Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2019

Αν μ' αγαπάς πολύ

Αν μ’ αγαπάς πολύ, θα έχεις παρατηρήσει
τα ασυνήθιστα μεγάλα βλέφαρά μου.
Αν μ’ αγαπάς πολύ, θα αναγνωρίζεις
το γέλιο μου μέσα σε άλλα χιλιάδες.
Αν μ’ αγαπάς πολύ, θα νιώθεις
τι δηλώνουν τα υγρά μου μάτια.
Αν μ’ αγαπάς πολύ, θα σιωπάς
όταν βλέπω το ηλιοβασίλεμα.
Αν μ’ αγαπάς πολύ, θα ξέρεις
πως και τις μέρες που χάνομαι σ’ αγαπώ.
Αν μ’ αγαπάς πολύ, θα υπομένεις
τις ώρες που γράφω, ακούγοντας Σοπέν στο σκοτάδι.
Αν μ’ αγαπάς πολύ, θα ανέχεσαι τις φωτογραφίες σου
δίπλα στα πορτρέτα της Κάλλας.
Μα κάτεχε πως, αν σ’ αγαπώ πολύ,
θα είναι εντάξει
κι αν τίποτα απ’ αυτά δεν κάνεις


Αντρέας Τιμοθέου
από τη συλλογή Πλανόδιος στα σύνορα της Εδέμ, 2019


Σπουδή θανάτου

Ο χρόνος χαράσσεται σιγά σιγά.
Πρώτα στο μέτωπο,
μετά στα χέρια,
ύστερα στα χρώματα των ημερών.
Μου συστήνει το πρόσωπο του θανάτου
χωρίς ιδιαίτερη αγωνία,
μου μαθαίνει ξανά απ’ την αρχή
να κλίνω τη λέξη εκλεκτός:
ο εκλεκτός
του εκλεκτού
τον εκλεκτό
εκλεκτέ.
Κι έπειτα παύση,
χωρίς ανάπαυση
στα χρόνια που πέρασαν,
μήτε σ’ αυτά που θα ’ρθουν.
Μια διαπίστωση γραμματικής θανάτου
θα έλεγε κανείς.
Ενώπιόν της στέκω, για να μου μάθει
όσα μου μαρτυρήσαν λάθος.
Κι όμως, ο εκλεκτός
δεν γνώρισε ποτέ πληθυντικό,
να η αλήθεια που δεν δεχθήκαμε.
Τα δειλινά, παππού, περπατώ και σε σκέφτομαι.
Τα δειλινά σε περπατώ, μα ελλιπής πορεύομαι.


Αντρέας Τιμοθέου
από τη συλλογή Πλανόδιος στα σύνορα της Εδέμ, 2019

Δέκα παρά μία στιγμές απόκοσμης παρουσίας

Άνοιξα να μυρίσω το χώμα απ’ τη βροχή.
Πρώτη σκέψη εσύ, το καντήλι που θα έσβηνε.
*
Η ζωή είναι τόσο σκληρή
που συνεχίζεται.
*
Κάθε μέρα είναι μια υποψήφια μέρα
να λάβω ένα σου όνειρο.
*
Αναλογίζομαι τον εγωισμό της θλίψης μου,
μα μου λείπει η αφή των ματιών σου.
Ας μου καταλογιστούν όλα τα υπόλοιπα.
*
Τις νύχτες δεν φαίνεται η σκόνη στα πράγματά σου.
*
Την ώρα του κυριακάτικου μεσημεριού
μου λείπεις, απ’ όλες τις ώρες πιο πολύ.
*
Ο ήλιος ξεθώριασε τη φωτογραφία μας,
χάρισε κι άλλο φως στο πρόσωπό σου.
*
Στη λέξη αγαπημένη, το «μου» θα είναι πάντα πλεονασμός.
*
Σπάω ρόδι, το σκορπώ και ξεφλουδίζω την αγάπη μας



