Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Άτιτλο (Αγαπημένε μου ...)

Αγαπημένε μου, 
γελώ χωρίς εσένα
κλαίω χωρίς εσένα
ζω χωρίς εμένα. 


Ελευθερία Θάνογλου
από τη συλλογή Οι πέντε εποχές του κόκκινου, 2017
Ενότητα : Των πτήσεων

Άτιτλο (Μέσα στο δυο σου μάτια ...)

                                              Στον γιο μου

Μέσα στα δυο σου μάτια
χαμογελάνε
γαλάζιες θάλασσες.
Στα μαλλιά σου
κάθεται ένας ήλιος. 

Ο κόσμος σου
αθώος, υγρός και  μέγας. 
Ήταν θυμάμαι πέντε Αυγούστου
σαν πρωτοαντίκρισα το θαύμα. 


Ελευθέρία Θάνογλου
από τη συλλογή Οι πέντε εποχές του κόκκινου, 2017
Ενότητα : Της αλμύρας

Άτιτλο (Την φίλησε ...)

Την φίλησε
εκεί που έπεφτε η μπλούζα της
αφήνοντας τον έναν ώμο ακάλυπτο.

Κι αυτή σήκωσε την μπλούζα
να μην κρυώσει το χνώτο του
που 'ταν ζεστό σαν ποίημα.


Ελευθερία Θάνογλου
από τη συλλογή Οι πέντε εποχές του κόκκινου, 2017
Ενότητα : Της παράθλασης

Άτιτλο (Πέρασαν μέρες και μέρες ...)

Πέρασαν μέρες και μέρες
άλλοτε μ' έναν κουρασμένο ήλιο
άλλοτε με περαστικά σύννεφα
ή με μια βροχή δραπέτη, που 
όλο έφευγε απ' τον γκρίζο ουρανό
κατέβαινε μέσα σε λούκια και
υδρορροές σπιτιών σαν να 'θελε
να ψυχογραφήσει τους ανθρώπους.

Πέρασαν μέρες και νύχτες
ταυτοπρόσωπες η μία με την άλλη
κι ας άλλαζαν οι εποχές
με κοινό σημείο αναφοράς τη μοναξιά
σε κάθε εποχή
με φεγγάρι ή χωρίς

τη μοναξιά που έγινε επαίτης
για ένα άγγιγμά σου

τη μοναξιά που πέθανε μέσα
στα δάχτυλά σου.


Ελευθερία Θάνογλου
από τη συλλογή Οι πέντε εποχές του κόκκινου, 2017
Ενότητα : Της παράθλασης

Άτιτλο (Θεέ μου, δεν έχει πια δέντρα να σκαρφαλώσω ...)

Θεέ μου,
δεν έχω πια δέντρα να σκαρφαλώσω.
Οι ξυλοκόποι δεν μου άφησαν
καμιά χαρά στο δάσος.
Το ξύλο έγινε χαρτί 
πάνω του ματώνουν 
οι άκρες των δαχτύλων μου
αντί τα γόνατά μου. 


Ελευθερία Θάνογλου
από τη συλλογή Οι πέντε εποχές του κόκκινου, 2017
Ενότητα : Της μετανοίας

Άτιτλο (Αφού έκαναν έρωτα ...)

Αφού έκαναν έρωτα, αυτή φόρεσε τη λευκή φανέλα του. Της ερχόταν σχεδόν ως το γόνατο. Με αυτήν κοιμήθηκε όλο το βράδυ δίπλα του. Το πρωί πήρε το πρώτο τρένο και επέστρεψε στη δική της πόλη. Αυτός, αργά το απόγευμα, την βρήκε πρόχειρα κρεμασμένη σε μια καρέκλα όπως την είχε αφήσει εκείνη. Την φόρεσε. Μύριζε το άρωμά της.Την πήγε στο θέατρο. Την πήγε στην όπερα. Την πήγε σινεμά. Την πήγε βόλτα μέχρι την προκυμαία. Κάθε βράδυ την κουβαλούσε πάνω του. Μέχρι που εξατμίστηκε τελείως το άρωμά της. Όταν σταμάτησε να αναδίδει η λευκή φανέλα  το άρωμά της, έγραψε ένα ποίημα για κείνο το βράδυ που έκαναν έρωτα. 


