Αγάπησα τον ποιητή

 

                                                 Robert Frost

Αγάπησα τον ποιητή που έγειρε στην πέτρα

κατάκοπος  να ονειρευτεί

Αγάπησα τον ποιητή που χόρεψε στη βροχή

ανυπόδητος

Αυτόν που γεμίζει νερό τις παλάμες

για να δροσίσει μάτια πυρετικά

και να ποτίσει τα πετεινά τ ΄ουρανού

Που μετράει τ΄άστρα τις νύχτες

και το πρωί στριμώχνεται  στο λεωφορείο

του μόχθου με τους εργάτες

Μα η ψυχή του λεύτερη πετά πάνω

από τη θάλασσα της ματαιότητας

Εκεί που τα πουλιά σμίγουν στον αέρα

με φωνούλες χαράς

Ώσπου να σβήσει ολότελα ο πόνος

και ο χρόνος να ξεχαστεί

 

Πόπη Παντελάκη

αδημοσίευτο

Τα παιδιά

Μικρά αστέρια

που κύλησαν απ' τον ουρανό

Ασημένια δάκρυα στην παλάμη μας

Τα παιδιά

Έχουν μια μόνιμη απορία στο βλέμμα

Επιχειρούν μ' αδέξιες κινήσεις

να σταθούν στον παράλογο κόσμο

Έχουν ανάγκη από ζεστή αγκαλιά

και απ' Αγάπη

Είναι κλαδιά του κορμιού μας

Θα μεγαλώσουν

Θα σκεπάσουν τη Γη

Είναι το αίμα

που θα ζωντανέψει

τον μελλοθάνατο κόσμο

Πόπη Παντελάκη

από τη συλλογή Παραδείσια πουλιά

στο καπέλο μου, 2016

Το έρημο σπίτι

Κοιτάζω το έρημο σπίτι

με τα ξεδοντιασμένα παράθυρα

στόματα που χάσκουν

Τις πόρτες που ανοιγοκλείνει αδιάκοπα

ο άνεμος

Τώρα ένοικοι μόνοι οι αράχνες

υφαίνουν μικρά σάβανα στις γωνίες του

Πόσα όνειρα είχε ζεστάνει 

σ' αυτά τα γυμνά δωμάτια

Πόσα μετέωρα φιλιά

κάτω από τα  ξεφτισμένα ταβάνια

Πού χάθηκαν οι γιορτές; 

Τα διάχυτα φώτα;

Οι φωνές των παιδιών;

Τα ξένοιαστα γέλια; 

Η αγάπη που το τύλιγε κάποτε

λευκό συννεφένιο πάπλωμα

Τώρα το χτυπούν αλύπητα οι άνεμοι

Το βαραίνουν αβάσταχτα τα χρόνια

 

Πόπη Παντελάκη

από τη συλλογή Παραδείσια πουλιά

στο καπέλο μου, 2016

 

Το αιώνιο παιχνίδι

Οι άντρες του καλοκαιριού

μέσα στο φως το ελληνικό

Ίδιοι αγάλματα αρχαίων θεών

Αναδύονται μέσα απ' τα διάφανα 

κύματα

Κρατούν στα χέρια τους 

ώριμα σταφύλια

Ανυπόμονες παρθένες

με τ' άσπρα στρογγυλά τους στήθη

λάφυρα

στον αχόρταγο ήλιο

Τους καλούν 

με τραγούδια Σειρήνων

να τις κάνουν γυναίκες

Σ' αυτό το αιώνιο παιχνίδι

του έρωτα και του θανάτου

Πόπη Παντελάκη

από τη συλλογή Παραδείσια πουλιά

στο καπέλο μου, 2016