Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Του έρωτα το τσίρκο

Στου έρωτα το τσίρκο είπα να εργαστώ
για το απρόοπτο χωρίς να ετοιμαστώ.
ότι δολιοφθείρει τα σχοινιά ακροβασίας
κι απαγορεύει κάθε δίχτυ ασφαλείας,
ακοίμητο θηρίο ότι θα δαμάζω
θα είμαι η χαρά του τσαρλατάνου
τα δάκρυα τα κάλπικα του κλόουν
το άλογο που θαυμαστά χορεύει
κι ο μάγος που θα καταπίνει πυρκαγιές. 
Φτωχό μου βιογραφικό αμάθητο
καρφώθηκες στης ομορφιάς τ' αγκάθια
σε θάμπωσε του πειρασμού το πλουμιστό κοστούμι
κι όταν ζαλίστηκες στου τσίρκου τα γυρίσματα
στου έρωτα τ' ακίσματα 
σε πέταξαν στο δρόμο.

Άννυ Κουτροκόη
από τη συλλογή Δια νυκτός και ημέρας, 2018

V.W. - E.D.

Οι δυο γυναίκες μπλέχτηκαν 
στο δάσος της γραφής
από τα δάχτυλά τους πήγασαν τοπία μυστικά 
που μαρτυρήσανε το πάθος της πλοκής
τα χρώματα της λατρεμένης λέξης.
έτσι ματώσανε στα αδιέξοδα του είναι. 
φυτρώσανε στο σώμα τους κλαδιά
βότανα σκέπασαν την όμορφή τους κόμη
φύλλα κι ανθοί δεν άργησαννα ξεμυτίσουν,
τα βράδια έγερναν στο στρώμα ελαφρά
όπως τα ζωντανά στα τρυφερά χορτάρια,
στο τέλος κελαϊδήσανε κι οι δυο
η μεν με τα κείμενα
η  δε με τα ποιήματά της.

V. W. = Virginia Woolf - E.D. = Emily Dickinson


Άννυ Κουτροκόη
από τη συλλογή Δια νυκτός και ημέρας, 2018

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

Το πρώτο φιλί

Το δύο νεαρά παιδιά πήραν το τρένο της γραμμής
που ράγιζε ασθματικά το τσόφλι του τοπίου.
Ο κλονισμός της μηχανής μες στο φιλί τούς βύθισε
αγκομαχούσε ο συρμός πάνω στη ράγα των χειλιών τους
ανάβλυσαν σταγόνες ηδονής στο τραγανό τους πρόσωπο,
το τρένο έβγαλε φτερά και σφύριξε τρελό από χαρά, 
μα το φιλί, εκείνο το παρθενικό φιλί
στον τελκό σπασμό του
εκτροχιάστηκε μες στης ρουτίνας τον γκρεμό. 
Ηδίστη και μοναδική η κάθε πρώτη μας φορά. 

Άννυ Κουτροκόη
απο τη συλλογή Δια νυκτός και ημέρας, 2018

Μεσίστια σημαία

Μες στην αιώνια της Θεσσαλονίκης γοητεία
στους δρόμους, στα στενά της
εικόνες φύονται καινούργιες. 
Τώρα οι μητέρες παρηγοριά ζητούν
στης πόλης τα μικρά καφέ,
ντύνονται σαν κορίτσια
γελούνε σαν παιδιά
και φλυαρούν ανέμελα 
με ξεθαμμένες γνωριμίες,
πλέον δεν σέρνονται στου χωρισμού τις αποβάθρες
μαυροντυμένες με δηλητήριο στόμα
άλλαξε ο χρόνος το τοπίο μα
όταν στο σπίτι επιστρέφουν
αφήνουν πάνω στο τραπέζι
τη μαύρη τους καρδιά
με καρφωμένη πάνω της
της απουσίας τη μεσίστια σημαία. 

Αννυ Κουτροκόη
από τη συλλογή Δια νυκτός και ημέρας, 2018

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

Λόγια 1 και 2

Αναζητήστε αυτό που δεν το χάσατε ποτέ.
Το υπεσχημένο από καταβολής του πόνου. 
Μες στις βελανιδιές της ζωής σας κελαηδά
λησμονημένο σαν πουλί 
που κανείς ποτέ του δεν το άκουσε. 

