γυναίκα πουλί

                                και θα κρατάς στις χούφτες σου
                                 μ' αγάπη και με προσοχή το μυαλό μου
                                Κατερίνα Γώγου, Θέλω να κουβεντιάσω

αν ήμουν πουλί
και ήσουν παραλία
κι ήμουν πουλί της θάλασσας
και λάτρις σκουληκιών
που κρύβονται στην άμμο
και σου 'μπηγα το ράμφος μου
κι αν έμενες εκεί
παρά το κρύο του χειμώνα
κι ερχόμουν στις λακκούβες σου
να κρύψω αυγά
και κάποτε όταν έρθει η ώρα και πεθάνω
αγκάλιαζες σιγά σιγά με τον καιρό τα οστά μου
τότε θα μ' αγαπούσες;

βέβαια είμαστε άνθρωποι
κακώς που σε ρωτώ
μα αν προσπαθήσω πιο πολύ
δεν θα 'ναι σαν πουλί να τραγουδώ;


Κατερίνα Ζησάκη
από τη συλλογή Μισέρημος, 2018

Πατησίων στα μισά

μας τέλειωσε νωρίς η διαδρομή
τώρα πια κουρασμένη
της ιστορίας ο άγγελος πέφτει με τις φτερούγες ορθά-
νοιχτες πάνω στην άσφαλτο
πόσο πια να συντρέξεις το μαρασμό

έχω χάσει την φαντασία μου
ούτε καν μαγειρεύω πατάτες
πόσο πια ν' αγαπήσω την Πατησίων
τα αστικά λεωφορεία μου έφαγαν
τη ζωή μου όλη
αν ήταν ζωή
αν δεν ήταν
παρά κατάπτυστο όνειρο ενός απελπισμένου
και πώς να σώσεις κάποιον από ηθελημένο αφανισμό

πόσο πια με την Πατησίων - μου ξέφτισε
θα βρω άλλες ήττες για ν' αγαπήσω
τον άγγελο της ιστορίας τον πάτησε ταξί
Βάλτερ Μπένγιαμιν πάρε τα λόγια σου πίσω


Κατερίνα Ζησάκη
από τη συλλογή Μισέρημος, 2018

μισέρημος

                                          For the love of the crowd
                                          and three cheers from everyone
                                                    The Cure, Disintegration       

δεν είμαι ωραία μουσική για να μ' ακούσεις
δεν είμαι κόμη απαλή για να με λούσεις
δεν είμαι ήλιος να ντύσω με αχτίδα
είμαι σημάδι και σπυρί παρανυχίδα
είμαι σε νύχτα σκοτεινή μαύρο σκουλήκι
κατατροπώνω καίω λέω μου ανήκει
σκοτώνω, βρίζω, βρίζομαι σ' αφήνω
μετά σκοτώνομαι
και πάνω πάνω απ' τον τάφο μου
και φτύνω

λοιπόν θα μ' αγαπήσεις; 


Κατερίνα Ζησάκη
από τη συλλογή Μισέρημος, 2018

πικρό

να μασάς πορτοκάλια - μου έλεγε
κι ήταν πικρά
να μου γλείφεις τα δάκρυα - έλεγε
κι ήταν πικρά
να δαγκώνεις τα όστρακα
μ' όλο το αλάτι τους
μέσα απ' την όμορφη θάλασσα- έλεγε
κι ήταν πικρά
με κερνούσε αμύγδαλα
ήταν πικρά
να θυμίζουν τα γέλια μας
που ήταν πικρά
και το βλέμμα των πλασμάτων
στα ex nihilo νησιά μας
που κατοικούν εκεί - πικρά

δοκίμασα έτσι λαίμαργα όλες τις χαρές
κι ήταν πικρές
πικρές
πικρές


Κατερίνα Ζησάκη
από τη συλλογή Μισέρημος, 2018

να μη συνηθίσουμε ποτέ

από κείνο τον τόπο ήταν περαστική
μα τώρα που το ξανασκέφτομαι
από όλους τους τόπους ήταν περαστική
από όλες τις φωτιές
όλα τα μάτια
από αλλού και για αλλού
συνήθιζε να λέει
και συνήθιζε
να μη συνηθίζει
πράγμα οξύμωρο
όπως ακριβώς η συνήθεια
όπως ακριβώς να αργοπεθαίνεις σε οχτάωρο
σκοτώνοντας τη λίμπιντο
σκουριάζοντας τους μύες
και παραλύοντας 
κάθε σημάδι φαντασίας

