Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Άτιτλο (Δισύλλαβες λεξούλες φτερωτές ...)

Δισύλλαβες λεξούλες φτερωτές οι πεταλούδες.
Γράφουν ποιήματα ανάμεσα στα φύλλα.

Τα διαβάζεις; 


Κυριακή Καρσαμπά
από τη συλλογή Σχεδόν γυμνή σαν την αλήθεια, 2018

Η αιώνια σιωπή

Σιωπηλά τη νύχτα ταξιδεύω 
στους ουρανούς.
Στους ουρανούς εκείνους όπου
ούτε θεοί ούτε άγγελοι υπάρχουν.
Που ίδιοι κι απαράλλαχτοι 
για πάντα παραμένουν.
Πριν ο νους του ανθρώπου 
πλάσει λέξεις και νοήματα.
Πριν να γεμίσει με ήχους η ζωή. 

Τέτοιες στιγμές νιώθω ευγνώμων
που γεννήθηκα.
Γιατί χρειάζονταν οι αισθήσεις
κι ένα κορμί για να συλλάβω
την Αιώνια Σιωπή
με την  οποία ήμουν από πάντα ενωμενη.
Πώς αλλιώς άλλωστε;
Από το θόρυβο μαθαίνεται η σιωπή !


Κυριακή Καρσαμπά
από τη συλλογή Σχεδόν γυμνή σαν την αλήθεια, 2018


Άτιτλο {Κι αν δεν υμνώ τώρα τον έρωτα ...)

                                         Marc Chagall, The Lovers

Κι αν δεν υμνώ τώρα τον έρωτα
είναι γιατί με την αγάπη έγινε ένα,
Ψαλίδισε, στρογγύλεψε  τα φτερά
και μάζεψε το τόξο και τα βέλη του.
Πότε πότε όμως πετάγεται 
να μου θυμίσει
πως αν και πολύ με πλήγωσε
ήταν ο μόνος
που για λίγο τίναζε από πάνω μου
όλη τη σκόνη τη θνητή που μας σκεπάζει.

Κυριακή Καρσαμπά
από τη συλλογή Σχεδόν γυμνή σαν την αλήθεια, 2018

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

Άτιτλο (Ποιος κάθισε ν' ακούσει ...)

Ποιος κάθισε ν' ακούσει ένα ποίημα απ' αυτά
που γράφει κάθε μέρα, ένα ρυάκι, μια λεύκα, ένα αηδόνι; 

Κυριακή Καρσαμπά
από τη συλλογή Σχεδόν γυμνή σαν την αλήθεια, 2018

Γράφω ποιήματα

Γράφω ποιήματα σημαίνει
κάθομαι εδώ κι ενώ ο χρόνος
με κυνικές γκριμάτσες
μου γνέφει θυμίζοντας
τον τελικό αφανισμό μου
μηχανεύομαι ύμνους
φωταγωγώ την άβυσσο
μ' ελπιδοφόρους πυρσούς.
Στην εμμονή του
να ζωγραφίζει βέλη
με κατεύθυνση το χώμα
του απαντώ με βλέμματα
που στοχεύουν καρτερικά
τον αχανή ουρανό !

Κυριακή Καρσαμπά
από τη συλλογή Σχεδόν γυμνή σαν την αλήθεια, 2018

Το δείπνο

Γιατί τι άλλο είναι ο ποιητής. παρά ένα μεγάλο παιδί
με ονειροπόλα μάτια,
που αφήνει να περνάνε μέσα από τις χούφτες του
ποτάμια από νερό βροχής,
για να μαζέψει λίγες σταγόνες κρύσταλλο
για τους διαβάτες ...
που αφήνει ορθάνοιχτη την πόρτα της ψυχής
να μπουν και να δειπνήσουνε μαζί του
ένα δείπνο μυστικό, αθέατο,
στην άλλη πλευρά, εκεί που εκβάλλει ο λόγος ...
στη σιωπή !

