Βαρκελώνη

Αφιέρωμα κι αποχαιρετισμός

ΙΙ

Τώρα που τέλειωσε η κηδεία
και δεν ξέρουμε πώς να συνεχίσουμε
τώρα που δεν ξέρουμε πια τι να πούμε
γιατί ο υποβολέας μας τρελάθηκε
- τώρα που τέλειωσε η κηδεία
θα πάρουμε τον κόσμο σβάρνα από βορρά σε νότο
θα πάρουμε στα ψέματα τον κόσμο με ποδοβολητά

… από καιρό κομμένες όλες οι γραμμές
με το χαμόγελο πάντα μπροστά μπροστά
μ’ ένα ταμπούρλο
μ’ ένα ταμπούρλο και με πείσμα στο χιονόνερο
χωρίς ειδήσεις και χωρίς βοήθεια
προσέχοντας μονάχα να πέφτουμε συμμετρικά
να μη χαλάμε τη γραμμή
μπερδεύοντας τα θούρια με ραγισμένα ταγκό …

Τώρα τελειώσαν όλ’ αυτά
φάλτσα τραγούδια μασημένα λόγια φάλτσοι θάνατοι
τώρα όποιος θέλει είν’ ελεύθερος να φύγει
έξω σταμάτησε η βροχή κανένας δεν φρουρεί τις πύλες
κανένας δεν φρουρούσε ποτέ
μόνο τ’ αγάλματα ακουμπισμένα στη αρετή τους
- με το γελοίο καπέλο μου στο χέρι
να βγω να χαιρετίσω το κοινό
ή να γυρίσω άφωνος την πλάτη;

Τώρα όποιος θέλει είν’ ελεύθερος να φύγει
πάρε λοιπόν κι εσύ τα δάκρυά σου
και το κουτσό ποδάρι σου
σκύλε της νύχτας σκύλε της βροχής
μαύρο κατάλοιπο στην άσπιλή μας μέρα
μαύρο καντήλι μαύρο φως κακό τραγούδι
σημαία καρφωμένη στην ψυχή μου.

Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος
από τη συλλογή Βαρκελώνη, 1975