Δυο μέτρα γης

Το φως μιας αστραπής/ η διάρκεια της ζωής/ και τρέχουν οι αιώνες// .............................................................................. Κι εσύ ισόβια αφελής,/ αναρωτιέσαι τι ζητούν οι μαριονέτες/ που με πολέμους απειλούν,/ σπορές θανάτου, πόνου, συμφοράς,/ που αλωνίζουν στεριές και θάλασσες,/ σπέρνουν μίσος κι απώλειες,/ μπουκώνουν με στείρες υποσχέσεις/ φανατισμένους και ηλίθιους υποτελείς// ................................................................................ Ηγετίσκοι αλλόφρονες,/ έρμαια παραλογισμού,/ μιλούν για μοιρασιές του τίποτα/ στον κόσμο των θνητών// ................................................................................ Ξεχνούν πως τους αναλογούν/ -όπως σε όλους μας-/ δυο μέτρα γης για να ταφούν// ................................................................................ Γιώργος Δουατζής// από τη συλλογή Χάρτινοι απόγονοι, 2021

Ένας άνθρωπος νεκρός

Της οικογένειας κυνόδοντας είμαι/ της υπηρεσίας μου υπάλληλος καλός/ της χώρας μου υπήκοος πειρθήιος/ ευπειρθής της εκκλησίας μας πιστός/ με ζήλο του νόμου και της τάξης/ ακοίμητος στέκομαι φρουρός// ............................................................................... είμαι ένας άνρθωπος βολεμένος/ μα κάποιοι λένε πως/ είμαι ένας άνθρωπος νεκρός// ............................................................................ Βίκυ Δερμάνη// από τη συλλογή Μικρές ταριχεύσεις, 2021

Χώμα μονάχα

Ματαίως ανάβει/ το καντήλι των νεκρών// ........................................................................... ούτε ελαφρύ το χώμα ούτε βαρύ/ χώμα μονάχα/ το τίποτα σκεπάζει// ........................................................................... πάνω του/ φίδια μαύρα σούρνονται// ........................................................................... του πόνου// ........................................................................... Βίκυ Δερμάνη// από τη συλλογή Μικρές ταριχεύσεις, 2021

Ζωή χαλασμένη

Άνθρωποι σφάγια σαρκοβόρων/ κυματορροές φοβισμένων/ στα σπίτια κλείστηκαν/ τάχα σε ζώνη ουδέτερη/ σε μιαν άδεια παντέρημη πόλη/ σκοτεινή και ανίερη/ που τις πομπές της κρύβει/ τυφλοπόντικες/ τους δρόμους της σκάβουν/ χτυπιούνται οι μέρες της/ σαν πορτοπαράθυρα/ ζωής ανεπισκεύαστης// .............................................................................. άνθρπωποι που ησύχως πεθαμένοι/ αναρωτιούνται με πόσα καρφιά/ ο ήλιος στον ουρανό στερεώθηκε/ τις ώρες που έμπαιναν όλο και πιο βαθιά/ μες στο πικρό του τάφου τους σκοτάδι// .............................................................................. Βίκυ Δερμάνη// από τη συλλογή Μικρές ταριχεύσεις, 2021

Απώλειες

Πολλά όσα δεν έζησα/ Πλοία που ταξίδεψαν χωρίς εμένα/ Βιβλία που δεν διάβασα/ Έρωτες που κύλησαν σαν άμμος/ Τα βράδια του καλοκαιριού/ Κάτω από το φως της πανσελήνου/ Λέξεις που δεν έμαθα κι άλλες που δεν ήξερα να τις προφέρω/ Το κοριτσάκι στον κήπο με τις βερικοκιές/ Που έπαιξε ένα βράδυ κουτσό με τα παιδιά της γειτονιάς/ Ενώ εγώ αποκοιμήθηκα/ Τα αγέννητα παιδιά μου/ Ω, αυτά ρουφούν το αίμα από τις φλέβες μου/ Γυρεύοντας ζωή που δεν τους χάρισα// ............................................................................... Κι άλλα πολλά όσα δεν έζησα/ Μα εκείνο το μισοτελειωμένο ποίημα/ Τη νύχτα που έφευγες/ Με στοίχειωσε απόψε// ............................................................................... Ιω-Άννα Ευθυμιάδου// από τη συλλογή Ώσπου να χορτάσει χώμα η βροχή, 2020