απ' τη ζωή λέει ήταν περαστική
φορούσε κάθε βράδυ κι ένα άλλο παραμύθι
κι έβγαινε στη βροχή
έτσι σα συνήθεια
σκοτώνοντας τη συνήθεια
πράγμα οξύμωρο
όπως ακριβώς
η συνήθεια
όπως 
ακριβώς

Κατερίνα Ζησάκη
από τη συλλογή Ιστορίες απ'΄το Ονειροσφαγείο, 2014

διορθώσεις

το πιο όμορφο ποίημα
το έγραψα
πάνω στη γυμνή σου πλάτη
τη φιλημένη απ' την κίτρινη λάμπα
και τη βροχή
που έπεφτε από τα κορμιά μας
όμως σε μια αναλαμπή
ή μια κρίση
μετά φόβου κριτικής
το τσαλάκωσα

δεν - ήταν - κατάλληλο

μαζί χάθηκες κι εσύ
τώρα ποιος 
θα φωτίζει το χαρτί τις νύχτες
σε ποια κρυφή αμυχή 
θ' αναζητάω μελάνι
και ποιος
θα ψιθυρίζει
στα μάτια μου λέξεις

μη με παίρνετε στα σοβαρά
άλλωστε
ένα άνθρωπος που
τσαλακώνει
έτσι
μια πλάτη
δεν μπορεί παρά να είναι 
δειλός
          ή τουλάχιστον
                               δακρύβρεχτα
                                                      αστείος

Κατερίνα Ζησάκη
από τη συλλογή Ιστορίες απ' το Ονειροσφαγείο, 2014

δέκατο τρίτο υπόγειο

τι φοβερό το πρόσωπο της μοναξιάς
τρεις σειρές δόντια καρφωμένα
πάνω στο πιο κουρασμένο χέρι
τα μάτια της
γράφουν όλο το σκοτάδι του κόσμου
στάζουν οξύ να γεμίζουμε τα ποτήρια
κλείσε τη μύτη και πιες το
πιες θα σου κάνει καλό 
τι φοβερό το πρόσωπό της

ζωγραφιζόταν καμιά φορά
στον τοίχο του παιδικού μου δωματίου
το έχω δει και στα μάτια σου
όταν αγριεύουν οι νύχτες
κι ανάμεσα στις ξεχασμένες μολότωφ
που σαν κεράκια για τις ψυχές 
αργοσβήνουν στην άσφαλτο
μα πιο συχνά
το βλέπω στον καθρέφτη
τότε ανάβω όσο πιο πολλά φώτα μπορώ
και πλένομαι πλένομαι πλένομαι
ύστερα κάνω ασκήσεις λήθης
να ξεχνώ
να ξεχνώ
να ξεχνώ μόνο

τι φοβερό το πρόσωπο της μοναξιάς
ψάχνω ένα χέρι 
να μου σκεπάσει τα μάτια

Κατερίνα Ζησάκη
από τη συλλογή Ιστορίες απ' το Ονειροσφαγείο, 2014

κλιμάκωση ερωτικής ιστορίας (επιλογή)

                                         Ηλιοβασίλεμα αγνόησέ μας
                                                    Ευγένιος Αρανίτσης

1,
θα ζήσουμε μια ποιητική ζωή σ' έναν αντιποιητικό κόσμο. θα τρώμε βαμβακόπιτες και σμέουρα, θα κάνουμ' έρωτα μέσα σε σανσκριτικές καλαμιές και θα λατρεύουμε τον ιερόδουλο ήλιο. οι συντροφιές μας θα αποτελούνται κυρίως από νότες και θα καπνίζουμε μόνο απαγορευμένα τσιγάρα από κείνα που βγάζουν κόκκινο καπνό και δελεάζουν των πουλιών τα ράμφη. όταν καλοκαιριάζει θα σε πηγαίνω βαρκάδα στον ποταμό Κάτι για να μαζέψουμε νεροσταγόνες να έχεις να στολίζεις τα μάτια σου το χειμώνα. και το χειμώνα θα κοιμόμαστε αγκαλιά με τους λύκους και θα μαθαίνουμε τη γλώσσα των άδειων δέντρων. έτσι θα ζούμε κι άσε τους άλλους να μιλούν για λάσπες και ξερατά μετά από ένα κακό μεθύσι. άσ' τους να πηγαινοέρχονται πρωί και βράδυ χωρίς ν' ακούν τον κότσυφα που τραγουδάει μια εξομολόγηση στην καφετιά του αγαπημένη. ο κόσμος μας μωρό μου είναι αντιποιητικός όπως εκείνο το λευκό λουλούδι που φυτρώνει στις παραλίες τέλη απρίλη. 
τι εννοείς ποιο λουλούδι;
τέλη απρίλη σε περιμένω.