Αντρέας Τιμοθέου
από τη συλλογή Πλανόδιος στα σύνορα της Εδέμ, 2019


Οι ποιήτριες


Οι ποιήτριες, πλάσματα εύθραυστα,
φορείς τραυμάτων και ουσιών
αλλόκοτων πάντα εποχών
κι ατελών σχημάτων.
Μια υποψία άρνησης
στοίχειωνε πάντα
το περίγραμμά τους.
Φοράνε μαύρα βλέμματα,
μαντίλια εμπριμέ για παραπλάνηση,
σπανίως πέρλες της παρηγοριάς
και περιφέρονται δαντέλες ακατέργαστες,
φιγούρες παράξενες
κι ερωτικές.
Περήφανες,
μα τόσο εύθραυστες.



Αντρέας Τιμοθέου
από τη συλλογή Πλανόδιος στα σύνορα της Εδέμ, 2019

Οδηγίες κοιμητηρίου

Όσοι θυμάστε ακόμα τους νεκρούς σας
και κουβαλάτε επιμελώς
το λάδι της καντήλας,
να προμηθεύεστε
και ένα πιάτο φαΐ
για τις γάτες.
Αυτές γυροφέρνουν τα μνήματα
όλων των ξεχασμένων.
Ίσως εξαργυρώσετε έτσι τη συντροφιά τους
για όλα εκείνα τα νεκρικά δειλινά
μαζί με τους απεγνωσμένους.

Αντρέας Τιμοθέου
από τη συλλογή Πλανόδιος στα σύνορα της Εδέμ, 2019


Προς αποφυγή λησμονιάς

Μεγάλωσες θαρρείς,
άφησες πίσω τόπους
και πράγματα βουβά,
μα ακατάλυτη μένει
μες στο χαμόγελο
η πρώτη ηλικία.
Κάθε που ανθίζουν τα κυκλάμινα
με παρασέρνει ο χρόνος
σαν μελωδία γραμμοφώνου.
Γράφεται σιγά σιγά στο σώμα,
απ’ την αρχή
ένα άλλο ποίημα,
μην το προδώσεις.
«Η αλήθεια δεν λησμονείται»
ψιθύρισες σαν στίχο σ’ όνειρο.
«Σε ξένα περιβόλια μην κοιτάς».
Όσο κι αν θέλησα
ν’ αφήσω πίσω μου τον τόπο
δεν μ’ άφησε αυτός.


Αντρέας Τιμοθέου
από τη συλλογή Πλανόδιος στα σύνορα της Εδέμ, 2019


Στα χρόνια της αφής

Ψηλαφώ τα χρόνια της αφής
κι ανθίζεις εσύ ολόκληρη
μητέρα.
Μέσα σ’ αυτά
παιδί θυμάμαι υπήρξα
που δεν ξέχασε ποτέ τις οφειλές
της πρώτης μας ζωής.
Έμαθα να φυλάγομαι
σαν φωτοκύτταρό σου,
ανιχνευτής δακρύων έγινα
ενίοτε και συνοδός στις δύσκολές σου μέρες.
Αποστρεφόμουν πάντοτε τις λέξεις
βάσανα και μοίρα,
μοιραία όμως δεν προνόησα,
δεν ήταν μόνο λέξεις
κι ας ήταν θέλημα Θεού,
μα προπαντός ανθρώπου.
Σ’ ακολουθούσα πάντοτε
μες στα χαμόγελά σου
μεγάλωνα και μίκραινα σ’ αυτά,
μα πιο πιστά
κάθε μισό των εποχών
φακέλους γέμιζα με γιατρικά
κι επιμελώς τους έκλεινα,
να βρίσκουνε παρηγοριά
τα άγιά σου χέρια.
Για ν’ ακριβολογούμε,
πληγωμένες Ανεράδες
τα χρόνια μας, μητέρα.


Αντρέας Τιμοθέου
από τη συλλογή Πλανόδιος στα σύνορα της Εδέμ, 2019


Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2019

Τ' απλά πεθύμησα...


