Θα μνημονεύσω (επιλογή)

Τον γέροντα,

στο Γενικό Νοσοκομείο Άρτας,

που έκλαιγε βουβά,

όταν έμαθε πως πέθανε η γριά του.

♠

Τις αποκλειστικές νοσοκόμες

που ξενυχτούν, φύλακες άγγελοι,

στο πλάι του ανήμπορου ασθενή.

♠

Τον γιο,

που τάιζε την άρρωστη μάνα του,

όπως τον τάιζε κι αυτή μικρό.

Γιάννης Η. Παππάς

από τη συλλογή Το ατίθασο μέλλον, 2020

Ο χρόνος

                 αἰὼν παῖς ἐστι παίζων πεσσεύων· παιδὸς ἡ βασιληίη.[1]

               Ηράκλειτος, 46. (52).

Ένα παιδί που παίζει με τα ζάρια.

Ανώριμο και ανεξέλεγκτο.

Παιδί ο χρόνος;

Και η τύχη μετατρέπεται σε αβεβαιότητα.

Είναι άχρονη πραγματικότητα ή μήπως είναι αλλαγή;

Όμως, ο αειθαλής χρόνος έχει κατεύθυνση

σαν το βέλος από το πριν στο μετά.

Δεν έχει επιστροφή.

Κι ας ζούμε μόνο στο παρόν.

Ζούμε μόνο στιγμές.

Και είμαστε σάρκα ο χρόνος.

Και το ποτάμι που δεν γυρίζει πίσω.

Και το νερό που φεύγει μέσα από τα δάχτυλα.

---

[1] Ο αιώνας είναι ένα παιδί που παίζει, ρίχνοντας ζάρια· ενός παιδιού η βασιλεία.

Γιάννης Η. Παππάς
από τη συλλογή Το ατίθασο μέλλον, 2020

«Κι όμως γυρίζει…»

Ο Γαλιλαίος, για να γλυτώσει τη θανατική ποινή,

γι’ αυτά που διακήρυττε,

ότι στο κέντρο του σύμπαντος ήταν ο ήλιος

και όχι η γη που έλεγε η εκκλησία,

αρνήθηκε όσα μέχρι τότε υποστήριζε.

Ήταν 22 Ιουνίου του 1633, όταν μειλίχιος ,

περνώντας μπροστά από τους δικαστές

ψιθύρισε: «Κι όμως γυρίζει…»

Τον βάλανε σε κατ’ οίκον περιορισμό

και το αιρετικό βιβλίο του απαγορεύτηκε.

Ώσπου ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β΄,

31 Οκτωβρίου του 1992,

ζήτησε συγγνώμη από τον Γαλιλαίο

και η καθολική εκκλησία αποδέχτηκε

επισήμως ότι η γη γυρίζει.

Γιάννης Η. Παππάς

από τη συλλογή Το ατίθασο μέλλον, 2020

Δεν υπάρχει διάλογος με τον θάνατο

Στον Αντώνη Φωστιέρη

Δεν υπάρχει διάλογος με τον θάνατο.

Εξάλλου τι να πεις;

Ποια επιχειρήματα να του εκθέσεις;

Αφού στο τέλος πάντα αυτός νικάει.

Το μόνο που μπορείς είναι να ουρλιάξεις.

Απέναντι στον θάνατο

το μόνο που υπάρχει

είναι αυτό: η μοναξιά του ουρλιαχτού.

Όμως, εμένα τι με νοιάζει ο θάνατος;

Όταν θα ’ρθεί δεν θα ’μαι εκεί να τον υποδεχτώ.

Φαίνεται λίγο αγενές αυτό,

αλλά σιγά μην τον υποδεχτώ,

έτσι απρόσκλητος που έρχεται.

Με τους αγενείς ας είμαστε αγενείς.

Γιάννης Η. Παππάς
από τη συλλογή Το ατίθασο μέλλον, 2020