Κατερίνα Ζησάκη
από τη συλλογή Ιστορίες απ' το Ονειροσφαγείο, 2014

ιδανική ερωμένη

σε φαντάζομαι κατάχλωμη και ισχνή
η φωνή σου ήχος από αρχαίες εκρήξεις
θα κάθεσαι σταυροπόδι
και θα καπνίζεις κινηματογραφικά
φτηνά τσιγάρα
τις νύχτες θα σε κλαίνε οι νεκροί
καθώς θα πίνεις ένα ένα τα ονόματά τους
κόκκινη Ρόζα θα σε λέω
και μικρή μου
κι ας μην ταιριάζουν αυτά τα δύο

δεν θα εμφανιστείς ποτέ το ξέρω
όμως άσε με άσε με
τράβα αυτή την κουρτίνα
εμποδίζει το σκοτάδι να μπει στο δωμάτιο΄
εμείς θα 'χουμε τα κεριά μας
και λίγα ποιήματα
θα ζούμε αξεχώριστα απ' τον κόσμο
θα είμαστε λέξεις
που θα μιλιούνται σε κάθε στόμα
στις βραδινές μας βόλτες θα μαζεύουμε
φιλιά που πέφτουν απ' τα μπαλκόνια
θα τα κρεμάμε σε γκρεμισμένους τοίχους
μαζί με ανάσες

άσε με να σε λέω μικρή μου
κόκκινη Ρόζα θες
τράβα αυτό το σεντόνι
σκεπάζει τα πόδια σου
όλη τη γη έτρεξαν
άσε με να τα φιλήσω
εσύ θα μπλέκεις με το ένα χέρι τα μαλλιά σου
γιατί δεν θα σ' αρέσουν οι τακτοποιημένες ζωές
οι τακτοποιημένες λύσεις
κι ύστερα θα τραγουδάς τραγούδια
που δεν ακούει κανένας
στο κομοδίνο ένα άδειο κάδρο η εικόνα σου
άσε με να σε λέω μικρή μου

πώς με κοιτάζεις έτσι μέσα απ' τη φωτογραφία

Κατερίνα Ζησάκη
από τη συλλογή Ιστορίες απ' το Ονειροσφαγείο, 2014
 

της απεργιακής κινητοποίησης

βρέχει
συνέχεια βρέχει
και δε μπορούμε μια απεργία της προκοπής
χωρίς ομπρέλες και βραχνούς τηλεβόες
συνέχεια βρέχει
σκυφτοί να μην μπαίνουν σταγόνες στα μάτια
μην πουν πως δακρύσαμε 
λυγίσαμε κι ακόμα δεν άρχισε το πάρτυ
στους δρόμους κάθε μέρα πιο πολλοί
μ' ότι έχουμε από σκεπάσματα
χαρτόκουτα κι ένα ποτήρι για ψιλά
όπως και να γραφτεί το ΠΕΙΝΑΩ φοβόμαστε
κι ούτε μια απεργία

η μάνα λέει μας κοστίζει φαϊ για τρεις μέρες
ο πατέρας παλιός δεξιός πού να τρέχει
συνέχεια βρέχει
πονάει η φωνή μας
τη χρωματίσαμε να δυναμώσει
μα εκείνη τίποτα
ψελλίζει μόνο
τελευταία φωνήεντα σε συνθήματα έτοιμα
ούτε που τα πιστεύω πια
έτσι για συνήθεια 
για την εκτόνωση και πάλι μέσα
σαν τελετουργικό παλιό 
εκκλησιασμός την κυριακή
άοπλοι δον κιχώτες και προφανώς
ο βασιλιάς είναι γυμνός και ΠΕΙΝΑΩ
τόσο αλήθεια που άγονη πια
και βρέχει συνέχεια βρέχει
αν είχε ήλιο τουλάχιστο θα κάναμε τη βόλτα μας
θα βλέπαμε και φίλους
τα εργοστάσια έκλεισαν
ποια απεργία

η πόλη κοιμάται
σιγά με τους κρότους σας
τώρα που συνηθίσαμε τους πόνους
απεργούμε απ΄τη ζωή
κι όλο βρέχει

Κατερίνα Ζησάκη
από τη συλλογή Ιστορίες απ' το Ονειροσφαγείο, 2014