Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2019

Γνωριμία με την άνοιξη

Κάθε άνοιξη που θα με βρίσκει

αυτή η αύρα
στα μαλλιά
στα μάγουλα

αυτός ο ήλιος
στον λαιμό
στο βλέμμα

Θα σκέφτομαι 'κείνες τις δύο μέρες που
ήμασταν μαζί'
Εκείνον τον Μάιο στην Αθήνα
Στον ουρανό της Αττικής
Στον ουρανό που εμείς
Στον ουρανό που μόνο εμείς
Αντίθετα απ' τους άλλους
βρίσκαμε γαλανό.

Στα μαγαζιά στην Πλάκα
και στα σοκάκια
σαν να μην ήμασταν εμείς.
Η μόνη μέρα που σε γνώρισα
εκεί 
στο Γκάζι.

Ο Μάιος με μάγια μάγεψε
μοναδική φορά τον χρόνο
σε μια Άνοιξη
που ήρθε κι έζησε
μονάχα για δυο μέρες.

Όσο κρατά των λουλουδιών η επώαση.


Ιωάννα Λιούτσια
από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους, 2018
Ενότητα Εμείς


Επανάληψη

Απόψε θυμήθηκα εκείνο τ' απόγευμα
που μ' είχες πει πως όλη μέρα ταξιδεύοντας στο τρένο
γύριζε στο μυαλό σου η ιδέα
να με κάνεις γυναίκα σου.
Μου το 'πες στο τηλέφωνο.

Έφυγα για  το μάθημα χορού. 
Πετούσα. 
Κανείς δεν χόρεψε ποτέ όπως εγώ 'κείνη τη μέρα.
Ίσως χωρίς ευελιξία και τεχνική,
μα με περίσσια χάρη
που μου τη χάριζαν τα μάτια σου
που με φαντάζονταν πιο όμορφη
απ' ό,τι ποτέ υπήρξα

Χρόνια μετά
κάθομαι, κάνω λίστες με τις φορές
που είπαμε να παντρευτούμε. 
Αντί για άλμπουμ φωτογραφιών, 
γεμίζουμε τετράδια με ιστορίες κι αναμνήσεις
των «παρολίγον» της ζωής μας.

Έτσι, για να 'χουμε κάτι για να κλαίμε,
αφού είναι η νοσταλγία μας ζαχαρωτό που πιπιλάμε
για να ξυπνήσουμε το πάθος.


Ιωάννα Λιούτσια
από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους, 2018
Ενότητα Εμείς

Σαββατόβραδο

Κάθομαι στο μπαλκόνι μόνη.
Οι ώμοι μου σκυμμένοι.
Οι παλάμες ακουμπούν στα γόνατα.
Ψάχνω για την πανσέληνο.
Δεν ήρθε.  
Το μάτι μου κολλάει και φεύγει με
τα φανάρια των αυτοκινήτων.
Το δάκρυ μου κυλάει και φεύγει με
τα κουφάρια των πιθανοτήτων.

Στο τέλος θα μείνει μόνο
            η βροχή
            η άσφαλτος
            κι ουράνιο τόξο
ένα μανάβικο για να θυμίζει Άνοιξη.


Ιωάννα Λιούτσια
από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους, 2018
Ενότητα Εγώ

Πάρτυ

Εγκλωβισμένοι σε λευκά κουτιά με πολύχρωμους ανθρώπους,
παγιδεύουμε τις επιθυμίες μας,
μακιγιάρουμε τους φόβους μας,
διασκεδάζουμε την πλήξη μας,
κάνουμε υπομονή,
χαμογελάμε όταν ανοίγει το στόμα - για να μην ουρλιάξουμε,
κρυβόμαστε για μια στιγμή στην τουαλέτα,
κοιτάζουμε το είδωλό μας και βρίσκουμε δύναμη να ξαναβγούμε.

Βλέπουμε από το ανοιχτό παράθυρο
κι είναι το φως της Βηθλεέμ.
Βγαίνουμε στο μπαλκόνι ,
κοιτάμε τον ουρανό ,
μετράμε τ' αστέρια,
το εντοπίζουμε
παίρνουμε φόρα,

και διαγράφουμε την πτωτική τροχιά του κομήτη.