Ένα δέντρο είναι φυλαγμένο για σας μες στον παράδεισο. 
Πέρα από μήνες και καιρούς,
πέρα από τη χάλκινη φθορά του χρόνου,
πέρα κι απ' το διαβρωμένο μέταλλο της μνήμης σας. 
Κάθε κλαδί του μια κλωστή που γνέθει η αγάπη,
καθώς κεντά επτάχορδο το φως το αιώνιο.
Όσο κρατά το έργο των χειρών της
υπάρχει ελπίδα.
Υπάρχει ελπίδα
όσο το βλέμμα της ευφραίνεται κοιτώντας του κόσμου
το κρύσταλλο. 
Να γίνετε κι εσείς κλωστή,
πουλί λησμονημένο στο κλουβί του απέραντου.


Σταύρος Γκιργκένης
από τη συλλογή Στου ματιού το κέντρο, 2018
σε κοινή έκδοση με τη Στέλλα-Λουίζα Κατσαμπή
με τίτλο Ανθρώπινα δαιμόνια

Άξιο κρίσης

Χειρογράφου αντίγραφο η ψυχή μου,
σχόλιο υπομνήματος στη ζωή άλλων η ύπαρξή μου. 

Λένε να μην τραγουδάς το κενό. 
Λένε να μη σχολιάζεις το ασήμαντο.
Κι όμως το φως που σου δίνεται 
δεν είναι ποτέ αρκετό 
να ψάλεις κάτι πιο υψηλό
απ' το μηδέν το ακύμαντο. 

Χωρίς τύψεις είμαι. 
Γιατί ποτέ μου δεν έκανα τίποτα άξιο κρίσης. 
Ν' αφοριστώ ή να δικαιωθώ. 
Να κοιμηθώ ως ζωγραφιά σε κάποιο τέμπλο
ή στην καυτή των άνομων λειψανοθήκη. 


Σταύρος Γκιργκένης
από τη συλλογή Στου ματιού το κέντρο, 2018
σε κοινή έκδοση με τη Στέλλα-Λουίζα Κατσαμπή
με τίτλο Ανθρώπινα δαιμόνια


Αυτό το πρωί ξημερώνει σαν χτες

Αυτό το πρωί ξημερώνει σαν χτες,
σαν προχτές,
σαν το πρωινό που η πρώτη μνήμη για σένα
αγκιστρώθηκε μέσα μου,
όπως φωλιάζει ο αετός στην άκρη του βράχου
και κοιτά βαθιά στα μάτια τον ήλιο του.
Ναι, είσαι πολύ λαμπερή.
Το σμήνος των σκέψεών μου περιστρέφεται γύρω σου,
ούτε κοντά, να μην καεί από μια ενδεχόμενη άρνηση,
ούτε μακριά, να μην ξεφύγει εντελώς από την τροχιά σου.
Και στο κέντρο όλων αυτών των τροχιών,
στην καρδιά όλων των σφαιρών,
μαγνήτης εγκατεστημένος με όλο το ονειρώδες φορτίο του
εσύ και η ομορφιά της ύπαρξης πάνω σου.

Κι αυτό το πρωινό θα τελειώσει όπως πρέπει.
Εσύ μακριά μου.
Εγώ μακριά σου και μακριά μου. 
Στις θέσεις που θα 'πρεπε ούτως ή άλλως να βρισκόμαστε. 


Σταύρος Γκιργκένης
από τη συλλογή Στου ματιού το κέντρο, 2018
σε κοινή έκδοση με τη Στέλλα-Λουίζα Κατσαμπή
με τίτλο Ανθρώπινα δαιμόνια 



Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

Όλα αυτά που τσαλακώνονται

Τ' αλουμινόχαρτο.
Ο σκύλος που δεν χάιδεψες.
Ο άστεγος στο φανάρι.
- Εγώ στο πάτωμα σε στάση εμβρυακή -.

Τα ρούχα σου πριν το μπάνιο.
Το στομάχι μου όταν δεν έρχεσαι.
Οι πεταλούδες στο κουκούλι.
- Εγώ κάτω απ' το τραπέζι της κουζίνας. -

Η μάνα μου όταν δεν συμμαζεύω.
Ο μπαμπάς μου όταν γυρνάω αργά.
Εσύ, όταν κλαίω μπροστά σου.
- Εγώ μέσα σε παιδική ντουλάπα.-

Το πακέτο απ' τα τσιγάρα μου.
Ο πελτές ντομάτας για τα μακαρόνια σου.
- Εγώ στη γωνιά του καναπέ σου -

Όλα αυτά που τσαλακώνονται και πάνε στα σκουπίδια.
Όλοι αυτοί που τσαλακώνονται,
πού πάνε,
πριν καταλήξουν στα σκουπίδια;


Στέλλα-Λουίζα Κατσαμπή
από τη συλλογή Σάρκινοι θεοί, 2018
σε κοινή έκδοση με τον Σταύρο Γκιργκένη 
με τίτλο Ανθρώπινα δαιμόνια

Το σπίτι

Μέχρι κι ο γάτος μάς έφυγε απ' το σπίτι. 
Τα ζωντανά θέλουν έρωτα. 

