη άνοιξη, 2013

Περιμένοντας

μόνο μια φωνή
έχω οδηγό
εκ των έσω
στο σύμπαν
που δημιουργείς

ένα στίγμα

αχνό κάποτε

φως μες στη νύχτα

Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Αδήλωτη άνοιξη, 2013

Εκτίμηση

ο ήλιος ζέσταινε τους φόβους
λυτά στην παραλία τα πουλιά της άνοιξης
τα ξανθά μαλλιά των φιλενάδων
τα γέλια της βεβαιότητας
ήσυχες αναμονές νέων ερώτων
επικουρικές της απόλαυσης
του κυριακάτικου καφέ
κι όλα γενναιόδωρα και καθωσπρέπει
στις ηλικίες μας

η εικόνα σου πέρασε
σκιά πετούμενου

Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Αδήλωτη άνοιξη, 2013

Ποίηση

painting: Huan Miro

τώρα μόνον με αίμα
γράφεται η ποίηση
καθαρό κόκκινο αίμα
που διορθώνει τα λάθη

Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Βαθύ κανάλι, 2013

Τρυφερότητα

painting : Alfred Gokcel

όταν σε σκέπτομαι
θέλω να νιώσω

να χαϊδέψω απαλά
τη ρυτίδα που φαντάζομαι
να στεφανώνει το φρύδι
τη γεύση να δοκιμάσω από τον ιδρώτα
που έτρεξε στο αυλάκι
του λαιμού
λίμνασε στη γούβα του σφυγμού.
με τις παλάμες
να ανιχνεύσω τα τοπία της πλάτης
να καταλάβω πότε και πού
πέσαν οι κεραυνοί

Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Βαθύ κανάλι, 2013

Θέλω

painting by E. Munch


θέλω να είμαι σε σένα μέσα
μαύρο σπόρι στα σπλάχνα σου
κόμπος ιδρώτα στο παγωμένο σου μέτωπο
το ρίγος που δεν ορίζεις

τέτοιος έρωτας θα είμαι εγώ για σένα
πληρωμή του άκρατου εγωισμού σου
τιμωρία της σκληρής σου εγωπάθειας
κάθε σου απρέπειας η δικαίωση
κάθε φόβου σου η επιβεβαίωση

τέτοιος έρωτας θα είμαι για σένα
που να μην τον ευχόσουν ποτέ
που να μην του ξεφεύγεις
όσο κι αν παλέψεις
με τα δόντια σκίζοντάς τον
ακόμα και τότε
τα κομμάτια του
κορδέλες σου και σάβανα.

Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Βαθύ κανάλι, 2013

Εάν έρθεις

art by David Spyker


εάν έρθεις να ξέρεις
δεν το ζήτησα

δεν ήμουν εγώ
που έγραψα μήνυμα
στο πέλαγο
έρωτες πριν

κι αν βρεθείς
στο κατώφλι μου
κοίτα από το παράθυρο -
θα δεις την απουσία μου

απόλυτη σαν άρνηση
αθόρυβη σα σκοτάδι

Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Βαθύ κανάλι, 2013

Άρρητο

Τι είναι η αθωότητα
Από όπου θέλεις να βγεις
Οπωσδήποτε;

Όσο είσαι παιδί
Δεν νιώθεις αθώος
Φυσικά ντυμένος
Την άνεσή της

Κι ύστερα
Το σώμα γιγαντώνει,
αόρατες αρπάγες
το κατατρών
η αθωότητα
Γίνεται άγνοια
Στη δίψα νεοσυλλέκτων

Όταν πια μάθεις
Από τι είναι φτιαγμένος ο κόσμος
Ξαναγυρνάς στο λευκό φόρεμα
Σωσίβιο ντύμα
Κι αυτό που έσυρες
Και διέσυρες
Φέγγει το άδυτο
Των φωτισμένων

Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Αρμόδιο σώμα, 2011

Αύγουστος

(Glenn Brady, “the very full moon”, acrylics and pastels on canvas, 110cmx90cm)

Ο χαλασμένος συναγερμός
Στην έρημη πόλη
Ο τζίτζικας του Αυγούστου.

Αυτό το καλοκαίρι δεν ήρθε.
Ωστόσο, τα βήματά του
Αναγνωρίζει η άσφαλτος
Το χάδι του θερμό στα μαλλιά των δέντρων
Το όνειρο της θάλασσας
Βαθιά μες στα όνειρά μας.

Αυτό το καλοκαίρι δεν έφτασε.
Κι ωστόσο, τόσο τρυφερά το ζήσαμε
Όσο τα σχέδια πριν πραγματοποιηθούν
Σαν είναι άφθαρτα
Όσο και τους έρωτες
Στο όριο του φιλιού.

Αύριο πανσέληνος
Και βροχή από άστρα.

Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Αρμόδιο σώμα, 2011

Άτιτλο

(Viktor Tsyganko, "Man and Woman")

Εκείνο το βλέμμα αναρωτιέμαι
Πού βρέθηκε πάνω μου
Και γιατί

Ήθελα να τα βλέπω
Παθητικά μελοδραματικά
Λίγο αστεία
Τα μάτια σου,
Έτοιμα να εκπέμψουν
Ανατολίτικους κρυφούς καημούς
Μα όχι,
άλλο ένα λάθος

Σκληρό το βλέμμα σου.
Απευθυνόταν
Στο σκληρό μου πυρήνα.

Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Αρμόδιο σώμα, 2011

Ευθύνες

Με τη μέρα δεν παίζεις.

Δηλαδή, δεν παίζεις πια
ποτέ και με τίποτα.

Από καιρό σου είπαν
να μην παίζεις
παρά να είσαι σοβαρός
λες και το ένα
είναι αντίθετο του άλλου.

Όμως, πράγματι, έτσι
είναι πιο απλά.

Προετοιμάζεσαι καλύτερα
αν πάψεις να είσαι παιδί
είσαι καλύτερα έτοιμος
για όποιο επερχόμενο τέλος.

21/9/10
Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Ο μέγας απών, 2010

Όνειρο

Σε ασπρόμαυρη χώρα
ένας άντρας ωραίος
βρήκε δυο πεφταστέρια

Τα κρατούσε κρυμμένα
θέλησε να τα θάψει
να μην τα είχε βρει

Είναι αδύνατον, διαπίστωσε
να κρύψεις ένα αστέρι.

31/5/10
Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Ο μέρας απών, 2010

Κυριακή

Με την καλημέρα
ξυπνά η αγωνία
του επερχόμενου.

Μετά μερώνεις
η μέρα είναι δωρεάν
μια μικρή ανησυχία
μη βαρεθούμε.

Κατρακυλάν οι ώρες
με το φως
απ' τα μεγάλα παράθυρα
σκαρφαλώνουν οι ώρες
στα ψηλά ταβάνια
όλα τα τέρμινα
άσαρκα έντομα
με κεραίες φωτός
έρχεται νύχτα.

Η Κυριακή λυγίζει
όλα χάρη
μεταξύ του απρόσμενου
και του αναμενόμενου

γοητευτικά ανυπόστατη

6/3/10
Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Ο μέγας απών, 2010