Ιωάννα Λιούτσια
από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους, 2018
Ενότητα Οι άλλοι

Μικροί ιππότες

Χθες βράδυ συνάντησα στο πάρκο ένα σαλιγκάρι.
Παραλίγο να το πατήσω.
Τελικά κάθισα και το παρατηρούσα.
Τι μικρή ζωή να κάνει μες σ' αυτό το μικρό καβούκι
μες σ' αυτό το τεράστιο πάρκο
μες σ' αυτή την τεράστια πόλη
μες σ' αυτόν τον τεράστιο κόσμο.

Η μύτη μου μούδιασε από συγκίνηση.
Αυτή η απρόσμενη συνάντηση μού αποκάλυψε 
δυο αλήθειες:
Ότι ακόμα υπάρχουν πλάσματα που ζουν
-ήσυχα καταπώς φαίνεται-
και πως τηρούν ακόμη τα ονειροπολήματα τους
βγαίνοντας κάθε βράδυ για να κάνουν
τη μοναχική τους βόλτα
στο βρεγμένο χώμα
με κίνδυνο να είναι η τελευταία.

Μικροί ηρωικοί ιππότες.


Ιωάννα Λιούτσια
από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους, 2018
Ενότητα Οι άλλοι

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2019

γυναίκα πουλί

                                και θα κρατάς στις χούφτες σου
                                 μ' αγάπη και με προσοχή το μυαλό μου
                                Κατερίνα Γώγου, Θέλω να κουβεντιάσω

αν ήμουν πουλί
και ήσουν παραλία
κι ήμουν πουλί της θάλασσας
και λάτρις σκουληκιών
που κρύβονται στην άμμο
και σου 'μπηγα το ράμφος μου
κι αν έμενες εκεί
παρά το κρύο του χειμώνα
κι ερχόμουν στις λακκούβες σου
να κρύψω αυγά
και κάποτε όταν έρθει η ώρα και πεθάνω
αγκάλιαζες σιγά σιγά με τον καιρό τα οστά μου
τότε θα μ' αγαπούσες;

βέβαια είμαστε άνθρωποι
κακώς που σε ρωτώ
μα αν προσπαθήσω πιο πολύ
δεν θα 'ναι σαν πουλί να τραγουδώ;


Κατερίνα Ζησάκη
από τη συλλογή Μισέρημος, 2018

Πατησίων στα μισά

μας τέλειωσε νωρίς η διαδρομή
τώρα πια κουρασμένη
της ιστορίας ο άγγελος πέφτει με τις φτερούγες ορθά-
νοιχτες πάνω στην άσφαλτο
πόσο πια να συντρέξεις το μαρασμό

έχω χάσει την φαντασία μου
ούτε καν μαγειρεύω πατάτες
πόσο πια ν' αγαπήσω την Πατησίων
τα αστικά λεωφορεία μου έφαγαν
τη ζωή μου όλη
αν ήταν ζωή
αν δεν ήταν
παρά κατάπτυστο όνειρο ενός απελπισμένου
και πώς να σώσεις κάποιον από ηθελημένο αφανισμό

πόσο πια με την Πατησίων - μου ξέφτισε
θα βρω άλλες ήττες για ν' αγαπήσω
τον άγγελο της ιστορίας τον πάτησε ταξί
Βάλτερ Μπένγιαμιν πάρε τα λόγια σου πίσω


Κατερίνα Ζησάκη
από τη συλλογή Μισέρημος, 2018


μισέρημος

                                          For the love of the crowd
                                          and three cheers from everyone
                                                    The Cure, Disintegration       

δεν είμαι ωραία μουσική για να μ' ακούσεις
δεν είμαι κόμη απαλή για να με λούσεις
δεν είμαι ήλιος να ντύσω με αχτίδα
είμαι σημάδι και σπυρί παρανυχίδα
είμαι σε νύχτα σκοτεινή μαύρο σκουλήκι
κατατροπώνω καίω λέω μου ανήκει
σκοτώνω, βρίζω, βρίζομαι σ' αφήνω
μετά σκοτώνομαι
και πάνω πάνω απ' τον τάφο μου
και φτύνω