Κυριακή Καρσαμπά
από τη συλλογή Σχεδόν γυμνή σαν τη αλήθεια, 2018

Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

Η αγωνία της γραφής

Η δυσκολία να βρεθεί
η πρώτη λέξη.
Η αρχέτυπη. 
Που σαν πυρήνας
θα στοιβάξει κι άλλες γύρω της 
μαγνητισμένες από το γλωσσικό φορτίο
κι άλλες, ανάρμοστες, θ' απεμπολήσει.

Έλξη και άπωση του λόγου
οι γενεσιουργές δυνάμεις.
Μέχρι
κύτταρο κύτταρο 
ν' αναπτυχθεί
το σώμα του κειμένου 
να καρπώσει
ν' αφήσει πίσω του
το μελανό του στίγμα. 

Η αγωνία της γραφής.
Η ταραχή της σύνθεσης. 

Κι ύστερα
η αναπόληση της ηρεμίας
του λευκού. 
Της άγραφης σελίδας. 


Σπύρος Κιοσσές 
από τη συλλογή Το κάτω κάτω της γραφής, 2018


Θαυμαστικό

Ίσως η κατακόρυφη αυτή 
ανύψωση 
το σήκωμα
λίγο πιο πάνω
- σαν απαρχή πορείας γραμμικής
πολλά υποσχόμενη -
είναι που αντιβαίνει
(θαυμασίως)
το προκαθορισμένο 
της τελείας !

Σπύρος Κιοσσές
από τη συλλογή Το κάτω κάτω της γραφής, 2018

Κλεψύδρα

γυρνάω 
κλεψύδρα
και κάθε
κόκκος
της άμμου
ανοίγει
μικρές
αδιόρατες
τρύπες 
στο δέρμα
με τέχνη
εγκαυστική 
ζωγραφίζει 
κάθε 
χιλιοστό
του σώματός 
μου

ανεξίτηλα 
με στιγματίζει
η προσμονή 
σου


Σπύρος Κιοσσές
από τη συλλογή Το κάτω κάτω της γραφής, 2018

Δυσλεξία

Στασίασαν οι λέξεις μου.
Διεκδικούν την ανεξαρτησία τους.
Κι εγώ σε μιαν άκρη
άπραγος και δυσλεκτικός
να σχηματίζονται τις βλέπω μόνες τους
να επιλέγουν κατά βούλησιν τα γράμματά τους.

Τις λέξεις μου δεν τις ελέγχω πια.
Έπαψα ν' αντιστέκομαι 
οχυρωμένος σε γραμματικούς κανόνες.
Ανήμπορος 
λευκή σημαία ύψωσα, 
τους παραδόθηκα
όπως επιθυμούν αυτές
να με προφέρουν 
κι ούτε έχω πλέον δύναμη
να επιφέρω διορθώσεις.

Κι όλο ανορθόγραφες φράσεις αρθρώνω 
Κάτι «μόνο μαζεί σου ανάσενα»
Κάτι «μακριά από σένα τελιώνει η ύπαρξή μου»
Κάτι «για πάντα θα μου λύπης».


Σπύρος Κιοσσές
από τη συλλογή Το κάτω κάτω της γραφής, 2018

Άτιτλο (Ελάτε λέξεις ...)

Ελάτε λέξεις.
Συναχτείτε γύρω μου.
Ραμφίστε την τροφή σας.
Είμαι εγώ που σας ταϊζω κάθε απόγευμα.
μόνος σ' ένα παγκάκι.
της ύπαρξής μου το περίσσευμα,
της μνήμης πολυκαιρισμένη ψίχουλα.
μα πιο συχνά 
τον άφθαρτο 
του έρωτά μου 
σπόρο.

Σπύρος Κιοσσές
από τη συλλογή Τα κάτω κάτω της γραφής, 2018 

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

Εν θερμώ πώς;

Και πώς εν θερμώ
αίμα να στάξει
μελάνι
ίχνος ν' αφήσει
χνάρι
σκιά στο χαρτί; 

Με την πρώτη 
επαφή
συλλαβή
παρανάλωμα
Με λιωμένο μολύβι στο χέρι
κεκαυμένη
επαίτης
περιφέρεται η αφή


Χριστίνα Καραντώνη
από τη συλλογή Σε κλοιό σώματος, 2016