Ελευθερία Θάνογλου
από τη συλλογή Η πέντε εποχές του κόκκινου, 2017
Ενότητα : Της απουσίας

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Αλυσόδεση

Τώρα που γκρεμίστηκες,

μακριά από τη σκιά
μακριά από τον έρωτα
σε γδέρνω και σε ποδοπατώ.

Εκεί, 
κάτω απ' το δέντρο
οπυ με ήθελες 
δεμένο σκυλί

έγινα ζώο άγριο και παμφάγο.


Δήμητρα Κουβάτα
από τη συλλογή Σκυλί δεμένο, 2017




Comme il faut

Τη μασχάλη σου
δε θα την πω στιλπνή,
σαν την ανάστροφη πλευρά ενός κοχυλιού. 
Αυτά είναι για τους πουριτανούς.

Θα την πω βαθιά,
σαν μια φραντζόλα ζεστό ψωμί
που παραμάσχαλα την πηγαίνω στη μάνα μου
και καθ' οδόν την έχω σκάψει με τα χέρια μου
καταβροχθίζοντας όλη την ψίχα.


Δήμητρα Κουβάτα
από τη συλλογή Σκυλί δεμένο, 2017
 

Αστική ευγένεια

Θερμά παρακαλώ

να βγάλεις τα παπούτσια σου
στο ξύλινο πάτωμά μου.

Τρίζουν τα μέσα μου
σαν έρχεσαι.


Δήμητρα Κουβάτα
από τη συλλογή Σκυλί δεμένο, 2017

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Μετάξι

Η ανατολή στο πρόσωπό σου
Το πιο σπουδαίο φως του κόσμου
Κι απ' όλες τις φωνές σου, φως μου
η πιο αγαπημένη είναι εκείνη που
χρώματα ανάκατα με το ζεστό το μέλι
γλιστρούν ανάμεσα απ' τα χείλη σου
σαν το μετάξι με τρόπο φυσικό και αληθινό. 


Αγγελής Μαριανός
από τη συλλογή Πεζολίβαδα, 2017

Προς Σαλονίκη

Κάποτε φτάσαμε και ως εδώ
παλιές πατρίδες παραδίδοντας
ώσπου να πέοουμε στην αγκαλιά
του νέου πατέρα στη νέα χώρα. 
Ήμασταν κάμποσοι, πρόσφυγες όλοι.
Απάτριδες, κατατρεγμένοι, αγριωποί.
Σεμνή η τελετή, όλοι γονάτισαν με θεληση
να νοιώσουν χάδια απ' τα δάχτυλά σου.
Σα βρέθηκαν στον κόλπο σου να δροσερέψουν
σε μια στιγμή ανακούφισης σε αναγνώρισαν
για πάντα δική τους νέα πατρίδα ευγενική
και επέστρεψαν στον συνοικισμό ακολουθώντας
την ταμπελα - προς Σαλονίκη. 


Αγγελής Μαριανός
απο τη συλλογή Πεζολίβαδα, 2017

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Μυρτιά

Η άνοιξη δεν έρχεται τυχαία στον τόπο μας
κάτω απ' τα πόδια μας κι απάνω στα κλαδιά
μήτε τη χάρη δε μας έκανε η μέρα που τη νύχτα
ξεπερνά σε βάρδια κι είν' όλα μας φανερωμένα.
Όλα συμβαίνουν για να αφυπνιστούμε πάλι
Κάθε φορά που σκύβεις να μαζέψεις χαμομήλι 
Μη ντρέπεσαι, Μυρτιά μου, άσε με να σε μυρίσω
Κάθε φορά που σκαρφαλώνεις στα ψηλά ξέρε το 
ιδρώνεις και σταλάζεις άνοιξη στα μάτια μου
Μη ντρέπεσαι, Μυρτιά μου, άσε με να δακρύσω
Τα μάτια δεν πονούν μα τσούζουν βαλσαμόχορτο
της πιο πυκνής συγκέντρωσης και πιάνω
κλαίγοντας απ' τη χαρά, γεμίζω μια φιάλη
δάκρυα ανοιξιάτικα να βγάλω το χειμώνα
που 'χει γυμνά κλαδία να τα ζεσταίνω μόνο. 


Αγγελής Μαριανός
από τη συλλογή Πεζολίβαδα, 2017