λοιπόν θα μ' αγαπήσεις; 


Κατερίνα Ζησάκη
από τη συλλογή Μισέρημος, 2018

πικρό

να μασάς πορτοκάλια - μου έλεγε
κι ήταν πικρά
να μου γλείφεις τα δάκρυα - έλεγε
κι ήταν πικρά
να δαγκώνεις τα όστρακα
μ' όλο το αλάτι τους
μέσα απ' την όμορφη θάλασσα- έλεγε
κι ήταν πικρά
με κερνούσε αμύγδαλα
ήταν πικρά
να θυμίζουν τα γέλια μας
που ήταν πικρά
και το βλέμμα των πλασμάτων
στα ex nihilo νησιά μας
που κατοικούν εκεί - πικρά

δοκίμασα έτσι λαίμαργα όλες τις χαρές
κι ήταν πικρές
πικρές
πικρές


Κατερίνα Ζησάκη
από τη συλλογή Μισέρημος, 2018


Τρίτη, 12 Μαρτίου 2019

Άτιτλο (με μαλακό μολύβι ...)

με μαλακό μολύβι 
να γλιστράει στο χαρτί
γράφονται ποιήματα αγάπης

το άλλο το σκληρό του έρωτα
ζητάει κοφτερή ακίδα
βίαια να πέφτει 
να χαράζει τις σελίδες

κι όταν κουρέλι γίνει το χαρτί
να γράφει πάνω σου
κατάσαρκα

ποιος είπε ότι αστειεύεται ο έρωτας;
μα ούτε και η ποίηση άλλωστε


Διώνη Δημητριάδου
από τη συλλογή Ο Ευτυχισμένος Σίσυφος, 2019

Άτιτλο (μιλώ γι' αυτους που από κοινού ...)

μιλώ γι' αυτούς που από κοινού 
μετάλαβαν τον χρόνο
τους γεννημένους λίγο πριν λίγο μετά
ή και ταυτόχρονα ακόμα

αυτούς που άνοιξαν
στα πράσινα τα σχολικά  θρανία
τα ίδια αναγνώσματα
και παίξανε στις ίδιες τις αυλές
σε κτήρια ετοιμόρροπα

αυτούς που άκουσαν πρώτη φορά
τραγούδια από πειρατικούς σταθμούς
και αδειάσανε κυνηγημένοι
το αίμα τους στους δρόμους
για κάποιο σύνθημα φρικτά καταργημένο

κάποιους που αράξανε ανένταχτοι 
κι άλλους που μέσα σε εκούσιες φυλακές
ποδοπατήθηκαν με τίποτα δεν αρνήθηκαν

που είδαν απρόσμενα τον ίδιο κόσμο
ν' αλλάζει τα παλιά πουκάμισα 
που κάνανε παιδιά που δεν τους μοιάζουν
και άλλους που δεν γεννήσανε συνέχειες

μιλώ γι' αυτούς που γράφουνε 
το ξόρκι του καιρού
μιλώ γι'  αυτούς που το διαβάζουνε
σαν να κοιτάζουνε παλιές φωτογραφίες


Διώνη Δημητριάδου
από τη συλλογή Ο Ευτυχισμένος Σίσυφος, 2019

Άτιτλο (η μόνη αληθινή πατρίδα ...)

η μόνη αληθινή πατρίδα
χωρίς πατριδοκάπηλους
ανούσιους ψεύτες
θαλαμηπόλους υπηρέτες
μιας παραφουσκωμένης εκδοχής
χωρίς καδραρισμένους ήρωες
κοντυλοφόρους πληρωμένους
να γράψουν τα υπερφίαλα
μιας καταδικασμένης ιστορίας

μια μοναχή πατρίδα 
να επιστρέφουμε σ' αυτήν 
συνειδητά επαναπατριζόμενοι


Διώνη Δημητριάδου
από τη συλλογή Ο Ευτυχισμένος Σίσυφος, 2019