Μην φοβάσαι το Ωμέγα

Σε δευτερόλεπτα μαυρίζουν τα πάντα/ περνώ στην ανυπαρξία/ Ό,τι κι αν φορέσω/ πάνω μου δεν στέκεται/ Ρούχα, δέρμα, κόκκαλα/ όλα μια μάζα αναμνήσεις/ Μόνο η αγάπη για μένα με ξαναντύνει/ επανεκκινώ σε κάθε ηλεκτροσόκ.// .............................................................................. Φθνίνουν τα χρόνια καθώς περπατάς/ Πας κι έρχεσαι στην κούνια ασυνόδευτος/ Κάνεις ποδήλατο χωρίς βοηθητικές/ Μαθαίνουμε την αλφαβήτα.// .............................................................................. Πρέπει να σου μιλήσω για το ωμέγα/ Να μην φοβασαι/ όταν σε αφήσω. ............................................................................... Πασχάλης Κατσίκας// από τη συλλογή Ρετάλια, 2020

δεπέλλιχοι χοϊκοί (επιλογή)

αφού κάποτε θάνατος/ γιατί να μη χαρούμε;// ................................................................................ η κάθε σου αναβολή/ και από ένα μνήμα// ............................................................................ φερέτρου πολυτέλεια/ το χώμα δεν γνωρίζει// ........................................................................ Γιώργος Ρούσκας//από το βιβλίο Χοϊκά,Χάικου και Δεπέλλιχοι συν δύο δοκίμια, 2021

θανείν (επιλογή)

τι έχεις κάνει/ όσο ήσουν επάνω/ αυτό μετράει// ........................................................................ μύριες στιγμές/ όνειρα, δράσεις, μνήμες/ σε έν' αντίο// ............................................................................... ο συνωστισμός/ δεν ενοχλεί κανέναν/ στο κοιμητήρι// ........................................................................ Γιώργος Ρούσκας// από το βιβλίο Χοϊκα, Χάικου και Δεπέλλιχοι σύν δύο δοκίμια, 2021

Προνομιούχος

Μεγάλη τύχη/ είπε ο ισοβίτης./ Εδώ είμαι ακομα ζωντανός. Μπόρώ να γεύοομαι τα φως απ' τον φεγγίτη,/ να εξομολογώ τους δεσμοφύλακες,/ να καταστρώνω σχέδια διαφυγής, ν' αποστραγγίζω τις αόρατες πληγές μου/ στο σκοτάδι.// ............................................................................. Απ' έξω ζούνε μόνο πεθαμενοι. ............................................................................. Χάρης Μελιτάς// από τη συλλογή Τέσσερις ενοχές, 2021

Δυο μέτρα γης

Το φως μιας αστραπής/ η διάρκεια της ζωής/ και τρέχουν οι αιώνες// .............................................................................. Κι εσύ ισόβια αφελής/ αναρωτιέσαι τι ζητούν οι μαριονέτες/ που με πολέμους απειλούν/ σπορές θανάτου, πόνου, συμφοράς/ που αλωνίζουν στεργιές και θάλασσες/ σπέρνουν μίσος κι απώλειες/ μπουκώνουν με στείρες υποσχέσεις/ φανατισμένους και ηλίθιους υποτελείς// ........................................................................ Ηγετίσκοι αλλόφρονες/ έρμαια παραλογισμού/ μιλούν για μοιρασιές του τίποτα/ στον κόσμο των θνητών// ........................................................................ Ξεχνούν πως τους αναλογούν/ -όπως σε όλους μας-/ δυο μέτρα γης για να ταφούν// ........................................................................ Γιώργος Δουατζής/ από τη συλλογή Χάρτινοι απόγονοι,2021

αίφνης ο θάνατος

Ανακούφιση που ξεθωριάζει/ εξαερώθηκε και τον σωριάζει/ αυτόπτης μάρτυρας ο γδούπος/ ο τελυταίος στα σανίδια ήχος// ........................................................................... Αγγελής Μαριανός/ από τη συλλογή Αντικριστά, 2021

