Βρεφοδόχος

Δεν σώθηκε τίποτα. Ούτε μια μνήμη. Δεν σκόρπισες
καμιά λέξη στο πάτωμα, κανένα φιλί που είχε μείνει 
μισό. Τα πήρες όλα. Έστω. Στο πανηγύρι των Ερώτων, 
εκεί που κάθε χρόνο δέονται για τις χαμένες αγάπες, 
βρήκα  όλα  τα  κλοπιμαία.  Έτοιμα  προς  πώληση. 
Όλα. Ποιήματα και αυτοσχέδια καράβια από χαρτί. 
Το  όνομά  σου  ζωγραφισμένο  πολλές  φορές  με 
χρωματιστούς  μαρκαδόρους. Όλα. Φωτογραφίες,
σημειώματα, κάρτες από περασμένη γιορτή, ευχές
γραμμένες από χέρι παιδικό.Τραγούδια.Κι αγγίγματα 
Εκεί τακτοποιημένα στη σειρά. Όλα προς πώληση. 
Πόσο στοιχίζουν; ρώτησα. Τ' αγόρασα. Όλα. Και 
τ' απόθεσα τρυφερά στη βρεφοδόχο της λήθης. Να 
μεγαλώσουν και ν' αγαπηθούν, μακριά σου, μακριά
μου, σε χέρια ξένα. 

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Δίσεκτος έρωτας, 2016

Σώμα χαρτογραφημένο

Χαρτογράφησα το σώμα σου. Με τα κρυφά σημεία
του που μου εκμυστηρεύτηκες, ένα μεσημέρι, σε μια
τυχαία συζήτηση. Γνωρίζω κάθε του σπιθαμή. Ποιο
άγγιγμα του αρκεί. Πώς αφυπνίζεται και με ποια φιλιά
καταλαγιάζει. Εγώ, που ποτέ δεν του δόθηκα, ξέρω
ν' αποκρυπτογραφώ κάθε κύτταρο στο σώμα σου. 

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Δίσεκτος έρωτας, 2016

Θεομηνία

Το βλέμμα σου θεομηνία
κι εγώ ρακένδυτη
στη μέση ενός έρημου πλανήτη.

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Δίσεκτος έρωτας, 2016

Φολέγανδρος

Πάμε λοιπόν το ταξίδι που μου έταξες
Πάμε στις δικές μας Κυκλάδες.
Να σου δείξω
πόσο ξεμακραίνουν οι ακτογραμμές
στο βαθύ μπλε του πελάγου
και για την κατεύθυνση του ανέμου
που αλλάζει
όταν αλλάζουν σχήμα οι αγκαλιές μας.
Να σου μάθω τον τρόπο
που το σώμα μου γίνεται φάρος
για να προσανατολίζεται 
το χάδι σου. 

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Δίσεκτος έρωτας, 2016

Δίσεκτος έρωτας

Σ' ένα χρόνο από τώρα
δεν θα θυμάσαι, αγάπη μου
πως τούτη τη δίσεκτη νύχτα 
σ' έψαχναν μικροί ναυαγοί
τα χέρια μου,'
σκαρφάλωναν απεγνωσμένα 
στους ώμους σου,
ξεδιψούχαν στο στήθος σου.
Δεν θα θυμάσαι, αγάπη μου, 
πως μέχρι το ξημέρωμα
απάγκιαζα σε κείνον
τον φυλαγμένο όρμο
του κορμιού σου
εκλιπαρώντας ένα φιλί ζωής
βαθιά μέσα σου. 

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Δίσεκτος έρωτας, 2016

Τα λόγια που δεν είπα

Λίγο πριν ξημερώσει
αναμετριέμαι με τα λόγια που δεν είπα.
Στοιχειώνουν τα μη και τα δεν
σκαλώνουν ρήματα στον ουρανίσκο μου.
Αγρυπνώ αγαπώντας σε. 

