Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

Το καταφύγιο

                              Στους γονείς μου και στη Χαρά και στον Γιάννη

Ένα μικρό εξοχικό εκεί κάτω στον Νότο
κρυμμένο με ασφάλεια μέσα στην πρασινάδα.
Κουκουναριές, αμπέλια, συκιές το περιβάλλουν
το αγκαλιάζουν στοργικά, γλυκά το προστατεύουν
με την πλανεύτρα θάλασσα κυκλώνοντας το τρυφερά
με απλοχεριά χαρίζοντας το γλυκοθρόισμα της.
Εκεί περνούσα από μικρή τα πιο γλυκά
τ' αξέχαστα μου καλοκαίρια. 
Εκεί μεγάλωσα, έζησα, ένιωσε λύπες και χαρές,
απώλειες προσώπων. 
Σαν καταφύγιο μικρό των παιδικών ονείρων,
μια γωνίτσα μυστική, αντίσταση στον χρόνο,
ένας παράδεισος μικρός που πάντα με προσμένει 
να με γεμίσει με όμορφες και ξέγνοιαστες στιγμές.

Σοφία Παπαχριστοφίλου
από τη συλλογή Νοσταλγός κατά συρροήν, 2018


Ανάσα γραφής

Το χρόνο σπρώχνω γράφοντας για σένα.
Δεν διάβασες ποτέ όλες μου τις σκέψεις.
Μα εγώ για σένα γράφω
αφού δεν γίνεται να σ' έχω.
Με τη γραφή σε πλησιάζω
σε γεύομαι, σε αισθάνομαι.
σε νοσταλγώ, σε ψάχνω,
σου θυμώνω, ζηλεύοντας τα μέρη
όπου βρίσκεσαι
αλλά και τους ανθρώπους 
που συναναστρέφεσαι.
Κι εγώ από μακριά, 
βουλιάζω στο κενό μου. 

Σοφία Παπαχριστοφίλου
από τη συλλογή Νοσταλγός κατά συρροήν, 2018


Χίμαιρα

Μονόπρακτο μοναδικό
η σχέση μου με σένα, 
καρπός που απαγορεύεται 
κάποτε να γευτώ, 
χίμαιρα πραγματική
γεμάτη οδύνη,
λαχτάρα ανεκπλήρωτη
μέγκενη του μυαλού. 

Σοφία Παπαχριστοφίλου
από τη συλλογή Νοσταλγός κατά συρροήν, 2018

 

Νοσταλγός κατά συρροήν

Κατά συρροήν νοσταλγός
της δικής σου μορφής
στα χνάρια βαδίζω
του πόθου μου για σένα.
Μα γκρεμίζομαι απότομα
στο απαγορευτικό της καρδιάς σου. 

Σοφία Παπαχριστοφίλου
από τη συλλογή Νοσταλγός κατά συρροήν, 2018

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2018

Αδικαιολογήτως παρών στον κόσμο

Νά ’ρθεις γιὰ λίγο
νὰ μ’ ἀντικαταστήσεις
κι ἀντάλλαγμά σου τὸ μπαλκόνι μου,
ὁ ἣσυχος μικρός μου κόσμος
-τὰ σμήνη τῶν περιστεριῶν,
ὁ δρόμος τῶν περαστικῶν ζητιάνων,
οἱ ἀνέκφραστοι ὑπήκοοι
στὴ στάση τῶν ἀστικῶν…
 

Νὰ καθίσεις στὴ θέση μου,
νὰ μοῦ δώσεις τὰ πόδια σου
νὰ σηκωθῶ, νὰ τρέξω.
Νὰ μοῦ δώσεις τὰ μάτια σου
κι ἓνα δρόμο ἀγαπημένο.
Νὰ μοῦ δώσεις τὴν καρδιά σου
καὶ μιὰ μάχη, νὰ μ’ ἀνάψει.
 

Γιὰ δυὸ τρεῖς ὧρες
ἀδικαιολογήτως παρὼν
στὸν κόσμο σου.


Θοδωρής Βοριάς
από τη συλλογή Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου, 2018


Alors, c'est la guerre

Τὰ κίτρινα λουλούδια στὸ λιβάδι
γέρνουν τὰ κεφάλια τους κατὰ τὴν πόλη.
 

Κι ἡ πόλη ψὲς βράδυ εἶχε κακὸ προαίσθημα
κι ὀνειρευόταν ἐφιάλτες
-φύτρωναν κίτρινα λουλούδια
στὰ κατώφλια τῶν σπιτιῶν
κι ἡ ἄσφαλτος χορτάριαζε.
 