Στον ανθό της ηλικίας

............................................................................... Στον Κώστα Ριζάκη ...................................................... ............................................................................... Στον διάδρομο του νοσκομείου/ από ένα μεγάλο ανοιχτό παράθυρο/ βλέπω τη μέρα να γλυκοχαράζει./ Μέσα στη δροσιά της φθινοπωρινής νύχτας/ το σκοτάδι διαλύεται στο φως./ Οι θόρυβοι που έρχονται από τον δρόμο/ υπενθυμίζουν τον ακατάλυτο παλμό της ζωής./ Βογγητά ακούγονται από τα δωμάτια./ Νιάτα στον ανθό της ηλικίας τους/ βασανιστικά παραδίδονται σοτν θάνατο.// ............................................................................... Ληστρικός μακελάρης ο θάνατος. ............................................................................... Αλεξάνδρα Μπακονίκα/ από τη συλλογή Ντελικάτη γυναίκα, 2021

Οι πέντε συμβουλές του Κώστα Καρυωτάκη

Προπαντός όχι με πνιγμό. Ο θάνατος. Ίσως με μήλο στο κεφάλι, ενώ ο γηραιός Γουλιέλμος σάς σημαδεύει με το βέλος. Ή με πιστόλι. Αν ξέρετε σε ποιο μέρος ακριβώς βρίσκεται η καρδιά. Αν έχετε καρδιά...................................................................... Αγαπήστε πολλά κορμιά. Μπορεί ποτέ να μην εμφανιστούν στην ποίηση ανάγλυφα, θα θυμάστε πάντα όμως τον ήχο που έκαναν τα ελατήρια των στίχων στο σκοτάδι.................................................................... Μη φοβηθείτε την αρρώστια. Να τρέχετε πάντα πιο γρήγορα από αυτήν. Έστω και αν αυτό σημαίνει να κολυμπήσετε σε κρύα νερά για δέκα λεπτά προσπαθώντας μάταια να πνιγείτε.................................................................. Αποφύγετε τις επιστολές και όλα τα γραπτά τεκμήρια που θα υπονοήσουν μία ρομαντική αγάπη που το ύψος και το βάθος της δεν θα φτάσετε ποτέ.........................................................................Μην διστάσετε ποτέ να δηλώσετε αυτό που είστε. Παραδεχτείτε τη φτώχια, την πνευματική σας ένδεια, τη σύφιλη• ποτέ όμως ότι είστε ποιητής. Θα υποφέρετε αιώνια....................................................................... Χλόη Κουτσουμπέλη/ από τη συλλογή Η γυμνή μοναξιά του ποιητή Όμικρον, 2021

Τα κουλουράκια της Σύλβια Πλαθ

Ονομάζομαι Βικτώρια Λούκας.*/ Εκείνη την ημέρα έψησα κουλουράκια μπίρας./ Η συνταγή είναι απλή,/ πολύ πιο εύκολο από το να γράψεις ένα ποίημα:/ δύο αυγά στο αλεύρι/ λίγη μαύρη μπίρα απ’ το χθεσινό ποτήρι/ ζυμώνω και πλάθω ανθρωπάκια/ – τι κάνει για ένα παιδικό χαμόγελο μια μάνα./ Φυσικά το επόμενο λογικό βήμα/ ήταν να βάλω το κεφάλι μου στον φούρνο/ θυσία στον Κανίβαλο θεό που με κατατρέχει τόσα χρόνια./ Εκ των υστέρων διαπίστωσα ότι τα κουλουράκια ήταν ακέφαλα./ Τα παιδιά μου δεν χαμογέλασαν./ Και το ψευδώνυμό μου δεν ξεγέλασε κανέναν./ Επιπλέον κάποιοι προσπάθησαν να αφαιρέσουν/ το επίθετο Χιουζ απ’ την ταφόπετρα./ Καλύτερα όμως να έσβηναν το Σύλβια./ Αφού κάθε ερωτευμένη γυναίκα αφανίζεται/ όταν την προδίδει ο αγαπημένος άντρας.//......................................... ................................................................................. *Βικτώρια Λούκας ήταν το ψευδώνυμο της Σύλβιας Πλαθ η οποία, πριν αυτοκτονήσει, ετοίμασε πρωινό για τα παιδιά της. ............................................................................... Χλόη Κουητσουμπέλη/ από τη συλλογή Η γυμνή μοναξιά του ποιητή Όμικρον, 2021/

ΡΙΓΟΣ

Είμαστε όλοι/ φουρφούρια στις ανάσες/ του μαστρο-Χάρου.// Δημήτρης Γ. Πππαστεργίου/ από τη συλλογή Της μιας ανάσας ποιήματα, 2021