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Δίσεκτος έρωτας, 2016

Sante

Οι πιο δυνατοί έρωτες
κάπνιζαν πάντα Sante
οδηγούσαν βρώμικες enduro
κι έβλεπαν ταινές του Fassbinder.
Όταν κρύωνα
με τύλιγαν
στο ξεβαμμένο μπουφάν τους.
Μοιραζόμασταν το ίδιο μπουκάλι
και τα ίδια αστέρια στον ουρανό.
Πριν φύγουν
μου χάριζαν δίσκους
με γαλλικά τραγούδια
κι άφηναν παρακαταθήκη
το άρωμά τους
πάνω σε ξεχασμένα μπλουζάκια.
Ύστερα από έτη φωτός
τρύπωναν σαν γράμμα μεταμέλειας
κάτω από τη χαραμάδα
της ψυχής μου.

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Στο ω της πιο γενναίας λέξης, 2013
Ενότητα : Καθαρτήριο ψυχών

Παλίρροια

Σου προσφέρω
θάλασσα
μου προτείνεις γη.
Και με δένεις.
Δεν ξέρεις
πως με την πρώτη παλίρροια φιλιών,
θα σε παρασύρω στα βαθιά;

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Στο ω της πιο γενναίας λέξης, 2013
Ενότητα : Καθαρτήριο ψυχών

Το αντικλείδι

 

Σ' έχω εξουσιοδοτήσει
ν' ανοίγεις με αντικλείδι
τις σκέψεις μου
ν' ασελγείς στα όνειρά μου
λαθραία να διαβάζεις 
τους αδέσποτους στίχους μου.
Να ξαπλώνεις δίπλα μου
όταν στο ταβάνι προβάλλονται
ασπρόμαυρες ταινίες αναμνήσεων.
Σ' έχω εξουσιοδοτήσει
να με ταϊζεις με λέξεις
όταν πεινάω για έμπνευση.

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Στο ω της πιο γενναίας λέξης, 2013
Ενότητα : Η ανάσα της μνήμης 

Περισπωμένη

Ξαπλώνεις
μικρή περισπωμένη
πάνω στο ωμέγα
της πιο γενναίας
λέξης μου.

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Στο ω της πιο γενναίας λέξης, 2013
Ενότητα : Ασώματη ηδονή

Συναισθηματική νοημοσύνη

Ξυπνάς δύσκολα τα πρωινά,
ντύνεσαι με αγωνία
για να προλάβεις το λεωφορείο.
Γέρνεις στο πίσω κάθισμα και θέλεις
να ξετυλίξεις το κολατσιό σου
μα δεν το κάνεις, γιατί ξέρεις
πως δεν θα έχεις τίποτα να φας στο διάλειμμα.
Στέκεσαι στην γραμμή για την προσευχή
βαριά τα σύννεφα παίζουν στον ουρανό
φτιάχνουν σχήματα - χαμογελάς.
Οι ώρες τρέχουν,
γράφεις αργά, αργά τις μικρές λέξεις
το ίδιο αργά τις συλλαβίζεις.
Μετράς, προσθέτεις δάχτυλα, αφαιρείς μολύβια.
Θέλεις να κάνεις φυσική,
το μάθημα δεν το καταλαβαίνεις
το βιβλίο χωρίς νόημα για σένα,
μα θέλεις να κάνεις φυσική
θα είσαι σαν τα άλλα παιδιά στο σπίτι,
αν κάνεις φυσική.
Θα μου βρεις και μένα ένα βιβλίο;
με ρωτάς με αγωνία.
Ένα βιβλίο φυσικής να καμαρώνεις
που δεν θα διαφέρεις στα μάτια τους
ένα βιβλίο φυσικής
και να κάνουμε πειράματα, λες
σαν τ' άλλα παιδιά στο σπίτι.
Χτυπάει το κουδούνι,
δύσκολοι οι ορισμοί της
μα θέλω ένα βιβλίο φυσικής, δασκάλα
να μη με κοροϊδεύουν, να μη διαφέρω.

