Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019

Ξωτικό

Σηκώνεσαι με αινιγματικό χαμόγελο,
με τραβάς απ’ το χέρι
την πόρτα δείχνοντας.
 

Όμως εγώ είμαι κομμένη στα δυο.
Το ένα μέρος σφηνωμένο στο ίδιο μέρος
άρχισε ήδη ν’ απλώνει ρίζες
φιλοξενεί τις πασχαλίτσες στις εσοχές του
κάνει συντροφιά στη βραδυκίνητη χελώνα.
Αλλά το κεφάλι είναι πάντα πρόθυμος αναχωρητής.
Δεν διστάζει να φορά τα μωβ κλαδιά του δειλινού
το χλωρό χόρτο για επιδερμίδα.
Γίνεται ξωτικό στα Highlands
και ψάχνει τις σκιές παλιών φίλων
τότε που το αύριο έμοιαζε πιθανό
κι όχι αυτό το μαγκωμένο στυφό
αμφίβολο σήμερα.



Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα, 2018
Ενότητα Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα


Στιγμή



Έπαιζε ένας fado ρυθμός
γυρτό το κεφαλάκι σου στο στέρνο του
και λικνιζόσασταν
μέσα στον χρόνο ένα στροβίλισμα ευτυχίας.
 

Υγρό κρύο, σκούρα σύννεφα.
Κι εγώ στην γκρίζα ομίχλη
μ’ ένα φόρεμα μοβ
όλο ξεμάκραινα.
 

Ανοιχτή η τηλεόραση ξεχασμένη
συνέχιζε να πυροβολεί κατά ριπάς.



Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα, 2018
Ενότητα Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα


Κάμερα

Τρυπώνω στον φακό της κάμερας και πάω
περνώ βουνά σύνορα και φράχτες.
Άνθρωποι με ελαφρά μπουφάν στο ψύχος
το χιόνι κάτω παγωμένο
η μάνα εξαθλιωμένη, μαντίλα στο κεφάλι, βήχει
κι αυτή στην αγκαλιά της – πόσων μηνών; – ανήσυχη,
τεράστια μάτια απ’ την αδυναμία, λερωμένη,
της δίνω ένα μπιμπερό
κοιτάζει γύρω έκπληκτη
κι ανθίζει το πιο όμορφο χαμόγελο
μέσα στο οδυνηρό σκοτάδι.



Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα, 2018
Ενότητα Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα


Τόσο κρύο

Βάλτε λίγο τσάι, θα σας κάνει καλό, είναι τόσο κρύα μέρα σήμερα.
Μαρξιστής κι ερημίτης, κράτησε από την οικογένεια μόνο
την ασημένια τσαγιέρα κι ένα σερβίτσιο πορσελάνης.
Μ’ αυτά με σέρβιρε. Στο ταπεινό του σπίτι, μ’ έναν όμορφο
μικρό κήπο.
Εκεί στον Βορρά.
Με βοήθησε όσο κανείς σ’ εκείνο το project.
Όταν έφευγα, με ξεπροβόδισε η γκρίζα γάτα του.
Του τηλεφώνησα ύστερα από καιρό, ίσως για ένα τσάι χωρίς
εργασία.
Δεν απαντούσε.
Έμαθα από φίλους πως έφυγε για κάποια χώρα ασιατική,
να ψηλαφήσει από κοντά τον θάνατο.
Δεν είχαν νέα του.



Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα, 2018
Ενότητα Όλα μες στο σκοτάδι θα γίνουν

Χασμωδία

                                                                  στην Ελένη Κάρτσακα
                                                            

Το όνομα Αβραάμ με τρόμαζε όταν ήμουνα μικρή,
είπε η Ελένη, μ’ όλο αυτό το αα, εσένα;
Όχι, καλέ, εγώ είχα παππού, νονό, ξαδέλφια και ανίψια με
τέτοιο όνομα.
Απ’ τη Μικρά Ασία, συνηθισμένη έτσι κι αλλιώς στη χασμωδία.
Και κάνω έτσι και πάει, έσπασε το ποτηράκι απ’ το σερβίτσιο
της γιαγιάς μου
της Ρουμελιώτισσας, όχι της άλλης.
η άλλη έφυγε με έναν μπόγο και ένα τσούρμο παιδιά ξοπίσω της

Και να που η γλωσσική αναζήτηση και μια απροσεξία
τις έφεραν μαζί
και τις φιλοξενούν στη μνήμη μου.



Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα, 2018
Ενότητα  Όλα μες στο σκοτάδι θα γίνουν


Η δικλείδα




Πού την άφησες, μου είπαν, αυτή τη σκέψη σου εκεί έξω,
τώρα δεν έχεις μυστικά.
Τα ματοτσίνορά μου έπεσαν και τα μάτια μου
έμειναν ανοιχτά σαν πλαστικής κούκλας.
Ένιωσα περίπου σαν φλασάκι, πεσμένο σε πίσω κάθισμα ταξί.
Σε λίγες μέρες
είδα τους συλλογισμούς μου να ξεπουλιούνται στο παζάρι.
Δεν έμενε παρά να με διαπομπέψουν και να με εξευτελίσουν.
Αν δεν αυτοχειριάστηκα
οφείλεται στο ότι στο αρχείο που φύλαγα προσεχτικά
στο πίσω μέρος του κρανίου μου
βρήκα μια ξεχασμένη δικλείδα ασφαλείας
και δραπέτευσα,
άρδην ανατρέποντας τον παραλογισμό.


Κούλα Αδαλόγλου
από τη συλλογή Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα, 2018
Ενότητα Όλα μες στο σκοτάδι θα γίνουν


Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019

Ανθισμένη συκιά


Πρωί πρωί σαν οικογένεια

Δυο εποχές Διάφορα φρούτα

Άκορμος όπως περνώ

Τρελαίνεται να γίνει ποίημα

Παθιάζομαι με κόρη

Την κόβω

Με λατρεύει



Δαμασκηνιές χαμογελούν

Τα στάρκεν κοκκινούν

Οι άμπελοι κερνούν κρασί

Κελάρυσμα η πηγή από πλάι



Αχ! Τι φταίει και αναστενάζουν γεύσεις




Ηλίας Τσέχος
από τη συλλογή Ελεύθερες εξορίες, 2019

Οι λέξεις φεύγουν όταν έρχονται



Λέξεις παραθύρια
Ξενοδοχεία
Λέξεις που δεν ακούν

Δεν βλέπουν
Λέξεις λησμονημένες

Να επαναλαμβάνουν
Λέξεις γενοκτονίες

Ξένες λέξεις
Λέξεις που αν βραχούν

Μουσκεύεις
Λέξεις νεκρές

Γεμάτες δισάκι

Λέξεις π' αγάπησαν
Και δεν μαράθηκαν

Μπούλες Παλικαρίσιες ''
Πρόσωποι '' παρηγόρια

Κι όλο λέω να γυρίσω εκεί
Εκεί να μείνω


Ηλίας Τσέχος
από τη συλλογή Ελεύθερες εξορίες, 2019

 

Ξέρει ο ντουνιάς


Όσα έχουν φύγει φεύγουν
Φεύγουν για παντοτινά
Όχι απο ίδιους δρόμους

Όσα έχουν μείνει μένουν
Μένουν για παντοτινά
Δεν αφήνουν ίχνη

Κάτι ξέρει ο ντουνιάς
Και κρατάει το μαχαίρι
Και σκοτώνεται ο φονιάς

Όσα επιστρέφουν επιστρέφουν
Επιστρέφουν σαν μωρά
Κλαίνε και πονούν γερά

Όσα δεν γυρίζουν δεν γυρίζουν
Δεν γυρίζουν στάχτες σαν φωτιά
Όλα ήταν του νοτιά

Κάτι ξέρει ο ντουνιάς
Και κρατάει το μαχαίρι
Και σκοτώνεται ο φονιάς


Ηλίας Τσέχος
Από τη συλλογή Ελεύθερες εξορίες, 2019



Θα πληρώνουμε να μας διαβάζουν


Αν κριθούν τα πρωινάδικα
Τα μεσημεριανάδικα
Τα βραδυνάδικα
Με λαχεία
Χιλιάδες ευρώ
Αυτοκίνητα και άλλα δολώματα
Για τηλεθέαση

Αν κριθούν οι μισθοί
Οι συντάξεις τα καφενεία η
Παιδεία
Ημερολόγια
Πολιτιστικοί συλλόγοι και
Πως με τι χαμογελάτε όλοι
Ή πονάτε ...

Σε λιγάκι
Αλάνια μάγκες
Ντερμπεντέρισσες
Θα πληρώνουμε να
Μας διαβάζουν


΄Ηλίας Τσέχος
από τη συλλογή Ελεύθερες εξορίες, 2019