Τρίτη, 13 Αυγούστου 2019

Προσευχή


                                                                    στην Άσπα Μικάλεφ


Τους λεμονανθούς
φόρεσε στα μαλλιά της
κι έγινε γιορτή
Με τα δάχτυλά της άγγιξε το χώμα
και το χάιδεψε
Ήρθαν στην ποδιά της κάθισαν πουλιά
και κελάηδησαν
Δρόσισαν τα κύματα τα μικρά της πόδια
και την ξάφνιασαν
Είδε το γαλάζιο ως μακριά ν’ απλώνεται
χαμογέλασε
Μέγιστος ο κόσμος στην ψυχή της φάνηκε
ατελεύτητος
Μέγιστο το κάλλος κι η σοφία του τόση
θαύμα ακατανόητο
Προσευχή θα κάνει
τη σοφία τούτη να τη σέβεται
και μέχρι θανάτου τόσην ομορφιά
να τη γεύεται


Κατίνα Βλάχου
από τη συλλογή Η συνάντηση, 2019

Αιώνιοι εραστές




   Φιλήμων και Βαυκίς σεμνά ζητήσαν
  _"Όταν για να πεθάνουμ' έλθει η ώρα..."
  _"Μαζί να πάμε σε θανάτου χώρα!"
   (Μαζί όπως, ως τα γηρατειά τους, ζήσαν.)

   Κι ό,τι δεήθηκαν, κι άλλο, κερδίσαν
   (απίστευτα είναι των θεών τα δώρα
   δέντρου σπανιότατου μοιάζουν οπώρα)
   οι δυο που Δία και Ερμή φιλοξενήσαν.

   Αγάπης σύμβολο μες στη Φρυγία
   (θνητοί να βλέπουν ζεύγους τη λατρεία)
   δέντρα υψωθήκαν οι δυο στον αιθέρα.

   Βαυκίς _ φιλύρα τα κλαδιά λυγάει
   (σιγοθροΐζοντας με τον αέρα)
   κι άνδρα της _ δρυ, δροσιά, πυκνοφιλάει.

                      26/1/2017



Αλεξία Αθανασίου
από τη συλλογή Η συνάντηση, 2019


Ερώτημα ρητορικό




Ποιο άνθος λογαριάζει περισσότερο;
Της ερημιάς
ή του ροδώνα;

Βασίλης Πανδής
από τη συλλογή Η συνάντηση, 2019

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2019

Τρόμου εγκώμιον ΙΙ. Φάσμα σβησμένης ψυχής παιδιού στον πόλεμο




Τον βαρέθηκα τούτο τον Μάη
Κουράστηκα να σας στοιχειώνω
Δεν φταίτε εσείς
Άλλοι με σκότωσαν

Μα όχι, φταίτε

Στη σφαγή μου
άφρισε το στόμα σας;
πύρωσαν τα μάτια σας;
Βγάλατε χέρια;
Ξεθηκαρώσατε σπαθιά;
Σχίσατε ενδύματα
– θρήνου ένδειξη;
Κραυγάσατε καθόλου;

Μόνο η φύση
ύψωσε οιμωγή
    θρήνο ιερό
στον ουρανό

«Διαστρεβλώνω», λέτε
τη σιωπή σας·
«δεν είναι αδιαφορία
φόβος είναι»

Μα  Εγώ σφαγιάστηκα
Και  Εσείς μ’ αφήσατε

Γι’ αυτό θα σας στοιχειώνω



Χριστίνα Γεωργιάδου
από τη συλλογή Γόος, 2019


Χρόνου εγκώμιο



Καθρεφτίζεται το βλέμμα μου
στα μάτια σου
κι από κει
μυριάδες αντανακλάσεις κόσμων
αιωρούνται αλλεπάλληλες
κρεμάμενες
σε νεύρα φύλλων
σε κύματα φωτός

Νέφινη σάρκα
ο χρόνος
διαστέλλεται, συστέλλεται
   διασπάται
     αλλοιώνεται
Βυθίζεται
σε δεξαμενές ενοράσεων

Αντικατοπτρίζεται το πριν
στην κοίλη διαφάνεια του τώρα·
θωπευτικά κυκλώνει
τον μέλλοντα αιώνα
   και διαλύεται


Μπάζουν νερά τα είδωλα
μουδιάζουν τα όνειρα
συσπάται η ύλη
– λαξευμένες οι πέτρες του δειλινού
    σκαρφαλώνουν δέντρα στον ουρανό



Χριστίνα Γεωργιάδου
από τη συλλογή Γόος, 2019