Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Εύθραυστο υλικό του εφήμερου

Εύθραυστο υλικό του εφήμερου
ο εαυτός μου
τώρα
που νιώθω να βυθίζομαι
μες στην απέραντη ακινησία

Ψαύω την ερημιά της άμμου
βυθίζομαι στο άπειρό της
Ταξιδεύω με υποδόριες κινήσεις
αφουγκράζομαι ωκεάνιους μυστικούς ψιθύρους

Στην πόρτα μας φυλλοροώ το χρόνο μου
Σπάζω κομμάτια τα λεπτά
να 'χω πολλά να τα ξοδεύω
χωρίς φειδώ και λογαριάσματα
Στα χέρια σου ακουμπώ 
τις λέξεις μου
με μνήμες φορτωμένες
κόκκινες σταλαγματιές σε άσπρο φόντο


Ανδρονίκη Γωγοπούλου
από τη συλλογή Ευτοπία, 2016


Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Αποζητώ

Αποζητώ
τα βράδια μελαγχολικού Σαββάτου
τα γεύματα μεσημεριών της Κυριακής
το ραδιόφωνο να παίζει λαϊκά
και ένα πιάτο άδειο πάντα στο τραπέζι
για τον απρόσκλητο επισκέπτη
ενδόμυχη αναμονή αιφνίδιας επίσκεψης

Αποζητώ
τα κουρασμένα απομεσήμερα
τα παιδικά παιχνίδια    τα εφηβικά πειράγματα
τις γειτονιές    που μύριζαν ζεστό ψωμί
τις μυρουδιές των κήπων    σε νυχτερινές περιπλανήσεις
τις πυγολαμπίδες   που φωσφόριζαν εφήμερα
σε γλέντια αιωνιότητας

Αποζητώ
στο ράδιο το θέατρο της Τετάρτης
του Μπαχ τα κατά Ματθαίον Πάθη
τη Μεγάλη Εβδομάδα

Τώρα 
κυνηγώ αισθήσεις ξεχασμένες
Τα Σάββατα μ' εγκαταλείπουν άδεια
οι Κυριακές μού φεύγουν πια ατροφικές
Απόψε
οι στιγμές θύμησες ατέλειωτες
αλλοτινής ΄ζωής μου
Γεύτηκα στιγμές διαρκείας ...

Ανδρονίκη Γωγοπούλου
από τη συλλογή Ευτοπία, 2016


Παλεύω την πίκρα να δακρύσω

Μνήμες αισθήσεων 
        που ξεθωριάζουν
Μνήμες των γεύσεων
        που ξεθυμαίνουν
μνήμες   μνήμες   ατέλειωτες μνήμες
ετοιμοθάνατες μνήμες

Η άχνα του ζεστού ψωμιού
η μυρουδιά καμένης λίγδας
Η μάνα κουρασμενη 
πάνω στο ζύμωμα της φτώχειας
Σκυμμένος ο πατέρας
με το ξύλινο ποδάρι
πάνω στο ξόδεμα της λύπης

Πασχίζω να διώξω ό,τι με βαραίνει
Παλεύω την πίκρα να δακρύσω

Και όμως 
πεισματικά επιμένουν 
Οι γεύσεις έχουν μνήμη
Οι αισθήσεις έχουν μνήμη
Η αγκαλιά σου    μάνα   ακόμα με ζεσταίνει


Ανδρονίκη Γωγοπούλου
από τη συλλογή Ευτοπία, 2016


Παντελώς ακατανόητο

Κοίτα
ένα ωραίο ποίημα
που έγραψα 
εψές αργά το βράδυ
Έσκυψες
το διάβασες
και μια και δυο φορές
ενδελεχώς
Τωόντι συγκλονίστηκα
μου λες

Σε κοίταξα με απορία
Μάλλον ειρωνική
μου ακούστηκε η φωνή σου
Μιλάς ειλικρινώς;

Ναι
σε βεβαιώ
Μου είναι 
παντελώς
ακατανόητο


Ανδρονίκη Γωγοπούλου
από τη συλλογή Ευτοπία, 2016

Ερημία Ένδεια Έρεβος

Χορταριασμένη άσφαλτος
η πάλαι ποτέ λεωφόρος
            Ερημία

Ξεχαρβαλωμένα στόρια
σε άδεια μαγαζιά
με τα τσιγκέλια σκουριασμένα
τους πάγκους πλέον αδειανούς
          Ένδεια   