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Στο ω της πιο γενναίας λέξης, 2013
Ενότητα : Διδακτέα ύλη

Κατευόδιο

Όλη τη νύχτα
αλυχτούσαν τα σκυλιά
έξω απ' την πόρτα σου.
Την επομένη σε βρήκαν
παγωμένη, σαν να κοιμάσαι.
Ο παπα-Θανάσης σε κράτησε
τρυφερά στα χέρια του,
λες κι ήσουνα μικρό παιδί
και σ' εναπόθεσε
μέσα στο φέρετρο.
Καιρός πια ν' ανταμώσεις
τον γιο και τον εγγονό σου,
ψιθύρισα
-αυτόχειρες κι δυο από καιρό-
κι εγώ με δυο-τρεις άλλους
σε στολίσαμε
για να σε δούνε όμορφη.
Έτρεξα κι έφερα
ένα κλαράκι πασχαλιάς
που 'χες φυτέψει χρόνια πριν
πλάι στο παράθυρό σου.
Κάποιος ακούμπησε
την τσάντα σου
και το καλό σου το παλτό,
πάνω στα σταυρωμένα χέρια σου.
Με έρανο της γειτονιάς η κηδεία,
μεσημέρι της Μεγάλης Τρίτης.
Τελευταία βραδιά
στην ιδιαίτερη πατρίδα.
Άνοιξα το παράθυρο
και, τι παράξενο,
εσύ να έχεις φύγει
και να μυρίζει η πασχαλιά σου
μέσα στη νυχτωμένη κάμαρα.

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Στο ω της πιο γενναίας λέξης, 2013
Ενότητα : Επαίτης στιγμών

Pres de la Seine

painting by Leonid Afremov

Κάποιες φορές
σε βρίσκω
σκαλωμένη λέξη
σε μια ξεχασμένη
στιγμή της μέρας.
Βγάζω τότε την παλιά
γραφομηχανή της μητέρας
κι αρχίζω να γράφω ατέλειωτες
σελίδες με δάχτυλα
που πληκτρολογούσαν ηδονικά
πάνω στο γερασμένο σώμα της.

Ξεθωριάζει η πόλη
οι δρόμοι ορίζουν
αποστάσεις και κίνηση
ψάχνω στον χάρτη της μνήμης
μια γειτονιά με θερινά σινεμά
έρωτες απαγορευμένους
καφέ μοιρασμένο στα δυο.
Εκεί που είχα τόσα
μα δεν είχα εσένα.

Έχω πάψει από καιρό να καπνίζω
όμως κάτι τέτοιες στιγμές
νιώθω την ανάγκη ν' ανάψω
το πιο βαρύ άφιλτρο
και να ζαλιστώ ρουφώντας
όλα τα όχι που με στοίχειωσαν.

Νοθευμένη ζωή, σκορπισμένη
σε μικρά τρίμματα
τότε που κράτησα το σκισμένο
απ' το τροχαίο μπλουτζίν
τρόπαιο, να με δυναμώνει
στις θλίψεις που θα 'ρθουν
τότε που μαγνητοφωνούσα
σε κασέτες
τραγούδια αγαπημένα
και χάριζα τους στίχους μου
στους αυτόχειρες του μέλλοντος
δίχως μια υποτυπώδη
πίστωση αισθήματος,
τότε που ονειρευόμουν
γκρίζες σοφίτες στο Παρίσι
- pres de la Seine -
κι ένα καράβι
για να γυρίσω τον κόσμο.

Κάποτε θα ήθελα να γράψω
για όλα τ' αμήχανα φιλιά που έδωσα
για όλα τα βλέμματα που μ' έδεσαν
για όλα τα ονόματα που χάραξα
πάνω σ' ένα ά-φ-υ-λ-ο σώμα
πριν το αποθέσω
στο κοιμητήρι της ψυχής.
Και να σε πάρω μια βόλτα
με το παλιό, παιδικό μου ποδήλατο
δείχνοντας σου ένα-ένα
όλα τα γδαρσίματα της ζωής μου.

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Στο ω της πιο γενναίας λέξης, 2013
Ενότητα : Επαίτης στιγμών

Άλλος κανείς

Αυτό θα είναι
το μυστικό μου
ποίημα για σένα,
σου είπα.
Άλλος κανείς δε
θα το καταλάβει.
Μόνο εσύ θα ξέρεις,
πως αυτή η μικρή
τελεία
στην άκρη της λέξης
είναι το φιλί μου
που αιωρείται
πάνω απ' το σώμα σου.