Φεύγω κι εγώ 
κι άσε το σπίτι να σαπίζει
δίχως νοικοκυρά,
θα στεγνώσει το νερό στα βάζα.

Είναι πολύ μεγάλο το σπίτι.
Πολυέξοδο για τόσο λίγη αγάπη.
Θα πάω σ' ένα μικρότερο 
να γεμίζει ευκολότερα.

Ποτέ ξανά εσύ.
Ας ζαρώνεις λιπόσαρκος,
στο κατάδικό σου αρχοντικό. 

Στέλλα-Λουίζα Κατσαμπή
από τη συλλογή Σάρκινοι θεοί, 2018
σε κοινή έκδοση με τον Σταύρο Γκιργκένη
με τίτλο Ανθρώινα δαιμόνια

Ένας άλλος κόσμος

Προσπάθησα να σε κάνω αθάνατο,
μα δεν έβρισκα λέξεις που να μην περιέχουν χρόνο.
Όλες στον αόριστο, και μετά, 
Δραματικό Ενεστώτα. 
Δεν έβρισκα μελάνι αρκετά ανεξίτηλο,
να χαραχτεί στο δέρμα μου ες αεί. 

Πονούσα όμως.
Εκεί που με άγγιζες,
εκεί που δεν με άγγιζες
και κυρίως εκεί που άγγιζαν 
κάποιον άλλο τα χέρια σου.

Θυσίασα τη θνητότητά μου,
για να πλάσω τη δική σου αθανασία.
Στέρεψε κάθε χρώμα πορφυρό. 
Όλα σαν φωτογραφία ασπρόμαυρα. 

Αυτή τη φορά νικήθηκα.
Κι αν νικήθηκα εγώ, 
πώς να μην νικηθούμε εμείς; 


Στέλλα-Λουίζα Κατσαμπή
από τη συλλογή Σάρκινοι θεοί, 2018
σε κοινή έκδοση με τον Σταύρο Γκιργκένη
με τίτλο Ανθρώπινα δαιμόνια.

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018

Βάρναλης


«Δεν ήμουν επαναστάτης, Αριάδνη…
Καλαμαράς ήμουν…»
 

«Μπαρμπα-Κώστα είχες ρομφαία
Στην Πλάκα τη Μοσχα τον Αη Στράτη
Πάνω στο χαρτί
Μέσα στο ποτήρι
Λιτό τραγούδι
Ανατριχίλα
Ραπίσματα
Ήξερες να σωπαίνεις
Να μαστιγώνεις
Να ερωτεύεσαι.
Σε χλεύασαν
Σε λάτρεψαν.
Ζωντάνια…..ζωντάνια…..
Μεθύσι.
Αν η ποίηση είναι μελέτη θανάτου
Η επανάσταση είναι έρωτας ζωής»


                            21 Ιουλίου 2017

Αριάδνη Πορφυρίου
από την ανέκδοτη συλλογή Επαναστατών ιστορίες

Ντουρρούτι


Η επανάσταση πάντα παίρνει εκδίκηση….
Ο προπάππος στους ανεμόμυλους
Το εγγόνι στη φωτιά.
Βία, τσεκούρι, φυλακές.
Σαραγόσα λιόγερμα
Μαδρίτη απομεσήμερο.
Το φως του αγώνα
Στο απόγειο ή γερτό
Σε σκίασε
Σε αυλάκωσε.
Κοφτερή αιχμή εκδίκησης.
Ένα ζευγάρι κιάλια
Δυο πιστόλια
Γυαλιά ηλίου
Όλο το βιος.
Α, και μια αλλαξιά εσώρουχα.
Ο Μπακούνιν μειδιά.
Μπουαναβεντούρα, ας τους να λένε.
Ποτέ δε θα σαι ακίνδυνος.


                              25 Ιουνίου 2017

Αριάδνη Πορφυρίου
από την ανέκδοτη συλλογή Επαναστατών ιστορίες