Λοιπὸν ἔχουμε πόλεμο!


Θοδωρής Βοριάς
από τη συλλογή Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου, 2018

Ραγίζει ο φλοιός της Ιστορίας

Τὴν ὥρα τῆς ἐξέγερσης θέλεις νὰ γράψεις
μὰ ἡ Μούσα εἶναι δεμένη,
ξαπλωμένη στὴν κεντρικὴ πλατεία
γιὰ νὰ τὴν ποδοπατήσουνε τὰ πλήθη.
Ἒτσι κι ἀλλιῶς κανένας στίχος δὲ χωρᾶ
τὴ δρασκελιὰ τῆς Μοίρας,
τοὺς τόνους αἵματος
ποὺ χύνονται ἀπ’ τὸ ποτήρι της
καὶ τοὺς ἄλλοτε πανίσχυρους ἡγέτες,
ποὺ ξεψυχοῦν κάτω ἀπὸ τὴ φτέρνα της.



Θοδωρής Βοριάς
από τη συλλογή Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου, 2018

Ανιλίνες ε'


Στὸ νοσοκομεῖο πεθαίνουν ἄρρωστοι
καὶ στὸ προαύλιο ἡ βλάστηση ὀργιάζει·
θαρρεῖς πὼς τὰ λουλούδια
μὲ τὶς στερνὲς ἀνάσες μας ἀνθίζουν.


Θοδωρής Βοριάς
από τη συλλογή Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου, 2018

Ανιλίνες α'


Κάναμε ψυχὴ
τὸ χαρτὶ καὶ τὸ μολύβι.

Πιστέψαμε πὼς τὰ μοιραῖα
δὲ μένουν ἀναπότρεπτα
σὰν πιάσεις καὶ τὰ γράψεις
στὴν ψυχή σου.

Στὸν πρῶτο στίχο
ποὺ σκαρώσαμε
γράψαμε γιὰ τὸν θάνατο.


Θοδωρής Βοριάς
από τη συλλογή Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου, 2018

Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2018

Εκλείψεις ηδονής

Σε μια ξύλινη μέσα καθόμαστ4ε σκάφη
Τα κρίματα να καθαρίσουμε από το βάρος των καιρών
Περιμένοντας ν' ανέβουμε τα σκαλιά
Μιας ανατέλλουσας κλίμακας του σολ.
Ύστερα κλείνουμε ένα-ένα τα παράθυρα
της παιδικότητας
Κι αμέτρητα πίνοντας ποτήρια από λέξεις
Αξόδευτες πληκτρολογούμε εκλείψεις ηδονής
Και αφιλοκερδείς συσπάσεις επιτόπιες.
Αν είναι λοιπόν να κολυμπήσουμε 
Στα βαθυκόκκινα του έρωτα νερά
Και στις υπέρυθρες λίμνες των χειλιών
Ο καθένας με τον δικό του τρόπο μέσα
Στα πάθη του ας πνιγεί.

Νίκος Μυλόπουλος
από τη συλλογή Εγχείρημα φωτός, 2018

Κόντρα στον καιρό

Στον τραγικό χορό του ήλιου παρορμητικά σε ακολούθησα
Ευθεία τραβώντας γραμμή στα σύννεφα του πεπρωμένου. 
Με υψωμένες ύστερα πίναμε γροθιές 
τη ζωή που μας χρωστούσαν
Βαφόμαστε με χρώματα της βροχής και της ομίχλης
Όχι για να κρύψουμε τις ατέλειες μα τα χαμόγελό μας
Καθώς στης θάλασσας της στιλπνή επιφάνεια 
Καθρεφτίζονταν δέντρα κατάρτια της νιότης
Ανοιχτές πληγές που πάλλονται τα μάτια
Όταν σθεναρά αντιστέκονται 
Στην εύθραυστη επέλαση του χρόνου. 

Νίκος Μυλόπουλος
από τη συλλογή Εγχείρημα φωτός, 2018


Χρονολόγιο

Ύστερα φευγαλέα αλλάζουμε φιλιά
Μια παράξενη αισθανόμαστε ζάλη
Τα ημερολόγια με συνταγές μαγειρικής χρονοτριβούν
Η τηλεόραση με ψεύτικες ειδήσεις μας παιδεύει
Οι παπάδες να συγχωρούν, οι αστυνόμοι να διατάζουν
Κι οι εραστές να ταπεινώνονται καταπίνοντας λάθη.

Κλωτσιές της μοίρας η ζωή
στα ευαίσθητα σημεία του ονείρου.

Νίκος Μυλόπουλος
από τη συλλογή Εγχείρημα φωτός, 2018