Τ' απλά πεθύμησα• τ' ανθρώπινα•
να κάνουμ' έρωτα κοντά στο τζάκι
(στη χόβολ' ηδονές τριζοβολούν μαζί με κάστανα)
με τα φιλιά μας σοκολάτας να 'χουν γεύση και κονιάκ)
κι αισθαντική, απ' το ραδιόφωνο, ν' ακούγεται η φωνή
τού Sergio Endrigo
 να ερμηνεύει το La rosa bianca.
  Τ' απλά πεθύμησα...τ' ανθρώπινα...
  μα Εσύ,
   Αρρενωπός κι Αρματωμένος
  -σαν το λαμπρότερο λάμποντας Κβάζαρ-
   ανηφορίζεις τα σκαλιά απ' τις Ραψωδίες της Ιλιάδος
   κι απ' τις επάλξεις των Τειχών της Τροίας
   των Αχαιών θαυμάζεις τα φλεγόμεν' άρμενα
   του Κόσμου μας το Χάος...

Αλεξία Αθανασίου
από τη συλλογή της Μουσικής και του έρωτα, 2019 


Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2019

Οίνος επιδόρπιος


Στη φιλήδονη ακροβατώντας αεροβική του λόγου
Καθισμένοι δίχως πρόσημο στην άκρη του πάγκου
Χαμένοι σ’ ελεύθερη πτώση στα βαθυκύανα φαράγγια των γλουτών
Γενναιόδωροι πάροχοι οι γεννήτριες των κορμιών
Θυμίζουν γερανούς έτοιμους να αρπάξουν
Άλλο ένα φευγαλέο εμπόρευμα, μια πάχνη ερωτισμού.
Ύστερα ανοιγοκλείνοντας ντροπαλά το πικραμένο μας φύλο
Στην αχτένιστη συστάδα των φυκιών
Κρουνούς θυμίζουμε ηδυπάθειας και ρώγες από σταφύλι.

Τα ρέστα μας στην τελευταία παίζουμε χωρίς αντίκρισμα παρτίδα
Ημίγλυκο σταλάζοντας αβίαστα επιδόρπιον οίνο.


Νίκος Μυλόπουλος
από τη συλλογή Ο κλήρος του ανεκπλήρωτου, 2019


Άλλη μια δόση ουτοπίας


Δέσμιοι στον ερχομό μιας πληγωμένης εισπνοής
Που καθυστέρησε τόσο πολύ ν’ ανθίσει
Αφήναμε την πολύβουη ευτυχία στους άλλους
Μια ανώνυμη επιλέγοντας ζωή
Στον δικό μας χειροποίητο χρόνο.
Τα σώματα τότε λειωμένο θύμιζαν φεγγαρόφωτο
Άφωνα  όστρακα στης αμμουδιές χυμένα της ζωής
Διαγωνίως της αβύσσου
Βαρύτιμα αλλάζοντας σωσίβια φιλιά
Εξαρτημένοι εραστές γι’ άλλη μια δόση ουτοπίας.

Νίκος Μυλόπουλος
από τη συλλογή Ο κλήρος του ανεκπλήρωτου, 2019
 

Ο χρόνος πουλί




Καθώς η ζωή αποβάλλει το τελευταίο εσώρουχο ψέμα
Αναπάντητες μελωδίες παντού κοροϊδεύουν τις νότες
Και οι λέξεις κομματιασμένες σε φιλιά υποταγής
Μετράν τις άσπονδες ώρες του ερχομού και της έλλειψης
Ενώ τ΄ αστέρια γρυλίζουν ολόγυρα πεινασμένα λόγια
Ευχετήριες κάρτες κωφών και φύλλα ξεραμένα δάφνης.
 Εμείς τότε την ατέλειωτη ξεκινάμε ατραπό της σιωπής
 Μιας κι ο χρόνος πουλί κυνηγά νοερά την ουρά του.

Ρυθμικά λικνίσματα της ψυχής οι έρωτες
Κι οι μέρες μας δεμένες μαζί, στης αλήθειας τον όλεθρο.



Νίκος Μυλόπουλος
από τη συλλογή Ο κλήρος του ανεκπλήρωτου, 2019