Αίματα στεγνά
στους τοίχους στα πατώματα
οδυνηρά αποτυπώματα
Λίγα σταφιδιασμένα φύλλα
Ιλουστρασιόν χαρτιά περιτυλίγματος
Απομεινάρια θλιβερά
λησμονημένης αφθονίας
άσκοπης σπατάλης
ανθρώπινης μωρίας
       Έρεβος


Ανδρονίκη Γωγοπούλου
από τη συλλογή Ευτοπία, 2016

Made in Bangladesh

Όμορφα ρούχα
τσάντες δέρμα κροκό και φίδι
λαμέ κορδόνια και στολίδια
σε παπούτσια αθλητικά

Κρυμμένη σ' ένα βαθύ σημείο 
Made in Bangladesh
η ετικέτα γράφει

Γλιστρώ σκιά σε ανήλιαγα υπόγεια
Χωμένα στο ημίφως
λιγνά σκουρόχρωμα χεράκια 
κεντάνε τα δικά τους ξεροκόμματα
σε μεροκάματο χαμένης παιδικότητας
Χάντρες τα δάκρυα τους
στρας σε λαμπερά μπλουζάκια

Εκεί βαθιά στη φόδρα
η ετικέτα
αθέάτη σφραγίδα οργής σε μάτια παιδικά
αιώνιο παράπονο για το μαρκάρισμα ψυχής

Η ετικέτα Made in Bangladesh
χαλίκι στο παπούτσι μου
πόυ με ματώνει ...


Ανδρονίκη Γωγοπούλου
από τη συλλογή Ευτοπία, 2016


Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Βλέμμα

                                          στη Χ.Ι.



Όταν το χάρτινο βλέμμα του ουρανού
Ακαθόριστα τα διλήμματα
Νυσταγμένοι μύστες τελευτούν τις χαρμολύπες τους
τις αόρατες εξάρσεις τους
 

Όταν το χέρι σου βιώνει την ευτυχία
Το παράνομο αγκάλιασμα του αέρα
σαν μια κίτρινη σελίδα του Μιγκουέλ ντε Σαλαμπέρτ
ξυπνάει συνειδήσεις
 

Την ουσία του κόσμου
Θυμάσαι τον αστικό ποιητή;
Η αξιοπρέπεια είναι ο μόνος λόγος να χάσεις τη ζωή σου
Θα ερευνήσεις την ουσία του κόσμου ;
Θα ερευνήσεις την ουσία του κόσμου ;
φως μου.
 

Αν αντικρίσεις σκιές και θορύβους και σιωπή
Φύγε από κει
Ανέμισε τις παντιέρες ψηλά
Στα ακρώρεια ουράνια
Οι ζωές μας αρμονίες γίνονται



Θωμάς Μερλέμης
από τη συλλογή Ύστερα, 2016


Ευτυχία



Ένα πρωινό άνοιξα τα μάτια μου
και ήταν όλα ρόδινα
όπως μερικά χρόνια πρωτύτερα
Οι σκιές ήταν μεθυσμένες
οι ήχοι άτακτοι
Ένα μουρμουρητό υπόκωφο μού έτρωγε τα σπλάχνα
 

Ω τι Ωδή στην Ευτυχία
Ω τι Ωδή στην Ευτυχία
Κάποια μέρα - θυμάσαι το στίχο
Οι πόρτες συντρίβονται, οι ιαχές αναίτια
αναμειγνύουν ανθρώπους παράταιρους
 

Ηφαίστεια, κλίμακες , άνθρωποι
 

Ω τι ωδή στη Ρουτίνα
Ω τι ωδή στη Ρουτίνα
Πρίγκιπες που ένα μόνο ιμάτιο τους έμεινε - και αυτό λειψό
Αναμνήσεις από καιρούς
Τα χρώματα δεν έχουν συμβιβασμούς
και τα αστέρια πλήθος
Αλλά μόνο μια λέξη
Άλλη μια λέξη
 

Ω τι ωδή στον Μαξιμαλισμό
Ω τι ωδή στον Μαξιμαλισμό
Ακουμπάω καγχάζοντας
εκρήγνυμαι και κλίνω και ψιθυρίζουμε
τραγούδια του οδυρμού και της αγάπης
τραγούδια απλά
Με εμένα και εσένα