Αβάφτιστο

Ανήκουμε όλοι στο χώμα/ και η γης ανήκει στο θάνατο.// Θα σου χάριζα το χωράφι μου/ αν ήξερα πως δε θα σου προσφέρω/ εφτά στρέμματα θάνατο ακόμα.// Κωστής Παπακόγκος από τη συλλογή Στον ίσκιο του πουλιού, 2020

Άτροπος

Βουβή σιωπή η μνήμη των ανθρώπων/ σαν πετονιά που ρίχνεται σ' ένα βαθύ πηγάδι/ ν' αγκιστρωθούν ν' ανέβουν οι ψυχές// Βουβή κραυγή το μνήμα των ανθρώπων/ σημάδι ανελέητο/ κενός σταυρός// Σήμα βουβό/ άδειο τοπίο/ κι ένας εδώ να ιστορεί/ τη μοίρα των ανθρώπων// Καημός βαθύς ο κόσμος/ κι ο ουρανός ένα κενό// Στου πηγαδιού το φρύδι/ ετούτος ο χορός καλά καρατεί/ καθώς μετρώντας τα πατήματα/ λαθεύει ο πρώτος/ χάνεται/ κι οι άλλοι πίσω ακολουθούν// Λόγια που σκόρπισαν/ στο γύρισμα της τύχης/ αδράχτι,μοίρα και Άτροπος/ χωρίς ελπίδα πια καμιά/ ν' αγγίξει η οδύνη τους/ του ποιήματος τη χάρη.// Διώνη Δημητριάδου από τη συλλογή Παλίμψηστη του Λύκου μου μορφή, 2021

Ο μελλοθάνατος

 

Ό,τι φοβάμαι πιο πολύ

δεν ενδημεί στην απροσδιοριστία

του μέλλοντος

στις ατραπούς του παρελθόντος

ενεδρεύει 

Σε αυτά που συντελέστηκαν

χωρίς να βιωθούν 

χωρίς να αξιωθούν

είτε να εκτίσουν εύλογη ποινή

στα έγκατα της νύχτας

είτε να λάβουν χάρη απρόσμενη 

λίγο πριν ξημερώσει

Τζένη Φουντέα-Σκλαβούνου

από τη συλλογή Ζωγραφική όπως Ποίηση, 2020

13 ποιήματα πάνω σε πίνακες του Κώστα Καμπουρόπουλου

Το έρημο σπίτι

Κοιτάζω το έρημο σπίτι

με τα ξεδοντιασμένα παράθυρα

στόματα που χάσκουν

Τις πόρτες που ανοιγοκλείνει αδιάκοπα

ο άνεμος

Τώρα ένοικοι μόνοι οι αράχνες

υφαίνουν μικρά σάβανα στις γωνίες του

Πόσα όνειρα είχε ζεστάνει 

σ' αυτά τα γυμνά δωμάτια

Πόσα μετέωρα φιλιά

κάτω από τα  ξεφτισμένα ταβάνια

Πού χάθηκαν οι γιορτές; 

Τα διάχυτα φώτα;

Οι φωνές των παιδιών;

Τα ξένοιαστα γέλια; 

Η αγάπη που το τύλιγε κάποτε

λευκό συννεφένιο πάπλωμα

Τώρα το χτυπούν αλύπητα οι άνεμοι

Το βαραίνουν αβάσταχτα τα χρόνια

 

Πόπη Παντελάκη

από τη συλλογή Παραδείσια πουλιά

στο καπέλο μου, 2016

 

Δεκέμβρης

 

 

Δεκέμβρης, σύννεφα και αιθαλομίχλη

ψάχνω αιτίες που τα μάτια μου θαμπώνουν

το κρύο σαν μανδύας με τυλίγει

όνειρα μαύρα κάθε βράδυ με κυκλώνουν.

Κλείνω τα μάτια, μη φανεί που κλαίω

χιλιάδες μάτια με τρυπούν σαν με κοιτάνε

νύχτες λευκές με στήνουνε στον τοίχο

δύσκολες μνήμες επικίνδυνα ρωτάνε.

Ζαλίζομαι, παραπατώ και πέφτω

μέσα σου λήθαργου το μαύρο το μπουντρούμι 

σαν πειρατής σε μπάρκο που βουλιάζει

πνίγω την έλλειψη σ' ένα μπουκάλι ρούμι.

Θεοχάρης Παπαδόπουλος

από τη συλλογή Μεταμοντέρνες αυταπάτες, 2021