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Φυσάει απόψε περασμένους έρωτες, 2011

Αφροδίτη - Δήμητρα

(Edvard Munch, Sick)

Όταν ταξιδέψει κι ο δεύτερος γονιός,
είναι σαν άξαφνα να μεγαλώνεις.
Γι' αυτό σου λέω,
μαμά μη φύγεις, κι έχω
ακόμα τα κρεβάτι μου ξέστρωτο
και τ' αθλητικά μου παπούτσια
πεταμένα
στη μέση του δωματίου.
Έχω το θρανίο μου, το ματωμένο μου
γόνατο, το μπλε πατίνι
και το ποδήλατο που δώρισες, όταν έλειπα,
στο γύφτο που περνούσε έξω από το πατρικό.
Το χάρισες, είπες, δεν το πέταξες.
Και τις νύχτες θυμάμαι
τα όμορφα που μου έλεγες
παιδάκι μετά το κυνηγητό με τον Κωστή,
καθώς μας έφτιαχνες τηγανητές πατάτες.
Μαμά, μεγάλωσες αλλά εγώ σε θέλω εδώ,
να σε παίρνω τηλέφωνο και να μ' εξοργίζεις
με τα τόσα καθωσπρέπει σου.
Και κάθε που μυρίζει λιβάνι το σπίτι
εγώ να νιώθω μια περίεργη γαλήνη,
γιατί οι δικοί σου Αρχάγγελοι φυλούν
τα όνειρά μου
κι οι λύκοι οι κακοί δεν έρχονται.
Γι' αυτό σου λέω, δεν θέλω να μεγαλώσω.
Μαμά, ακούς, μη φύγεις.

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Φυσάει απόψε περασμένους έρωτες, 2011

Οι λέξεις του Μάριου

("Gaugin and me" by Kevin Hosseini Born 1994. Age when he painted this: 9

"I feel very good about my art because it makes me feel good to express myself.")

Γράψε για μένα, Ελένη,
για μένα που δε μιλάω,
για μένα που λένε πως
δε νιώθω.
Κάποιες φορές έρχομαι
θυμωμένος
νυσταγμένος
πεινασμένος,
μπορεί και να κρυώνω,
γράψε για μένα.
Επαναλαμβάνω τις διαφημίσεις
της τηλεόρασης
όταν είμαι
πολύ οργισμένος,
όταν είμαι ήρεμος
ζωγραφίζω υπέροχα,
γράψε για μένα,
πες τους πως έχω συναίσθημα
κοίτα που σ' αγκαλιάζω
πες τους ότι όταν παίρνω αγάπη
τη δίνω πίσω απλόχερα,
γράψε για μένα,
ξέρω τα γράμματα, τους αριθμούς,
η μαμά τακτοποιεί την τσάντα μου
κάθε πρωί μαζί με το τοστ και το χυμό μου
«θέλεις σοκολάτα!» σου λέω
κι εννοώ εμένα, όχι εσένα
γιατί αγαπάω πολύ τις σοκολάτες,
γράψε για μένα,
δεν ξέρω πώς θα ΄ναι όταν μεγαλώσω
μπορεί να σταματήσω τις σκανταλιές
μπορεί να έχω σοβαρέψει, γράψε για μένα,
θα ζωγραφίζω ακόμα
και θα λέω τις διαφημίσεις απέξω όταν
θα νευριάζω
πες τους να μ' ακούσουν,
γράψε για μένα,
είμαι ο Μάριος, 9 ετών, αυτιστικός
τις πιο πολλές φορές δε μου αρέσει
η μουσική
ζωγραφίζω όμως υπέροχα,
γράψε για μένα,
πες τους πώς νιώθω
πες τους πως νιώθω
γράψε για μένα
πως ύστερ' από τέσσερις μήνες
σηκώθηκα απ' το θρανίο
σε φώναξα πρώτη φορά με τ' όνομά σου,
σε φώναξα Ελένη,
Ελένη, γράψε για μένα.

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Φυσάει απόψε περασμένους έρωτες, 2011

Τόσα χρόνια μετά

Κι εκεί στην άκρη του δρόμου
τον είδαν φευγαλέα να κλαίει,
τόσα χρόνια μετά να κλαίει
κοντά στην τσακισμένη
μηχανή του.
Μα πώς μπορεί να
γίνεται αυτό,
μου είπες,
θα ορκιζόμουν
πως σε εκείνη
τη φωτογραφία
πάνω στο μνήμα του
είναι γαλήνιος.