Θωμάς Μερλέμης
από τη συλλογή Ύστερα, 2016


Το φανέρωμα της μέρας

                                          στον Τόλη Νικηφόρου

Όταν οι μέρες μάς πλησιάσουν
Μας φανερώσουν τα άνευρα τους αετώματα
Θα ηχήσει μια ιαχή τόσο πλησίστια
Αντίλαλος και κραυγή
Οι μέρες είναι οι κραυγές που ουρλιάζουν
στο άνευρο σου κορμί-κλουβί
Στο.....
Και εμείς απομακρυσμένοι από τις τόσες αναμνήσεις
Από τις δοξασμένες μέρες
Δοξασμένες μνήμες
Θα αντικρίζουμε για πάντα την αλήθεια
Ωμή την Αλήθεια
Ποτέ αγαπητό μου παιδί, Δεν θυμάμαι
Πως ήσουν
Τέλος
Άραγε έγινες αυτό που ήσουν
Αυτό που Θυμόσουν;
Αυτό που είσαι;


Θωμάς Μερλέμης
από τη συλλογή Ύστερα, 2016


Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Αγάπη

                                                           Marc Chagall, The Lovers

Όταν σε κοιτάζω βλέπω
την αγάπη ,τη μεταμφίεση
Μια αέναη μάχη με το χρόνο και τις εύπλοες πληγές που επιφέρει
Το ρεαλισμό και την αντίστιξη της Μαγείας
Ουτοπία
 

Όταν σε κοιτάζω βλέπω
φλόγες , βλέμματα και κόκκινους ουρανούς
Διδαχές από καταραμένους ποιητές
Γλείφω τις πληγές των δακτύλων τους
και το μελάνι της στάχτης που φυλλοροεί
Μαγεία
 

Όταν σε κοιτάζω , βλέπω
θριάμβους , μελαγχολίες
Μια ύποπτη δράση σιωπής να ξανοίγεται στο μισάνοικτο θολωτό παράθυρο
Σοκάκια, νερά , το κλασσικό υφέρπον του έρωτα
Ακροάσεις θανάτου
Μέθεξη
 

Όταν σε κοιτάζω , βλέπω
όλους τους καθάριους ήρωες με τις αντιφάσεις τους
Σκυφτούς με τα χρόνια στην πλάτη,
κλειστούς και μελαγχολικούς
Μουντά ουράνια τόξα
να είναι χαμένα παιδιά σε χαμένους αγώνες.


Πίστη
αυτός εξάλλου δεν είναι ο αμφιλεγόμενος ορισμός της ευτυχίας;


Θωμάς Μερλέμης
από τη συλλογή Ύστερα, 2016

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Χρωμοσώματα


Από μωρό δεν ήξερα ποιος ήμουν. Όλοι κολλούσαν πάνω μου
το  χρώμα  τους, οι  μαύρες ερωμένες, ο πράσινος πατέρας, οι 
μοβ  καθηγητές  κι  οι χάρτινοι  πορτοκαλί  σοφοί.  Κάρφωναν 
όλοι  στα  κλειστά  μου  βλέφαρα  τα έτοιμα πορτρέτα τους κι
έπρεπε να διαλέξω κάποιο για δικό μου. Όμως εγώ γεννήθηκα
από  μια  γκρίζα  μάνα  και  στη γαλάζια μήτρα της τα κόκκινά
μου κύτταρα ωρίμασαν και πλήθυναν. Νιώθω ακόμη διάφανος
και  παίρνω  την  απόχρωση  των  γύρω  μου  πραγμάτων. Και 
ψάχνομαι  δεν  ξέρω  μέχρι  πότε,  ποιο χρώμα τελικά θέλω να 
γίνω.

Γιώργος Δελιόπουλος
από τη συλλογή Επισκέπτης άγγελος, 2015

Για να σε ονειρεύομαι

                                                                            στην Καλλιόπη

Στην ίδια θάλασσα
είμαστε δυο κύματα
τον ίδιο βράχο 
αγκαλιάζουν τα νερά μας
κάθε μεσάνυχτα σκαλίζω κάποιο όνομα
κάθε πρωί σκαλίζεις κάποιο άλλο.

Στην ίδια θάλασσα
στον ίδιο βράχο
κάθε μεσάνυχτα διαβάζω ένα όνομα
κάθε πρωί διαβάζεις κάποιο άλλο
χωρίς ποτέ μας να συναντηθούμε.

Μα δεν πειράζει
μου είναι αρκετό
να ξέρω τ΄όνομά σου
μου είναι αρκετό
για να σε ονειρεύομαι.

Γιώργος Δελιόπουλος
από τη συλλογή Επισκέπτης άγγελος, 2015