Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2019

παράξενη απουσία


λες κι όλοι εξατμίστηκαν 
χάθηκαν ξαφνικά σε μια γκρίζα ομίχλη

υποπτεύομαι όμως ότι παίζουν
και κρύβονται χαμογελώντας
μες στη μεγάλη  τρίφυλλη ντουλάπα
και στα βιβλία ανάμεσα στα ράφια
ή μήπως έπεσαν ανύποπτοι 
σε κάποια μυστική ρωγμή του χρόνου
και αναδύθηκαν στις φωτογραφίες του τοίχου
και μέσα στον καθρέφτη

ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο ζωντανή 
αυτή η παράξενη απουσία
τόσο μελωδική η φωνή τους
καθώς κυλούν στις φλέβες μου
καθώς πάντα μ’ αυτούς
εγώ γράφω κι ανασαίνω

και περιμένω πάντα τη στιγμή
σαν από θαύμα
να εμφανιστούν και πάλι πίσω μου
και να ρωτήσουν τ’ όνομά τους

με τα ζεστά τους χέρια κλείνοντας
τα δακρυσμένα μάτια μου


Τόλης Νικηφόρου
από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες, 2019

μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος

                                                     στη Σοφία




σύντροφοι στ’ όνειρο
στην περιπέτεια της ζωής
να ταξιδέψουμε
και να διαβάσουμε
ν’ ανακαλύψουμε έκθαμβοι τον κόσμο

εσύ κι εγώ
ποτέ πια μόνοι
να χτίσουμε ένα σπίτι
να μεγαλώσουμε ένα παιδί
να επιβιώσουμε στις καταιγίδες

να γράψουμε
να τραγουδήσουμε
να κλάψουμε
να ζήσουμε την καθημερινή ρουτίνα
ν’ απλώσουμε ένα χέρι
ν’ ανάψουμε ένα φως

πενήντα χρόνια τώρα με τη φλόγα
με τις αδυναμίες και τα λάθη μας
και μιαν αγάπη ανίκητη

μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος



Τόλης Νικηφόρου
από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες, 2019



γυναίκες μόνες





γυναίκες μέσης ηλικίας στην καφετέρια
μόνες
καλοντυμένες με ριχτά φορέματα
που κάτι λίγο αναδεικνύουν
και κάτι κρύβουν λίγο περισσότερο

γυναίκες χειραφετημένες, δυνατές
ακόμα ελκυστικές
γυναίκες μόνες
γυναίκες που θυμούνται, ελπίζουν, συζητούν
περήφανες γυναίκες που χαμογελούν
ευθυτενείς 
μπροστά σε αστραφτερά σερβίτσια
με μια αδιόρατη σκιά στα μάτια

γυναίκες μέσης ηλικίας στην καφετέρια
μόνες
στο σπίτι μόνες
μ’ άλλες γυναίκες μόνες

κάπου μακριά δακρύζει
ένα λησμονημένο όνειρο


 Τόλης Νικηφόρου
από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες, 2019