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Φυσάει απόψε περασμένους έρωτες, 2011

Το μητρώο των άστρων

(Miro, " Constellation: The Morning Star"1940 year, Private collection)

Να βιαστώ να ξεκουμπώσω
το πουκάμισό σου,
να φιλήσω το πρόσωπό σου,
ν' αγγίξω το σώμα σου.
Να βιαστώ να σ' αγαπήσω
καταχωρώντας σε
στο μητρώο των άστρων.
Κι αύριο,
σαν ξημερώσει,
να σε κάνω ποίημα.

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Φυσάει απόψε περασμένους έρωτες, 2011

Κουτί

(John William Waterhouse - Psyche Opening the Golden Box) 

Κάποτε έρχεσαι,
ενταφιάζεις επιμελώς
τις μνήμες,
όπως τα παιδιά που
μέσα σε ένα λάκκο
στην αυλή του σπιτιού,
θάβουν το μεταλλικό
κουτί με τα όνειρά τους,
μακριά, σε μια άλλη
εποχή,
άλλα παιδικά μάτια
να το ψηλαφίσουν.
Έπειτα φοράς τα καλά σου,
διορθώνεις πρόχειρα
μια μικρή τσάκιση
στο ένα σου φτερό
και βγάζεις το κλειδί πίσω
απ' την πόρτα.
Έτσι έρχονται οι μεγάλες
Αγάπες : απροειδοποίητα
Περιμένουν στη στάση το 608
κι έχουν στην τσέπη ένα ανθάκι,
που κλέψαν μια ακαθόριστη στιγμή
απ' το κουτί που έθαβες τα όνειρα
και τ' αναφιλητά σου.

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Φυσάει απόψε περασμένους έρωτες, 2011

Η έμπνευση που κατοίκησα

Ι
Όλη την έμπνευση
την κατοίκησα σε μια στιγμή,
δέχτηκα την πιο θεμιτή προσφορά
και παρέδωσα τα υπάρχοντά  μου
στη μεταφορική αισθημάτων.
Το λίγο που κόστισε
ήταν ένα μισοτελειωμένο
τετράδιο αναγνώσεων,
σαν αυτά που ξεχνάς
θαμμένα στο ανήλιο υπόγειο
του παιδικού χειμώνα
και που τα βρίσκεις,
όταν νομίζεις ότι έχεις πληρώσει
όλους τους λογαριασμούς
στο υποσυνείδητο.

ΙΙ
Βρέθηκα λοιπόν σε καινούριο σπίτι,
να μυρίζω τις βαμμένες επιφάνειες
και το φρέσκο ξύλο,
τοποθετώντας δυο-δυο στα ράφια
με αυτιστική ακρίβεια τις λέξεις μου.
Έπειτα έσκυψα κι αφουγκράστηκα
πίσω απ' τους τοίχους
τη βαριά ανάσα των νεκρών μου,
άναψα τη λάμπα θυέλλης και φώτισα
όλα τα μισοτελειωμένα πράγματα
που άφησαν πίσω τους,
γιατί δεν θα χωρούσε τόση ελπίδα στο χώμα.

ΙΙΙ
Τώρα με καλούν να φέρω εις πέρας
τις μικρές, θλιμμένες ιστορίες τους,
πληρώνοντας γραμμάτια ανεξόφλητα
στο μαυσωλείο των ψυχών τους.
Κι εγώ που είχα κληρονομήσει
τόση έμπνευση,
φόρεσα το παλιό πανωφόρι τους
και βγήκα στη βροχή,
ξεπλένοντας τους απ' το βάρος
των ενοχών.

IV
Όλη την έμπνευση
την κατοίκησα σε μια στιγμή,
καπνίζοντας τ΄αποτσίγαρα
παλιών φίλων
κι ακούγοντας Piaf
από ένα δίσκο 78 στροφών
που μου χάρισε κάποτε
μισότρελη και μεθυσμένη,
σε προχωρημένη σήψη,
η Ματαιότητα.

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Φυσάει απόψε περασμένους έρωτες, 2011